บทที่ 75 สู้กระต่ายยังไม่ได้
เคอเหมียนถังเท้าคางมองกระต่ายเคี้ยวขนม แค่เห็นมันกินก็รู้สึกเพลินจนหัวใจแทบละลายเพราะความน่ารัก
เธอกำลังจะพูดว่า “เฮอเฮอ เธอกินเก่งน่ารักจังเลย”
แต่แล้ววินาทีถัดมา เธอก็เห็นเม็ดกลมสีดำเล็ก ๆ หล่นออกมาจากใต้หางของเฮอเฮอ
หนึ่งเม็ด สองเม็ด สามเม็ด... ดูคล้ายเม็ดช็อกโกแลตจิ๋ว หล่นลงบนกระโปรงผ้าแคชเมียร์สีขาวนวลของเธอ
ร่างของเคอเหมียนถังแข็งค้าง ก้มมองเม็ด “ช็อกโกแลต” สีเข้มบนชายกระโปรงแล้วเบะปาก
“หรงเช่อ เฮอเฮอ...มันกินไปถ่ายไป หล่นใส่กระโปรงฉันแล้ว!”
หรงเช่อวางแฟ้มเอกสารลง พอหันไปก็เห็นเธอประคองเฮอเฮอไว้ด้วยสองมือ ยกมันลอยอยู่กลางอากาศ สีหน้าทั้งน้อยใจทั้งน่าขำ แถมยังทำใจวางกระต่ายลงไม่ลง
เจ้าตัวต้นเหตุอย่างเฮอเฮอกระต่ายลอยอยู่กลางอากาศ สีหน้าซื่อบริสุทธิ์ ไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองทำอะไรผิด
ดวงตาของหรงเช่อเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโค้งเป็นรอยยิ้มที่กว้างกว่าปกติ คิ้วคลายลง หางตาปรากฏริ้วจาง ๆ บุคลิกเย็นชาของเขาพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา
“คราวนี้ในที่สุดก็คิดถึงฉันแล้วสินะ?”
เขาเอ่ยหยอกอย่างไม่ใส่ใจ พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ย่อเข่าข้างหนึ่งลงแล้วนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ
เขารับเฮอเฮอมาจากมือเธอ ใช้กระดาษทิชชูรองแล้ววางไว้ข้าง ๆ
จากนั้นก็หยิบทิชชูเปียกออกมา เช็ดคราบสกปรกบนชายกระโปรงให้เธออย่างตั้งใจ ข้อนิ้วและเส้นเอ็นนูนขึ้นเล็กน้อย ท่วงท่าอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความอดทน
เคอเหมียนถังก้มมองเขา
จากมุมนี้ เธอมองเห็นส่วนโค้งของคิ้ว ขนตาหนาเป็นแพเหนือดวงตาดอกท้อที่ทอดต่ำลง ท่าทางที่เขาตั้งใจเช็ดกระโปรงให้เธอนั้นดูดีกว่าตอนสวมสูทยืนอยู่ในห้องประชุมเสียอีก