บทที่ 73 เด็กดี อย่าขยับ
เคอเหมียนถังรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่รอบ ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ พลันร้อนผ่าว เธอดันอกเขา “รีบปล่อยฉันลงนะ”
“ไม่ปล่อย” เสียงเขาทุ้มต่ำ แฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เล็กน้อย
เธอเริ่มร้อนใจ ฝ่ามือตบไหล่เขาดังเพียะ ๆ “หรงเช่อ ฉันจะโกรธแล้วนะ ฉันยังใส่ชุดแข่งอยู่เลย อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว”
คราวนี้เขาถึงค่อย ๆ โน้มตัวลง วางเธอลงจากตัวอย่างเชื่องช้า ก่อนจะปล่อยมือ ยังไม่วายบีบเนื้อนุ่ม ๆ ตรงเอวเธอเล่นอีกที
เคอเหมียนถังแตะพื้นแล้วเซไปนิดหนึ่ง เธอหันกลับไปถลึงตาใส่เขา หูแดงก่ำ ปากก็บ่นงึมงำด่าเขาไม่หยุด
นักข่าวถือกล้องเดินเข้ามา เป็นหญิงสาววัยเยาว์คนหนึ่ง มือยกกล้องดีเอสแอลอาร์ขึ้น ส่วนที่คอก็คล้องกล้องอีกตัวไว้
“นักกีฬาเคอเหมียนถัง ขอถ่ายรูปคุณสักรูปได้ไหมคะ หน้ากีฬาของเราอยากทำบทสัมภาษณ์พิเศษเกี่ยวกับคุณค่ะ”
เคอเหมียนถังรีบจัดผมให้เรียบร้อย แล้วปรับปกชุดขี่ม้าให้เข้าที่ ก่อนยิ้มตอบ “ได้ค่ะ”
เธอยืนอยู่หน้ากำแพงสีขาวหลังเวที แผ่นหลังเหยียดตรง มุมปากยกขึ้น จากเด็กสาวขี้อ้อนเมื่อครู่กลับมาเป็นที่หนึ่งบนสนามแข่งอีกครั้ง
นักข่าวยกกล้องขึ้น ในช่องมองภาพ ใบหน้าของเคอเหมียนถังสว่างไสวด้วยแสงไฟในสนาม เธอกดชัตเตอร์ดังแชะ
ขณะที่กำลังจะดูรูป สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นขอบช่องมองภาพด้านข้าง ชายที่สวมเสื้อโค้ตสีดำคนนั้นยังยืนอยู่ตรงนั้น