“ติ๊ง”
เสียงแจ้งเตือนเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมแถวที่ห้าจากด้านหลังของห้องบรรยาย
หลี่เฉียงโพสต์กระทู้เสร็จแล้ว
เขารีบยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนกดมือทั้งสองข้างลงบนต้นขาแน่น
เหงื่อเย็นในฝ่ามือซึมจนผ้ากางเกงวอร์มเปียกเป็นปื้นใหญ่
บนเวทีบรรยาย
ชอล์กสีขาวที่เหลือเพียงครึ่งแท่งหลุดจากปลายนิ้วของซูมู่
ตกลงไปในรางกระดานดำ
กระแทกกับแถบไม้จนแตกเป็นสามเสี่ยง
ฝุ่นชอล์กสองสามสายลอยหมุนคว้างก่อนร่วงลงมา
ซูมู่ตบมือทั้งสองข้าง
ฝ่ามือเสียดสีกัน ฝุ่นสีขาวฟุ้งขึ้นมาเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
เขาก้มมองปลายนิ้วที่เปื้อนผงสีขาว แล้วเช็ดลวก ๆ สองทีตรงชายเสื้อยืดที่ซักจนเหลือง
ทิ้งรอยสีขาวเลือนรางไว้สองรอย
เขาเงยหน้าขึ้น
มองเหล่านักวิชาการระดับประเทศตรงหน้าที่กำลังโค้งตัวเก้าสิบองศา น้ำตานองหน้า
ชายชราหลายคนหอบหายใจแรง อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก
ในอากาศมีกลิ่นลูกเหม็นฉุนจัดจากตัวผู้สูงอายุเพิ่มขึ้นมา
“เอาละ”
ซูมู่หาวจนขากรรไกรบนล่างแยกออกจากกัน
มีน้ำตาจากการหาวเอ่อขึ้นตรงหางตาหยดหนึ่ง
“ผมเขียนมั่ว ๆ เอง อย่าจริงจังนักเลย”
น้ำเสียงเขาราบเรียบ แฝงเสียงขึ้นจมูกอู้อี้ราวกับยังง่วงไม่หาย
พูดจบ เขาก็ล้วงมือทั้งสองข้างกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์
ประโยคนี้ดังก้องไปทั่วห้องบรรยายอันเงียบสงัด
ราวกับน้ำมันร้อนถังใหญ่ถูกราดลงในกระทะเหล็กที่กำลังแดงฉาน
“โครม!”
เหล่านักวิชาการอาวุโสหลายคนไม่เพียงไม่ยอมลุกขึ้น แต่กลับตัวสั่นอย่างตื่นเต้น
เขียนมั่ว ๆ งั้นหรือ?
กำแพงขั้นสุดท้ายที่สร้างความปวดหัวให้วงการฟิสิกส์ทั่วโลกมานับร้อยปี
โจทย์ยากระดับเดียวกับปัญหาคาดเดาโกลด์บัคที่ผลาญหยาดเหงื่อแรงกายของนักวิทยาศาสตร์มาหลายรุ่น
กลับเป็นแค่ภาพขีดเขียนเล่น ๆ ที่นักศึกษาปีสองคนนี้เขียนส่ง ๆ ตอนง่วงในห้องเรียน
“เขียนมั่ว... เป็นไปได้ยังไงว่านี่จะเขียนมั่ว!”
ศาสตราจารย์จางในชุดจงซานสีซีดเงยตัวขึ้นพรวด
น้ำตาผสมกับฝุ่นชอล์กบนใบหน้าจนกลายเป็นโคลนเหลว
ไหลไปตามร่องลึกของริ้วรอย
เขาไม่มีเวลาสนใจเช็ดหน้าเลยสักนิด
ศาสตราจารย์จางสอดมือที่สั่นเทาเข้าไปในกระเป๋าเสื้อจงซาน