เซี่ยกู๋เสวียนอดทนต่อการทรมานทางจิตใจจากเจ้าของร่างเดิมมาตลอดเพื่อเงิน
เมื่อไม่สามารถทำงานพิเศษหาเงินได้ เซี่ยกู๋เสวียนจึงทำได้เพียงขอร้องเจ้าของร่างเดิมให้จ่ายค่าบำรุงเลี้ยงล่วงหน้า
ผลคือถูกอีกฝ่ายเยาะเย้ยยกใหญ่ ไม่เพียงไม่ให้เงินสักแดง ยังอ้างว่าอยากช่วยแก้นิสัยเห็นแก่เงินของเขา แล้วหักค่าบำรุงเลี้ยงไปหนึ่งเดือน
เมื่อไม่มีเงิน แม่ของเซี่ยกู๋เสวียนก็ไม่ได้รับการรักษา เพียงเดือนเดียวก็จากไป
เมื่อได้รับข่าวร้าย เซี่ยกู๋เสวียนเศร้าโศกจนแทบขาดใจ อยากไปส่งแม่เป็นครั้งสุดท้าย แต่กลับถูกบอดี้การ์ดขวางไว้ ไม่อาจออกจากคฤหาสน์ได้
เขาอยากขอให้เจ้าของร่างเดิมปล่อยตัวออกไป แต่โทรหาอย่างไรก็ติดต่อไม่ได้
เซี่ยกู๋เสวียนร้องไห้จนหมดสติ บอดี้การ์ดกับคนรับใช้ในคฤหาสน์จึงเรียกหมอประจำบ้านมา ทว่าไม่มีใครติดต่อเจ้าของร่างเดิมเลย
ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมกำลังร่วมงานเลี้ยงบนเรือสำราญกับรักแรกในใจ ไม่อยากให้คนคนนั้นรู้ว่าตนเลี้ยงตัวแทนไว้ จึงบล็อกเซี่ยกู๋เสวียน
กว่าเขาจะกลับมาถึงคฤหาสน์ก็ผ่านไปสามวันแล้ว
เมื่อรู้ว่าแม่ของเซี่ยกู๋เสวียนเสียชีวิต เจ้าของร่างเดิมก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องอัปมงคล จึงให้เงินไปส่ง ๆ ห้าหมื่นหยวน แล้วตัดความสัมพันธ์ที่เลี้ยงดูไว้
หลังจัดการงานศพของแม่เสร็จ เซี่ยกู๋เสวียนก็กลับไปทำงานที่โรงเรียนต่อ
เขาคิดว่าตัวเองจะกลับไปใช้ชีวิตปกติเหมือนเมื่อก่อนได้
ใครจะคิดว่ารักแรกในใจของเจ้าของร่างเดิมอย่างเฉินซูเหยียนจะรู้เรื่องการมีตัวตนของเขา แล้วเอาเรื่องที่เขาเคยถูกเลี้ยงดูไปป่าวประกาศเสียใหญ่โต
โรงเรียนไล่เขาออกเพราะเกรงว่าจะกระทบชื่อเสียง
เฉินซูเหยียนรู้มาตลอดว่าเจ้าของร่างเดิมชอบตน และมองอีกฝ่ายเป็นแค่สุนัขคอยเลียแข้งเลียขา เป็นบันไดให้ตระกูลพัฒนาก้าวหน้า เป็นปลาอีกตัวในบ่อของตน
เขาคิดว่าการมีอยู่ของเซี่ยกู๋เสวียนไม่เพียงคุกคามสถานะของตน แต่ยังเป็นการหยามเกียรติตนด้วย จึงเอาแต่หาเรื่องเจ้าของร่างเดิมสารพัด
เพื่อเอาใจรักแรกในใจ เจ้าของร่างเดิมถึงกับจับเซี่ยกู๋เสวียนมัด แล้วส่งให้อีกฝ่ายจัดการตามใจชอบ
ผู้ที่ตามจีบรักแรกในใจมีมากมาย เพื่อระบายความโกรธแทนเฉินซูเหยียน คุณชายจากตระกูลร่ำรวยกลุ่มหนึ่งจึงสั่งให้คนทรมานเซี่ยกู๋เสวียนจนตาย
เจ้าของร่างเดิมรู้เรื่องเข้าก็ไม่สนใจ เอาแต่ไล่ตามเฉินซูเหยียนอย่างหน้ามืดตามัว
เพราะเจ้าของร่างเดิมมีฐานะดีที่สุด เฉินซูเหยียนจึงเลือกคบกับเขาในท้ายที่สุด ท่ามกลางฝูงปลาที่รายล้อม
หลังแต่งงาน เจ้าของร่างเดิมก็มัวเมาในความงามจนขาดสติ ไม่สนใจบริษัทของตัวเอง เอาแต่ทุ่มเทสนับสนุนตระกูลเฉิน
เมื่อสถานะของตระกูลเฉินสูงกว่าเจ้าของร่างเดิม เฉินซูเหยียนก็หักหลังทันที ร่วมมือกับผู้ตามจีบคนอื่น ๆ ของตนสังหารเจ้าของร่างเดิม ยึดหุ้นทั้งหมดไปครอง บริษัทกู้ซื่อกรุ๊ปเปลี่ยนไปใช้แซ่เฉินอย่างสิ้นเชิง
เมื่อไล่อ่านเรื่องราวเหล่านี้ สีหน้าของกู้สุยหยวนก็เกินกว่าจะบรรยายว่าแปลกประหลาดได้
แทบจะเหมือนไฟนีออนที่กะพริบสลับไปมา ทั้งสีแดง สีขาว สีเขียว และสีม่วง ดูท่าคงใกล้จะโมโหจนตายอยู่รอมร่อ
ส่วนเมื่อวานก็คือวันแรกที่เขาเริ่มเลี้ยงดูเซี่ยกู๋เสวียนอย่างเป็นทางการ
เซ็นสัญญากันตอนเช้า ถูกวางยาตอนเย็น ส่วนเรื่องนั้นเขาก็เป็นคนลงมือเอง
ตามเนื้อเรื่องเดิม เจ้าของร่างเดิมรักษาพรหมจรรย์มาหลายปีเพื่อรักแรกในใจ ผลคือเพิ่งเริ่มเลี้ยงดูเซี่ยกู๋เสวียน ตัวเองก็ถูกวางยา แถมยังมีสัมพันธ์กับเซี่ยกู๋เสวียนอีก
เขาจึงเอาแต่คิดว่าเซี่ยกู๋เสวียนจงใจยั่วยวน วางยาเขาเพื่อเงิน อยากได้เงินเพิ่มอีกหน่อย
หลังจากนั้นก็ไม่เคยพลาดโอกาสเอาเรื่องนี้มาดูถูกเซี่ยกู๋เสวียน
ทั้งที่แค่ตรวจสอบสักหน่อย ด้วยสถานะของกู้สุยหยวนก็รู้ได้ง่าย ๆ ว่าใครเป็นคนทำ
แต่เขากลับดื้อดึงเชื่อความคิดตัวเอง ไม่ยอมฟังคำอธิบายของเซี่ยกู๋เสวียนเลย
เพราะไม่ได้รับการดูแลรักษา เช้าวันรุ่งขึ้นหลังตื่นนอน เซี่ยกู๋เสวียนยังต้องฝืนลากร่างที่มีไข้และอ่อนเพลียไปโรงพยาบาลเพื่อดูแลแม่
คืนนั้นพอกลับถึงบ้านและกินยาเข้าไป เขาก็หมดสติทันที
กู้สุยหยวนยิ่งคิดก็ยิ่งสงสาร
เจ้าของร่างเดิมเฮงซวยเอ๊ย ช่างเดรัจฉานจริง ๆ
ทำไมตัวประกอบถึงต้องทนรับเรื่องพวกนี้ด้วย
ใครกันนะที่เขียนนิยายตัวแทนรักบ้าบอแบบนี้ น่าขยะแขยงชะมัด
แล้วยังมีรักแรกในใจอะไรนั่น เฉินซูเหยียนอีก
หมอนั่นมันตัวแม่ชาเขียว แรดร่าน ทั้งความบริสุทธิ์น่ารักไร้เดียงสาไม่รู้ประสีประสานั่นก็เสแสร้งทั้งนั้น
ตัวจริงคือดอกบัวดำจิตใจชั่วร้าย เจ้าเล่ห์โหดเหี้ยม
คนแบบนี้ยังได้เป็นตัวเอกในตอนจบอีก น่าขยะแขยงสิ้นดี
“เก้าเก้าหก ภารกิจของผมคืออะไร?”
กู้สุยหยวนข่มอารมณ์ที่อยากอาละวาดลง ก่อนเอ่ยถามระบบคู่หูเก่าด้วยเสียงขรึม
“โฮสต์ ภารกิจของหน่วยแก้ไขตัวเอกง่ายมากครับ แค่รับรองว่าตัวเอกจะมีชีวิตอยู่จนถึงตอนสุดท้ายและกลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย เรื่องอื่นทำตามใจคุณได้เลย”
ระบบหนุ่มน้อยยิ้มยิงฟันอย่างมีความสุข
เขารู้ดีว่าโฮสต์ของตนลำบากแค่ไหน
การเป็นตัวประกอบชายแทบไม่ใช่งานของมนุษย์เลย ในโลกภารกิจมากมายขนาดนี้ โฮสต์ของเขาไม่เคยตายแบบสมบูรณ์สักครั้ง
โชคดีที่โฮสต์ของเขาไม่ต้องไปเป็นพระรองผู้มั่นรักหรือตัวประกอบผู้แสนลึกซึ้ง ไม่อย่างนั้นคงเสียทั้งตัวและชีวิต ยิ่งน่าอนาถเข้าไปใหญ่
“ได้ งั้นผมไม่ต้องรักษาบุคลิกเดิมไว้ใช่ไหม?”
กู้สุยหยวนค่อนข้างพอใจกับภารกิจนี้
แค่มีชีวิตอยู่เอง ง่ายจะตาย
ตายตามอายุขัย นี่แหละคือเป้าหมายสูงสุดของเขาในโลกภารกิจเหล่านี้
“ยังต้องรักษาไว้บ้างนะครับ ถ้าเปลี่ยนไปจนต่างจากเดิมทันที คนอื่นจะรู้สึกแปลก คุณค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิด ให้คนในโลกใบเล็กมีเวลาปรับตัวก่อน”
ระบบเสนอความเห็น
“ได้ ทำตามที่นายบอกแล้วกัน”
“เจ้าของร่างเดิมเป็นภูเขาน้ำแข็งลูกใหญ่กับทุกคน มีแค่อยู่ต่อหน้ารักแรกในใจเท่านั้นที่อ่อนโยนเอาใจใส่ เหมือนสุนัขคอยเลียแข้งเลียขาสุดขีด บุคลิกนี้ก็ดีอยู่หรอก แค่ต้องเปลี่ยนคนที่เขาเอาใจเท่านั้น”
มุมปากของกู้สุยหยวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ
พอนึกถึงคนน่าสงสารในห้องนอนข้าง ๆ หัวใจของเขาก็อ่อนยวบ
นี่เป็นครั้งแรกของเขา ถึงจะไม่ใช่ความตั้งใจของเขาก็เถอะ แต่ตอนนี้คนคนนั้นเป็นของเขาแล้ว ก็ต้องเป็นภรรยาของเขาสิ
รักแรกในใจบ้าบออะไรนั่น ไสหัวไปให้ไกล ๆ เลย
ของแบบนั้นที่ไปเล่นสนุกอยู่ต่างประเทศจนขาแทบหุบไม่ลง ถ้ากล้ามาหาเรื่องต่อหน้าเขา ก็อย่าหาว่าเขาใจร้ายแล้วกัน
เขาอาบน้ำแบบลวก ๆ ในห้องน้ำของห้องนอนใหญ่ แล้วชื่นชมกล้ามท้องกับกล้ามอกของตัวเอง พอมองเห็นรอยข่วนเป็นทาง ๆ บนนั้น อารมณ์ของกู้สุยหยวนก็ดีสุด ๆ
เพิ่งสวมชุดคลุมอาบน้ำเสร็จ ผู้ช่วยที่เอาอาหารมาส่งก็มาถึง
กู้สุยหยวนรับถุงเสื้อผ้าจากมือผู้ช่วย ก่อนนั่งลงบนโซฟาอย่างสบาย ๆ แล้วเอ่ยว่า
“ผมจำได้ว่าเมื่อวานคุณเอาผลตรวจสอบประวัติเซี่ยกู๋เสวียนมาให้ ข้างในเขียนว่าแม่ของเขานอนโรงพยาบาลอยู่ใช่ไหม?”
ผู้ช่วยจัดอาหารเรียบร้อย แล้วทบทวนความจำอยู่ครู่หนึ่ง
“ใช่ครับ แม่ของเขาเป็นโรคไตวาย ต้องฟอกไตสัปดาห์ละสามครั้ง และยังต้องรอไตที่เข้ากันได้เพื่อเข้ารับการปลูกถ่ายครับ”
กู้สุยหยวนวางเสื้อผ้าไว้ข้าง ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“ย้ายแม่ของเขาไปโรงพยาบาลเอกชนของบริษัทกู้ซื่อ แล้วหาพยาบาลดูแลสองคนที่มีประสบการณ์และนิสัยดี ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เบิกจากบัญชีส่วนตัวผม”
“แล้วก็ติดต่อโรงพยาบาลต่างประเทศด้วย รีบหาไตที่เหมาะสมให้เธอ แล้วจัดการผ่าตัด”
ผู้ช่วยได้ยินแล้วก็ประหลาดใจอย่างมาก
ท่านประธานของพวกเขาใจดีตั้งแต่เมื่อไรกัน ถึงกับดูแลแม่ของคนรักที่ตัวเองเลี้ยงไว้ หรือว่าคนที่ชื่อเซี่ยกู๋เสวียนจะมีเสน่ห์มากขนาดนั้น เพิ่งอยู่ด้วยกันวันเดียวก็ทำให้ท่านประธานหลงจนหัวปักหัวปำแล้ว?
อ๊ะ แล้วคุณชายเฉินล่ะ?
ท่านประธานไม่ได้ชอบเขาที่สุดหรอกหรือ หรือจะเปลี่ยนใจเพราะตัวแทนคนนี้จริง ๆ?
แม้ในใจจะตกตะลึงแค่ไหน สีหน้าของเขาก็ยังคงรอยยิ้มสุภาพไว้ได้
“ครับท่านประธาน เดี๋ยวผมไปจัดการให้ แล้วมีคำสั่งอื่นอีกไหมครับ?”