เธออยากห้าม แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงคอ
เมื่อก่อนตอนที่ยังยากจน ไม่ว่าเธอจะทำอะไรตกลงบนโต๊ะ เธอก็มักคีบให้เย่เหลียงเยี่ยนกิน
คิดไม่ถึงว่าเขาจะยังติดนิสัยนี้อยู่
“ฉันไม่ไป” ลำคอของเธอตึงขึ้นมา
เย่เหลียงเยี่ยนเงยหน้ามอง “คุณไม่ได้ชอบจินหลานที่สุดหรอกเหรอ”
แววตาของเขาสงบนิ่ง มองไม่ออกว่ากำลังประชดหรือเปล่า
“ไม่ไป” อันอันพูดเสียงเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย “ฉันปวดหัว”
เย่เหลียงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรอีก เขากินข้าวจนเสร็จอย่างเงียบ ๆ
อันอันแทบไม่มีความอยากอาหาร แค่ขยับปากก็เจ็บแล้ว กินไปไม่กี่คำก็วางตะเกียบ หลบกลับเข้าห้องนอนแล้วนอนหันหลังให้ประตู
ด้านนอกมีเสียงน้ำดังมาจากตอนเย่เหลียงเยี่ยนเก็บกวาดครัว
เธอพลิกตัว หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาอย่างลวก ๆ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาทางห้องนอน
อันอันค่อย ๆ หันกลับไปพอดีกับที่เห็นเย่เหลียงเยี่ยนเปลือยท่อนบน กำลังหยิบเสื้อผ้าจากตู้
แผ่นหลังกว้าง เอวสอบ กล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน เธอยังไม่ทันละสายตา เขาก็หันกลับมาแล้ว
แผงอกแน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เหนือขึ้นไปคือดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ไออุ่น จ้องมองเธอด้วยแววตาดำสนิท
“รอยตบนี้คุณเป็นคนตบหรือเปล่า” อันอันเชิดหน้า ถามทั้งที่ไม่มีความมั่นใจนัก
เย่เหลียงเยี่ยนปรายตามองเธออย่างเรียบเฉย ก่อนจะสวมเสื้อผ้าต่อไปตามลำพัง
“ฉันไปทำงานแล้ว ข้าวเที่ยงอยู่ในตู้เย็น” เขาหยิบกุญแจรถ เดินไปถึงหน้าประตูแล้วหยุดชะงัก “จินหลานบอกว่าคุณไม่ไป เลื่อนมื้ออาหารเป็นพรุ่งนี้เย็น”
พูดจบเขาก็ปิดประตูจากไป
เธอนอนพลิกตัวอยู่บนเตียง
พวกเขาจะไปเดต แล้วเรียกเธอไปทำไม?
ให้ไปเป็นฉากบังหน้าให้พวกเขาหรือไง?
เธอพลิกตัวอย่างหงุดหงิด ดึงผ้าห่มคลุมโปง
เดี๋ยวก่อน!
ไม่สิ...
เธอสะบัดผ้าห่มออกอย่างแรงอีกครั้ง
เธอกับเย่เหลียงเยี่ยน...
เคยมีอะไรกัน!
เมื่อสี่ปีก่อน ก่อนเขาจะไปต่างประเทศ เขารั้งเธอไว้ทั้งคืน
มีแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว
ท่าทางตอนนั้น...ไม่เหมือนคนชอบผู้ชายเลย...
ในหนังสือไม่ได้พูดถึงเรื่องที่พวกเขาเคยมีอะไรกันเลยสักนิด
เนื้อเรื่องในหนังสือเชื่อถือได้แค่ไหนกันแน่?
ต้องตรวจสอบเรื่องหนึ่งก่อน
ตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินไปถึงไหนแล้ว?
เธอถูกคณะเต้นไล่ออกหรือยัง?
เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดอ่านข้อความในกลุ่มทีละข้อความ
เลื่อนลงไปทีละข้อความ
ไม่ใช่
ไม่ใช่
ไม่มีเลย
ใจของเธอหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ หรือว่าเธอถูกคณะเต้นไล่ออกไปแล้ว...
เธอใช้มือสั่น ๆ กดเข้าไปในกลุ่มสุดท้าย
“เริ่มซ้อมวันอังคาร รายงานตัวเก้าโมง ควบคุมน้ำหนักให้ดี ถ้าอ้วนขึ้นหักโบนัส!”
เธอจ้องข้อความนั้นอยู่สองวินาที ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนอกแล้วถอนหายใจยาว
ดีที่ยังไม่ถูกไล่ออก
ยังพอมีทางแก้
ไม่สิ!
กลุ่มเต้นบ้านไหนตั้งชื่อว่า ‘รวยสร้างฐานะ มุ่งสู่ชีวิตสุขสบาย’ กันเนี่ย
ใครเป็นคนตั้งชื่อบ้า ๆ แบบนี้กัน???
เนื้อเรื่องดำเนินไปถึงไหนแล้วนะ? เธอต้องเรียบเรียงดูก่อน
หน้าจอสว่างขึ้น มีข้อความหนึ่งเด้งเข้ามา
“เลิกทำเป็นตายได้แล้ว คืนนี้มากับฉัน หรือไม่ก็คืนเงินมา เลือกเอา”
สมองของอันอันอื้ออึงไปชั่วขณะ
เธอกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ในหน้าโซเชียลของเขา เป็นหนุ่มผมทองคนที่เมื่อคืนพยายามจะจูบเธอ
เธอเลื่อนดูประวัติแชตขึ้นไปด้านบน
นึกออกแล้ว
เมื่อเดือนก่อน เจ้าของร่างเดิมยืมเงินผู้ชายคนนี้ไป 80,000 หยวน
ตอนนั้นอีกฝ่ายบอกว่าไม่ต้องคืน แค่ไปกินข้าวกับเขาสักมื้อก็พอ
เมื่อคืนพวกเธอก็กินข้าวด้วยกันจริง ๆ แต่พอกินเสร็จ หนุ่มผมทองก็พยายามจะจูบเธอ เธอเลยตบหน้าเขาไปฉาดหนึ่ง
ที่แท้หมายถึงกินข้าวบนเตียงนี่เอง!
โทรศัพท์ดังขึ้นเป็นระยะ ข้อความทั้งหมดเป็นของหนุ่มผมทองที่ส่งตามมา
เธอวางโทรศัพท์คว่ำลงบนหมอนอย่างหงุดหงิด
เธอเป็นเด็กดี ตลอด 24 ปีที่ผ่านมาสิ่งที่แหกกฎที่สุดที่เคยทำก็คือโดดเรียน
แล้วตอนนี้นี่มันอะไรกัน?
วันที่สองหลังทะลุมิติมา ก็มีหนุ่มผมทองตามทวงหนี้เสียแล้ว
เธอกำลังกลุ้มใจอยู่ จู่ ๆ ก็มีสายวิดีโอเด้งขึ้นมา เป็นหนุ่มผมทองอีกแล้ว
อันอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยี้ผมให้ยุ่ง ถูตาไปมา แล้วกดรับสาย
“แม่งเอ๊ย...” หนุ่มผมทองด่าออกมาได้ครึ่งประโยคก็กลืนคำที่เหลือลงไป เขาเพิ่งเคยเห็นเธอหน้าสดเป็นครั้งแรก จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าจอ “คุณร้องไห้เหรอ? หน้าไปโดนอะไรมา?”
อันอันอยากมองให้ชัดว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่เห็นบนหน้าจอกลับมีแต่รูจมูกใหญ่ ๆ สองรูที่ส่ายไปมา
เธอหมดความอดทนทันที ไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดต่อ “อีกสองสามวันค่อยติดต่อมานะ ตอนนี้ฉันออกจากบ้านไม่ได้ วางสายก่อนล่ะ”
พูดจบก็กดวางสายไปเลย
ข้อความจากหนุ่มผมทองทยอยส่งมาไม่ขาด ท่าทีของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เขาถามซ้ำ ๆ ว่าเธอร้องไห้ทำไม หน้าไปโดนอะไรมา
แต่กลับไม่พูดเรื่องให้คืนเงินอีก
“ดื่มมากไปแล้วเดินชน” อันอันพิมพ์ตอบไปประโยคหนึ่ง แล้วตั้งค่าไม่ให้แจ้งเตือนข้อความจากเขา
จากนั้นเธอก็นั่งขัดสมาธิ พลิกดูรายการหนี้ในโทรศัพท์ทีละรายการ
บัตรเครดิตกับเงินกู้ออนไลน์รวมกัน 370,000 หยวน บวกกับอีก 80,000 หยวนของหนุ่มผมทอง...
450,000 หยวน
เธอจ้องตัวเลขนั้นอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ เอนตัวนอนหงายลงบนเตียง
เธอจ้องบัวปูนบนเพดานอยู่นาน...
ตลอด 24 ปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยติดหนี้ใครแม้แต่หยวนเดียว
แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมา กลับต้องแบกหนี้แทนคนอื่นถึง 450,000 หยวน
450,000 หยวน
เงินเดือนเธอเดือนละ 8,000 หยวน
ถ้าไม่กินไม่ใช้เลย ก็ต้องใช้เวลาถึงสี่ปีครึ่งกว่าจะคืนหมด
สี่ปีครึ่ง
เธอโยนโทรศัพท์ไปข้าง ๆ แล้วหลับตาลง
หยาดน้ำค่อย ๆ เอ่ออยู่ใต้แพขนตา ไม่นานน้ำตาก็ไหลผ่านขมับเข้าไปในเส้นผม
ทำไมต้องเป็นเธอด้วย นี่มันจะเอาชีวิตกันหรือไง!
เธอซุกหน้าเข้ากับหมอน แล้วด่าเสียงอู้อี้ว่า “ยัยโง่เอ๊ย”
ร้องไห้จนพอแล้ว เธอก็ฝืนใจลุกขึ้นมา
ห้องนอนฝั่งเหนือถูกดัดแปลงเป็นห้องเต้น เธอผลักประตูเข้าไป ลูบราวบัลเลต์ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นของโลหะ
ไม่ไหวก็รับงานเพิ่มเอา
เป็นนักเต้นมืออาชีพ อย่างไรก็ไม่อดตายหรอก
เธอค้นเจอสินค้าหรูอยู่หลายชิ้นในตู้เสื้อผ้า จึงเลือกกระเป๋าสามใบ เสื้อผ้าห้าชิ้น และรองเท้าส้นสูงสองคู่
เธอหาร้านรับซื้อสินค้าหรูมือสองทางอินเทอร์เน็ต สวมหน้ากากปิดรอยบนใบหน้า แล้วเรียกรถออกไป
ร้านไม่ใหญ่ ตอนนั้นไม่มีลูกค้า เธอจึงถูกพาเข้าไปในห้องด้านใน
เจ้าของร้านหยิบแว่นขยายมาตรวจดูอยู่นาน เสื้อผ้ากับรองเท้ารับซื้อไว้ทั้งหมด แต่ส่งกระเป๋าสองใบคืนให้เธอ
“สองใบนี้รับไม่ได้ครับ”
อันอันชะงักไป “ทำไมล่ะ? ซื้อมาจากช็อปโดยตรง ใบเสร็จก็อยู่ครบ”
เจ้าของร้านมองเธอแวบหนึ่ง แล้วพลิกกระเป๋าให้ดูซิปด้านใน น้ำเสียงสุภาพ “ของเลียนแบบเกรดสูงครับ อะไหล่โลหะไม่ตรงรุ่น”
อันอันรับกระเป๋าใบนั้นมาพลิกดูไปมาสองรอบ
เธอมองไม่ออกว่าตรงไหนผิด ฝีเข็มเรียบร้อย อะไหล่โลหะก็เป็นประกาย
เธอเลื่อนกระเป๋ากลับไปให้ “เพื่อนหิ้วมาจากต่างประเทศค่ะ ดูสิ ใบเสร็จก็อยู่ครบ”
เจ้าของร้านไม่รับใบเสร็จ แค่ยิ้มน้อย ๆ “ใบเสร็จผมก็หาคนทำได้ครับ ชุดละ 15 หยวน จะระบุวันไหน ห้างไหนก็ทำได้หมด”
กระเป๋าสองใบนี้เป็นของขวัญวันเกิดจากเพื่อนสาวไฮโซของเธอ
ตอนให้ยังจงใจพูดด้วยว่าเป็นรุ่นใหม่ที่หิ้วมาจากต่างประเทศ มีจำนวนจำกัด
ส่วนเธอก็ตอบแทนด้วยชุดของขวัญบำรุงผิวกล่องใหญ่ แบบขนาดปกติ ซื้อจากช็อปโดยตรง
ชวนให้แค้นจนอยากกระอักเลือด
เจ้าของร่างเดิมมันโง่จริง ๆ
ยังดีที่มีกระเป๋าแท้เหลืออยู่อีกใบ เป็นรุ่นพื้นฐานสีเทาช้าง ซึ่งจินหลานเป็นคนให้
เจ้าของร่างเดิมหวงมาก ทั้งที่วัยนี้สะพายแล้วดูแก่ไปหน่อย
ขายทั้งหมดได้เงิน 110,000 หยวน ก้อนใหญ่ที่สุดมาจากกระเป๋าสีเทาช้างใบนั้น
ช่างน่าขันเสียจริง ศัตรูที่ต่อไปจะเล่นงานเธอจนตาย กลับให้ของแท้กับเธอมา
ระหว่างนั่งรถกลับ อันอันยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เธอถ่ายรูปกระเป๋าปลอมสองใบส่งลงกลุ่ม “ใครเป็นคนให้กระเป๋าฉันมานะ เพื่อนที่รู้เรื่องนี้บอกว่าเป็นของปลอม พวกคุณโดนหลอกมาหรือเปล่า”
เธอแนบสติกเกอร์กระต่ายยกมือปิดปากหัวเราะ
คนในแวดวงนั้นให้ความสำคัญกับหน้าตาและชื่อเสียงที่สุด เธอก็จะทำให้พวกหล่อนอับอายให้ได้
ส่งเสร็จแล้ว เธอก็ตั้งกลุ่มนี้เป็นปิดเสียงด้วย