บทที่ 33 ที่รัก ทักทายน้องชายหน่อยสิ
หรงเช่อวางสายโทรศัพท์แล้ว ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาก้มตามองเธอ
“ที่รัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเจือความใจเย็นอย่างไม่ใส่ใจ “ทักทายน้องชายหน่อยสิ อืม?”
เคอเหมียนถังแข็งค้างไปทั้งตัว เสียงแห้งผาก “เคอจี้ นี่คือหรง...หรงเช่อ หรงเช่อ นี่คือเคอจี้ น้องชายฉัน”
เคอจี้ยืนอยู่ห่างออกไปสองก้าว ปากอ้าน้อย ๆ ดวงตากวาดมองสลับไปมาระหว่างหรงเช่อกับเคอเหมียนถัง
สายตาของเขาไล่จากมือที่หรงเช่อโอบเอวเคอเหมียนถัง ไปยังใบหูที่แดงระเรื่อของเธอ ก่อนจะตระหนักว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ธรรมดา
จังหวะนั้นเอง เคอจี้พลันรู้สึกว่าตัวเองเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนมาก่อน
หรงเช่อ...
เขาท่องชื่อนี้ในใจ แล้วเฟืองบางซี่ในสมองก็พลันเข้าที่
ทุกสัปดาห์เขาเห็นชื่อนี้บนบอร์ดประกาศของโรงเรียน และชื่อนี้ก็ปรากฏซ้ำแล้วซ้ำเล่าในบทสนทนาของเพื่อน ๆ ในบัญชีขาว เวลาพวกเขาคุยกันว่าใครเป็นคนที่ไม่ควรไปหาเรื่องด้วย
งั้นหรงเช่อก็คือพี่เขยของเขาเหรอ?
สมองของเคอจี้ยังประมวลผลข้อมูลนี้ไม่เสร็จ แต่ปากกลับตอบสนองไปก่อนแล้ว
“หรงเช่อ?” ปฏิกิริยาของเขาเหมือนเคอเหมียนถังเป๊ะ น้ำเสียงแห้งผากไม่ต่างกัน
หรงเช่อพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “เคอจี้ พี่ได้ยินพี่สาวเธอพูดถึงเธอบ่อย ๆ”
เคอเหมียนถังส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่งในใจ ฉันไม่ได้พูด ฉันไม่เคยพูดถึงคุณเลย
ฉันไม่อยากให้เธอรู้แม้แต่ชื่อของคุณด้วยซ้ำ
เพื่อน ๆ ของเคอจี้ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างออกไปหลายเมตร
มีคนจำหรงเช่อได้ จึงเริ่มกระซิบกระซาบกัน