ซูอินดูปฏิทินแล้ว พบว่าเวลาตรงกับชาติก่อนเป๊ะ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอกังวลจึงเบาบางลงไปได้บ้าง
เธอกลัวผลกระทบผีเสื้อจริง ๆ
"ไป ลงเขากันเถอะ"
ทั้งคู่ผูกล่อไว้ในถ้ำ แล้วเดินเรียงหน้ากลับเข้าหมู่บ้าน ทันทีที่ก้าวเข้าหมู่บ้านก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดแปลกไป
"พวกนายว่าไอ้สามตระกูลหลี่พูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่?"
"ใครจะไปรู้! ข้างนอกสงบจะตาย ที่ไหนมีท่าทีจะวุ่นวาย ตามความเห็นข้า หลี่รุ่ยก็แค่ตื่นตกใจเกินไป"
"แต่ถ้ามันเป็นจริงล่ะ?"
"จะมีเรื่องบังเอิญอะไรกันนักกันหนา หรือว่าจะให้เจ้าก็ทิ้งบ้านทิ้งช่องอพยพหนีไปด้วยกัน?"
พอพูดถึงตรงนี้ หลายคนก็พากันเงียบกริบ
บ้านเกิดเมืองนอนยากจะจากลา จากไปก็เป็นเพียงใบไม้ร่วงไร้ราก
หน้าบ้านของผู้ใหญ่บ้าน มีคนมุงกันเป็นกลุ่มใหญ่ ครอบครัวซูก็อยู่ในนั้นด้วย
ซูอินพยายามเบียดฝ่าคนเข้าไปข้างหน้า ผู้ใหญ่เมื่อเห็นว่าเป็นนาง ก็หลีกทางให้
ซูพ่อเห็นลูกสาว ก็คิดจะยื่นมือดึงตัวเข้ามา แต่กลับคว้าน้ำเหลว กำลังจะอ้าปากเรียก ก็ถูกซูแม่ซึ่งสีหน้าไม่สู้ดีนักเอามือขวางไว้เสียก่อน
ในลานบ้านของผู้ใหญ่หลี่มีคนยืนอยู่ไม่น้อย ผู้อาวุโสในตระกูลหลี่หลายท่านก็อยู่ที่นั่น
หลี่รุ่ยสีหน้าเร่งรีบเอ่ยกับทุกคนว่า "ลุงผู้ใหญ่บ้าน พวกเราต้องรีบอพยพออกไปจริง ๆ แล้ว ข้างนอกมันวุ่นวายจริง ๆ ครับ ถ้าพวกเรายังไม่ไป พอเจอพวกคนพลัดถิ่นเข้า ความซวยก็มาถึงตัวแน่"
มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งถามขึ้น "ไอ้สามตระกูลหลี่ เจ้าไปเห็นมาด้วยตาตัวเอง หรือได้ยินคนอื่นเขาพูดกันมา?"