เคอเหมียนถังปรับตัวเข้ากับสถานะสองร่างนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ตอนกลางวันเวลาหรงเช่อออกไปข้างนอก เธอก็จะกลับเป็นร่างมนุษย์ สวมเสื้อเชิ้ตของเขาเดินไปเดินมาในห้อง บางครั้งก็เข้าไปค้นเนกไทในห้องแต่งตัว หรือไม่ก็ม้วนตัวอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานของเขา
เธอรู้จักห้องนอนหลักนี้เป็นอย่างดี
รู้ว่าเขามักเก็บเอกสารไว้ในลิ้นชักช่องที่สองทางขวามือของโต๊ะทำงาน และจะอ่านหนังสือครึ่งชั่วโมงก่อนนอน
เธอจะหยิบเสื้อคลุมที่เขาพาดไว้บนพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจมาพับ แล้วนำกลับไปเก็บในห้องแต่งตัว ทั้งยังจำได้ว่าแก้วน้ำที่เขาใช้วางอยู่ตรงไหน
เคอเหมียนถังกำลังค่อย ๆ จัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมทีละอย่าง
หรงเช่อเองก็สังเกตเห็น ทุกครั้งที่กลับมา เขาจะได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากหน้าประตูห้องนอนหลัก
เขาตั้งใจสังเกตอยู่หลายวัน ยืนยันว่ากลิ่นนั้นไม่ได้เกิดจากความทรงจำเล่นตลก จึงส่งข้อความหาเลขาหยวนว่า “ช่วยหากล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วมาให้สองตัว ยิ่งเล็กยิ่งดี”
เมื่ออุปกรณ์มาถึง เขามองแผ่นกลมสีดำขนาดเท่าเล็บมือสองชิ้นในฝ่ามือ แต่ไม่ได้สั่งให้ใครไปติดตั้งทันที
เดิมทีหรงเช่อไม่ชอบติดตั้งของแบบนี้ในพื้นที่ส่วนตัว แต่ตอนนี้เขาต้องการคำตอบมากกว่า
เย็นวันนั้น เขากลับมาเร็วกว่าปกติ
ทันทีที่ได้ยินเสียงรถ เคอเหมียนถังก็เด้งตัวขึ้นจากเตียง รีบจัดผ้าปูที่นอนที่ถูกเธอนอนจนยับให้เรียบร้อยลวก ๆ แล้วม้วนตัวกลับเข้าไปในเปลแมว เปลี่ยนกลับเป็นแมวดำตัวเล็ก
ตอนหรงเช่อเปิดประตูเข้ามา เธอกำลังยืดเส้นยืดสายและลับเล็บ ทำท่าราวกับเพิ่งตื่นนอน
คราวนี้เขาได้กลิ่นนั้นอีก กลิ่นชัดเจนกว่าหลายวันก่อน
เขามองแมวดำตัวเล็กในเปลแมว ส่วนเธอก็เงยหน้ามองเขา แววตาไร้เดียงสาปนง่วงงุน
จากนั้นเขาหันไปที่มุมห้อง เลือกตำแหน่งที่มองเห็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของห้องนอนหลักได้พอดี แล้วติดตั้งกล้องจิ๋วอย่างคล่องแคล่ว
เธอนั่งยองอยู่ในเปลแมว มองแผ่นหลังกว้างของเขาที่บังอยู่ตรงมุมห้อง ด้วยรูปร่างสูงใหญ่ มือของเขาจึงถูกบังมิด เธอไม่รู้ว่าเขากำลังติดกล้อง คิดว่าเขาแค่กำลังจัดของตกแต่งบนผนัง