อันอันมองใบหน้าของเขายามหลับสนิทอย่างเงียบ ๆ
ไม่มีทางหรอก
เธอสลัดความคิดเหลือเชื่อนี้ออกจากหัว
ผู้ชายวัยผู้ใหญ่ที่ปกติย่อมทนต่อแรงกระตุ้นจากฮอร์โมนไม่ได้
ครึ่งปีแล้ว นอนเตียงเดียวกันแต่ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แค่นี้ยังอธิบายไม่ได้อีกหรือ?
หรือบางที การเมาหัวราน้ำครั้งนี้คือพิธีศพให้รักแรกของเย่เหลียงเยี่ยน?
หรือเขายอมรับรสนิยมทางเพศของตัวเองไม่ได้ จึงรู้สึกผิดต่ออันอัน?
เธอประคองแก้มเขาขึ้นเบา ๆ เช็ดน้ำตาให้ แล้วเช็ดมือของเขาด้วย นิ้วมือเรียวยาวข้อนิ้วชัดเจนงอเข้าหากันหลวม ๆ เล็บตัดเรียบร้อย สะอาดสะอ้านเหมือนตัวเขาไม่มีผิด
จากนั้นก็เช็ดตัวให้เขา ส่วนเท้าก็เช็ดส่ง ๆ ไปสองสามที ก่อนจะพาดผ้าเช็ดตัวไว้บนพนักเก้าอี้
ปิดไฟ ห้องนอนเงียบสงัด
มองไม่เห็นใบหน้าของเขาในความมืด ลมหายใจยังมีกลิ่นเหล้าจาง ๆ
ไม่ได้ทนไม่ได้อย่างที่คิด
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันที่ทะลุมิติมาที่นี่ เขาก็ดูแลเธอตอนเมาเละเทะเช่นนี้เหมือนกัน
ตอนนี้ก็ถือว่าได้ชดใช้คืนแล้ว
ไม่สิ ไม่เหมือนกัน
เธอไม่เคยคิดฉวยโอกาสตอนเขาไม่รู้สึกตัว
คิดดูแล้ว เย่เหลียงเยี่ยนก็เป็นคนทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ครั้งก่อนเธอเมาหนักขนาดนั้น ต่อให้เขาทำอะไรลงไป เธอก็ไม่รู้ตัวอยู่ดี
อย่าคิด อย่าคิด
อันอันบังคับตัวเองให้คิดเรื่องอื่น
เธอพลิกตัวหันหลังให้เขาด้วยความขุ่นเคือง
เช้าวันต่อมา อันอันตื่นก่อนนาฬิกาปลุก
ฟ้าสว่างแล้ว ห้องนอนเงียบสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเย่เหลียงเยี่ยนจมอยู่ในหมอน ลมหายใจลึกและหนัก