แป้นพิมพ์ในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่บางปุ่มกดติดขัด
“แปะ”
นิ้วชี้ของซูมู่กดปุ่มเอ็นเทอร์อย่างแรง
เสียงพลาสติกกระทบกันแห้ง ๆ ดังขึ้น
ในชั่วขณะนั้น รากฐานของโลกอินเทอร์เน็ตทั้งมวลถูกกระแสข้อมูลป่าเถื่อนฉีกกระชากออกจากกัน
ชาวเน็ตนับไม่ถ้วนที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เตรียมตัวรอดูเรื่องสนุก
จู่ ๆ ก็พบว่าเคอร์เซอร์เมาส์กลายเป็นรูปนาฬิกาทรายหมุนติ้ว
คลิกหน้าเว็บก็ไม่มีปฏิกิริยา
กดรีเฟรชก็เห็นเพียงหน้าจอว่างเปล่า
“บัญชีของคุณถูกระงับถาวร”
“ข้อความของคุณถูกลบออกโดยบังคับ”
ตัวอักษรสีแดงเย็นชาไม่กี่บรรทัดนี้
ปรากฏขึ้นพร้อมกันบนหน้าจอของบัญชีหลายสิบล้านบัญชีในประเทศที่เคยร่วมรุมประณามผู้อื่นบนโลกออนไลน์
ไม่มีช่องทางให้ยื่นอุทธรณ์
ไม่มีคำเตือนใด ๆ
ตัดขาดทุกอย่าง สั่งปิดกั้นทั่วทั้งเครือข่าย
พวกเกรียนคีย์บอร์ดที่ตะโกนว่าจะขุดหลุมศพบรรพบุรุษของคนอื่น
พวกบัญชีการตลาดที่หากินกับความทุกข์ของผู้อื่นเพื่อเรียกยอดเข้าชม
เมื่อเห็นหน้าบัญชีของตัวเองกลายเป็นสีเทา
แผ่นหลังของพวกเขาพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เหงื่อไหลลงมาตามแนวกระดูกสันหลังจนเสื้อเปียกชื้น
พวกเขาลนลานกดเข้าเว็บไซต์อื่น
แต่สิ่งที่เด้งขึ้นมามีเพียงไอคอนแท่นประหารสีแดงฉาน
เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
มือทั้งสองข้างของซูมู่รัวกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
กลุ่มกำลังประมวลผลของเครือข่ายมืดอีกฟากมหาสมุทรทำงานเต็มกำลัง
เสียงเครื่องในตู้เซิร์ฟเวอร์คำรามดังกลบเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องเซิร์ฟเวอร์เสียสนิท
“เจาะยึดอำนาจควบคุมอัลกอริทึมพื้นฐานของแพลตฟอร์มสังคมออนไลน์รายใหญ่สามแห่งในประเทศ”
ซูมู่มองโค้ดสีเขียวที่วิ่งอยู่บนหน้าจอ