ประธานใหญ่แห่งอเมริกาเหนือคุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซีย
ขนแกะหนานุ่มทิ่มหัวเข่าของเขา
เขาประคองโทรศัพท์เข้ารหัสทางการทหารสีดำเครื่องนั้นไว้แน่นด้วยสองมือ
น้ำตาผสมเหงื่อเย็นหยดลงบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะแตกกระจายเป็นหยดเล็ก ๆ
“ช่วยพวกเราด้วย... ขอร้องให้คุณออกหน้าเจรจาด้วยตัวเองเถอะ...”
อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร
สนามกอล์ฟส่วนตัวระดับหรูชานกรุงวอชิงตัน
แสงแดดสดใส สนามหญ้าถูกตัดแต่งเรียบกริบ
กลิ่นฉุนจาง ๆ ของหญ้าที่เพิ่งตัดลอยอยู่ในอากาศ
ชายผมทองร่างท้วมคนหนึ่งยืนอยู่บนแท่นทีออฟ
เขาสวมเสื้อกอล์ฟสีขาว
ในมือจับไม้กอล์ฟหัวโลหะผสมไทเทเนียม
ออกแรงจากเอว เหวี่ยงแขนทั้งสองข้างเต็มแรง
“ปัง”
หัวไม้โลหะกระทบลูกกอล์ฟสีขาวอย่างแม่นยำ
ลูกกอล์ฟลอยเป็นเส้นโค้งยาวกลางอากาศ มุ่งหน้าไปยังสนามกรีนที่อยู่ไกลออกไป
ชายคนนั้นวางไม้กอล์ฟลงอย่างพอใจ
เขาถอดถุงมือหนังแกะสีขาวจากมือซ้าย แล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกง
บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบเดินเข้ามา
เขายื่นโทรศัพท์เข้ารหัสที่กำลังสั่นอย่างบ้าคลั่งให้ด้วยสองมือ
ชายคนนั้นขมวดคิ้วนิดหนึ่ง คว้าโทรศัพท์มากดแนบหู
เสียงร้องไห้โฮอย่างน่าเวทนาของประธานพันธมิตรเซมิคอนดักเตอร์อเมริกาเหนือดังมาจากปลายสาย
คิ้วของชายผมทองขมวดเข้าหากันทันทีจนเป็นปม
สีหน้าสบายอารมณ์หายวับไปจนหมด
“นายพูดว่าอะไรนะ?”
เขาตะโกนใส่โทรศัพท์ น้ำลายกระเซ็นไปในอากาศ
“หัวเซี่ยตัดการจัดส่งโลหะหายากทั้งหมดงั้นเหรอ? แม้แต่แร่จากประเทศเป็นกลางก็ถูกกว้านซื้อหมดแล้ว?”
ชายคนนั้นฟาดไม้กอล์ฟโลหะผสมไทเทเนียมในมือลงกับพื้น
ไม้กระแทกสนามหญ้าจนเกิดหลุมบุ๋ม
ดินกระจายกระเด็น
“พวกไร้ประโยชน์ทำอะไรกันอยู่!”
เขาหอบหายใจแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก
“เพิ่งประกาศมาตรการคว่ำบาตรไปวันเดียว พวกนายก็เปิดไพ่จนหมดแล้วหรือไง?”
เสียงร้องไห้จากปลายสายดังหนักกว่าเดิม
“ท่านประธานาธิบดี อีกฝ่ายเสนอราคาสูงกว่าตลาดถึงสิบเท่าเพื่อบังคับซื้อครับ”
“พวกเราไม่มีเงินสดมากพอจะแย่งซื้อกับพวกเขาเลย!”
“พรุ่งนี้โรงงานก็ต้องหยุดเดินเครื่องทั้งหมดแล้วครับ!”
ชายผมทองกัดฟันกรอด
ฟันเสียดสีกันจนเกิดเสียงดังกรึก ๆ
“หุบปาก! พวกโง่ไร้ประโยชน์!”
เขากดวางสายอย่างหยาบคาย