“เพียะ!”
นามบัตรปั๊มลายสีทองถูกฟาดลงบนโต๊ะไม้สีดำอย่างแรง
แรงจนแก้วตรงหน้าซูมู่สั่นไหว
กาแฟอเมริกาโนเย็นสีน้ำตาลกระฉอกออกมาสองสามหยด ตกลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาวจนเกิดคราบสีน้ำตาลอ่อนเป็นวง
“อ่านตำแหน่งบนนี้ให้ชัด ๆ”
นิ้วมือที่คีบนามบัตรของชายคนนั้นอวบหนา
เล็บมันวาวเหมือนเคลือบน้ำมัน นิ้วกดทับบรรทัดตัวหนาที่เขียนว่า “ประธานเจ้าหน้าที่บริหารสตาร์เย่าเทคโนโลยี” แน่น
เขาชื่อซุนฮุย เป็นคู่ดูตัวที่คุณป้าของหวังอวี่เยียนยัดเยียดมาให้
ซุนฮุยลากเก้าอี้ไม้แดงข้าง ๆ ออกอย่างวางอำนาจ
ส้นรองเท้าหนังกดบดพรมขนแกะอย่างแรง
ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงเต็มแรง
กลิ่นโคโลญจน์ฉุนกึกที่ติดตัวเขาเหมือนถุงพลาสติกร้อนอบอ้าวใบหนึ่ง ครอบคลุมโต๊ะอาหารทั้งโต๊ะทันที
กลิ่นฉุนจนกลบกลิ่นหอมไหม้ของเมล็ดกาแฟ
“ใส่เสื้อยืดเก่า ๆ ราคาไม่กี่สิบหยวน”
ซุนฮุยเอนหลังพิง พาดแขนทั้งสองข้างไว้บนพนักเก้าอี้
ดวงตาเล็ก ๆ กวาดมองซูมู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
สายตาเลื่อนไปหยุดที่รองเท้าผ้าใบฮุยลี่ซึ่งซักจนสีซีด เขาแค่นเสียงเย็นชาออกทางจมูก
“ฉันนึกว่าเป็นคนใหญ่คนโตมาจากไหนเสียอีก”
“อวี่เยียน คุณป้าบอกว่าเธอถือตัว ไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าของกิจการที่มีทรัพย์สินหลายสิบล้านหยวน”
“ที่แท้ก็เลี้ยงเด็กนักศึกษาจน ๆ ที่เกาะผู้หญิงกินไว้ในมหาวิทยาลัยนี่เอง?”
สีหน้าของหวังอวี่เยียนซีดเผือดลงทันที
เธอกำสายกระเป๋าหนังในมือแน่น
ชายกระโปรงผ้าไหมถูกขยำจนเป็นรอยยับย่น
“ซุนฮุย ระวังคำพูดหน่อย!”
เธอกัดริมฝีปากล่างจนสีเลือดจางหายไป
“เขาเป็นเพื่อนฉัน วันนี้แค่มากินข้าวเป็นเพื่อนเท่านั้น”
“ขอโทษเขาเดี๋ยวนี้”
ซุนฮุยแสยะยิ้ม
เผยให้เห็นฟันหน้าสองซี่ที่เหลืองจากควันบุหรี่
เขากวักมือแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ
“พนักงาน! เอาลาฟิตปี 1982 มาขวดหนึ่ง เปิดให้หายใจแล้วค่อยยกมา”
พนักงานลังเลเล็กน้อย
ซุนฮุยล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากด้านในเสื้อสูทสีแดงเข้ม แล้วดึงธนบัตรร้อยหยวนออกมาปึกหนึ่ง
เขาฟาดมันลงบนถาดของพนักงานดังเพียะ
พนักงานรีบก้มหัวรับคำแล้วถอยออกไป
ซุนฮุยหันกลับมาจ้องซูมู่
“เพื่อนเหรอ? เดี๋ยวนี้คนจนชอบเป็นเพื่อนกับเศรษฐีนีกันสินะ?”