เครื่องติดตามคลื่นไฟฟ้าหัวใจแบบพกพาจากชุดปฐมพยาบาลถูกแปะไว้บนหน้าอกของชายชรา
เส้นคลื่นสีเขียวบนหน้าจอราบเรียบสนิท
“ตี๊ด——”
เสียงยาวแหลมสูงอันน่าอึดอัดดังกรีดผ่านห้องจัดเลี้ยง
เป็นสัญญาณบอกว่าชายชราวัย 90 ปีสิ้นใจแล้ว
ปากกระบอกปืนนับสิบจ่อหัวซูมู่
ปลดล็อกเซฟตี้พร้อมยิง
กลิ่นดินปืนในอากาศปะปนกับกลิ่นหวานเลี่ยนของเค้กฟองดองต์ จนชวนแสบจมูก
มู่หรงเฉิงกำปืนกล็อกไว้ด้วยสองมือ นิ้วชี้กดอยู่บนไกปืนแน่น
ข้อนิ้วซีดเขียวเพราะออกแรงมากเกินไป
เขาหอบหายใจแรง ลำกล้องปืนสั่นไหวอยู่กลางอากาศ
ซูมู่พิงพนักเก้าอี้ไม้แดง
เขามองเส้นกราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจสีเขียวที่พาดตรงเป็นแนว
ลมหายใจพุ่งออกจากจมูกพร้อมเสียงหัวเราะเย็นสั้น ๆ
“เงินที่ติดฉันยังใช้ไม่หมด”
ซูมู่พูดเสียงไม่ดัง แต่กลับได้ยินชัดเจนท่ามกลางเสียงเตือนแหลมบาดหูของเครื่องวัดคลื่นหัวใจ
“ยมบาลก็เอาชีวิตนายไปไม่ได้”
สิ้นเสียง
มือขวาที่วางอยู่บนตักของซูมู่พลิกขึ้นเล็กน้อย
เข็มเงินเรียวเล็กสามเล่มเลื่อนเข้ามาอยู่ระหว่างนิ้วอย่างไร้ที่มา
ปลายเข็มสะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงโคมระย้าคริสตัล
นี่คืออุปกรณ์ฝังเข็มระดับเทพที่มาพร้อมตัวตนลับซึ่งระบบมอบให้
เขาลุกขึ้นยืน
ขาเก้าอี้เสียดสีกับพื้นหินอ่อน ส่งเสียงแหลมฝืด ๆ
รองเท้าแตะพลาสติกสีน้ำเงินเหยียบลงบนพรม
เขาเดินไปหาชายชราที่ฟุบอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ
“หยุดนะ!”
ดวงตาของมู่หรงเฉิงแดงก่ำจากการอดนอน เขายื่นปากกระบอกปืนไปข้างหน้าอีกครึ่งนิ้ว
“เดินมาอีกก้าวเดียว ฉันยิงแน่!”
ซูมู่ไม่แม้แต่จะหันหน้าไปมอง
เขายกมือซ้ายขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วปัดออกไปด้านข้าง
หลังนิ้วมือกระแทกเข้ากับข้อมือที่มู่หรงเฉิงใช้กำปืน