บทที่ 9 แฟนสาวของฉันน่ารักเกินไป
เธอส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นออกไป จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า
“ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยสิ ฉันอยากโพสต์ลงโมเมนต์” เธอยื่นโทรศัพท์ให้เการั่วซี
เการั่วซีรับโทรศัพท์ไปแล้วเข้าสู่โหมดช่างภาพทันที เธอหรี่ตามองหามุมถ่าย “เหมียนถัง วันนี้กระโปรงเธอสวยจัง ไปยืนตรงนั้นสิ แสงดี”
เคอเหมียนถังได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง
แสงไฟสีเหลืองอุ่นของร้านอาหารญี่ปุ่นสาดลงมาจากซี่ไม้ระแนงเหนือศีรษะ เคลือบใบหน้าของเธอด้วยแสงนวลละมุน
เธอเอียงตัวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งปล่อยลงข้างตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนอีกข้างค่อย ๆ ปัดเส้นผมที่ระอยู่ข้างหู
ชายกระโปรงสีชมพูอ่อนอยู่เหนือเข่า เผยให้เห็นเรียวขาที่ได้รูปสวยและดูนุ่มนวล
เธอไม่ได้ตั้งใจโพสท่า แต่ส่วนโค้งเว้าของร่างกายกลับพอดิบพอดี เอวที่ถูกออกแบบให้เข้ารูปคอดกิ่วจนแทบโอบได้ด้วยสองมือ ส่วนเรียวขาใต้ชายกระโปรงก็ทั้งเพรียวและตรง
เการั่วซีกดชัตเตอร์รัวหลายภาพ แต่ละภาพล้วนเสียดายเกินกว่าจะลบ สุดท้ายเลือกอยู่นานกว่าจะส่งโทรศัพท์คืนให้ “ดูสิ สวยสุด ๆ ถ้าโพสต์ออกไป ไลก์ต้องทะลุร้อยแน่”
เคอเหมียนถังเลื่อนดูรูป เลือกภาพที่สวยที่สุด จากนั้นก็ล็อกอินเข้าบัญชีโซเชียล ใส่อีโมจิซูชิหนึ่งตัวแล้วกดโพสต์
โพสต์ลงโมเมนต์ได้ไม่ถึงหนึ่งนาที โทรศัพท์ก็เริ่มสั่น ไลก์กับความคิดเห็นหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด
“พี่เหมียนถังสวยมาก!”
“นี่ร้านไหนเหรอ?”
“ว้าว กระโปรงสวยจัง ยี่ห้ออะไรเหรอ?”
เคอเหมียนถังมองชื่อแปลกหน้าพวกนั้นแล้วรู้สึกมึนงงเล็กน้อย