ซูมู่วางแก้วน้ำในมือลง
ก้อนน้ำแข็งกระทบก้นแก้วดังกรุ๊งกริ๊ง
เขายื่นสองนิ้วออกไป
คีบซองเอกสารกระดาษคราฟต์ใบหนาหนักขึ้นมา
ปลายนิ้วเพิ่งแตะตราครั่งสีแดงคล้ำที่ประทับคำว่า “ความลับระดับชาติ”
เนื้อครั่งแข็งกระด้างอยู่บ้าง
เขายังไม่ทันดึงซองเอกสารเข้ามา
เสียงสังเคราะห์จากโลหะของระบบก็ดังสนั่นขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ติ๊ง”
เสียงนั้นทะลุผ่านบทเพลงไวโอลินในภัตตาคารสไตล์ตะวันตก
จนแก้วหูของซูมู่ชาเล็กน้อย
【ตรวจพบการสัมผัสจุดเชื่อมต่อความลับระดับชาติ】
【โมดูลตัวตนลับของระบบ 2.0 ทำงาน】
【กำลังปลดล็อกตัวตนใหม่ให้โฮสต์...】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับตัวตน: ผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งสถาบันวิจัยเทคโนโลยีลับสุดยอดระดับชาติ】
กระแสข้อมูลมหาศาลถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก
มันประหนึ่งกระแสไฟฟ้าแรงสูงอันเย็นเยียบ พุ่งทะลักเข้าสู่เปลือกสมองของซูมู่ในชั่วพริบตา
คิ้วของเขาขมวดแน่น
มือซ้ายกดลงบนขอบโต๊ะอาหารไม้เนื้อแข็งอย่างแรง ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป
แบบจำลองเมทริกซ์ลำอนุภาคพลังงานระดับจุลภาคของปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชันแบบควบคุมได้
รหัสฐานของเครื่องยนต์ต้านแรงโน้มถ่วงสำหรับเรือบรรทุกอากาศและอวกาศ
พิมพ์เขียวและสมการเทคโนโลยีล้ำยุคที่ก้าวหน้ากว่าเทคโนโลยีปัจจุบันของดาวครามถึง 100 ปี
ความรู้ลับสุดยอดเหล่านี้มากพอจะทำให้อารยธรรมมนุษย์ก้าวกระโดดขึ้นไปอีกขั้นในพริบตา
ภายในเวลาเพียงสามวินาที มันถูกสลักลงในเซลล์ประสาทของเขาทั้งหมดอย่างฝืนกระชาก
ซูมู่รู้สึกว่าสมองพองบวมจนแทบจะแตก
เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
หยาดเหงื่อไหลลงมาตามสันจมูก หยดลงบนจานรองกาแฟตรงหน้า
เขากัดฟันกรามแน่น
รสสนิมจาง ๆ แผ่ซ่านอยู่ในปาก