เวลาประมาณตีสี่ครึ่ง (04:30) มีผู้คนลุกขึ้นเรื่อยๆ ความเงียบสงบในป่าเริ่มครึกครื้น เสียงบ่นงัวเงียของเด็กๆ ที่ยังนอนไม่ตื่นปนกับเสียงด่าทอของผู้ใหญ่ก้องกังวานไปทั่วภูเขา
คืนแรกที่นอนกลางป่า หลายคนยังไม่ชิน ยิ่งมีพวกยุงเยอะ แทบไม่มีใครได้นอนหลับสบาย
ซูอินก็เป็นหนึ่งในนั้น ตื่นเช้าเป็นนิสัย เธอเดินไปยังที่โล่งแห่งหนึ่ง เริ่มยืดเส้นยืดสาย แล้วตบชุดท่าต่อยง่ายๆ
ซูแม่เห็นเข้า "อินอิน เธอนี่ทำอะไรอยู่?"
"ออกกำลังกายให้แข็งแรงไง"
ซูแม่หัวเราะด่าเบาๆ "เด็กบ้านนี้ไปเรียนมาจากไหนกัน?"
"ช่วงก่อนที่เมือง เรียนจากอาจารย์ที่รับจ้างคุ้มกันเดินทางคนหนึ่ง"
ซูแม่ไม่ได้ถามต่อ ช่วงก่อนหน้านั้นเธออยู่ข้างนอกตลอด ไม่ได้ไปหมู่บ้านซิ่งฮวา เธอรู้ดี
น้องสาวลูกพี่ลูกน้องกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องสองคน เห็นว่าเล่นสนุก ก็เลยตามไปเรียนด้วย เรียนไปได้สักพักก็รู้สึกเบื่อ แล้วก็วิ่งหนีไปเล่นที่อื่น
มื้อเช้ากินแบบง่ายๆ ซูแม่ต้มโจ๊กผักป่าใส่หม้อหนึ่ง แล้วกินคู่กับแป้งแผ่น
รสชาติโจ๊กผักป่าธรรมดาๆ ไม่สู้โจ๊กใส่เนื้อเมื่อคืน แต่สำหรับร่างกายนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว แน่นอนว่าโจ๊กนี้ข้นดี ไม่ใช่แบบใสจนเห็นก้นหม้อแบบที่แม่ของต้าจ้วงทำ
เวลาประมาณห้าโมงเช้า (05:15) กองทัพเคลื่อนทัพ ท้องฟ้าเริ่มสาง แม้จะอยู่ในป่า มีกิ่งไม้บดบัง แสงในป่ายังค่อนข้างมืด ต้องเดินทางด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ ข้อดีอย่างเดียวคืออากาศตอนเช้าเย็น เดินทางสบายกว่าตอนกลางวัน
ครอบครัวซูอินกับครอบครัวลุง อยู่ตำแหน่งกลางค่อนไปทางหน้า ส่วนหลายครอบครัวที่ใช้แรงคนลากเกวียนอยู่ท้ายสุด