วันนี้เป็นวันแต่งงานของท่านชายใหญ่แห่งวงการปักกิ่ง ฮั่วซิวเช่อ แต่เจ้าสาวหนีงานแต่งเสียแล้ว
โถงจัดเลี้ยงขนาดมหึมาเต็มไปด้วยผู้มีหน้ามีตาในเมือง ณ ขณะนี้กลับไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงใด ๆ
ฮั่วซิวเช่อหน้านิ่งขรึมยืนอยู่บนเวที ฟังเสียงสัญญาณไม่ว่างดังมาจากปลายสายโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลับตาหายใจลึก ราวกับกำลังอดทนและอดทนอีกครั้ง
ในที่สุด เมื่อไม่มีใครรับสายเป็นครั้งที่สาม เขาก็ระเบิดความโกรธ กระชากแหวนจากมือพิธีกรอย่างบ้าคลั่ง แล้วขว้างลงไปใต้เวทีด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล
'เพี๊ยะ——!'
แหวนกระทบเข้ากับเนื้อร่างดังสนั่นทื่อ ๆ
“อั๊วะย้วยแล้วโว้ย!”
ไอ้ซวยที่โดนแหวนปาดหน้าผากเข้าอย่างจัง ฉือชิวหลี่ ร่างทั้งเสียศูนย์หงายหลังล้มไป
ตาค้างว่าจะล้มหงายท้องอยู่แล้ว นางก็คิดเร็ว ดันมือไพล่หลังยันพื้น!
เลยกลายเป็นท่าสะพานโค้งกลางงาน
“?”
ไม่ใช่ละมั้งเพื่อน เจ้าสาวหนีงาน เธอเลยระบายอารมณ์โดยขว้างแหวนใส่นางเนี่ยนะ
ยายแก่สามเหลี่ยมตะกร้อเอ๊ย
“ฉือชิวหลี่!”
ยังไม่ทันได้คิดอะไร เสียงชายหนุ่มที่สะกดกลั้นความโกรธก็ดังมาจากบนเวที
ประคองตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ก็เห็นฮั่วซิวเช่อยืนอยู่กลางเวทีด้วยสีหน้ามืดหม่น มองลงมาจากที่สูง
“สวมมันซะ วันนี้เจ้าสาวก็คือเธอ”
คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งงานก็ฮือฮา
สื่อจำนวนนับไม่ถ้วนยกเลนส์กล้องเล็งมาที่ฉือชิวหลี่ แล้วถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ตกตะลึงซัดเข้ามาราวกับคลื่นลูกแล้วลูกเล่า
“ฉือชิวหลี่ไม่ใช่บุตรสาวบุญธรรมของตระกูลฮั่วหรอกเหรอ เด็กสาวที่ไม่รู้ที่มาที่ไปที่ครอบครัวฮั่วอุปการะตั้งแต่เด็กน่ะ”
“ได้ยินมานานแล้วว่าเธอมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ ไม่ยอมเป็นแค่บุตรสาวบุญธรรมของตระกูลฮั่ว อยากแต่งกับฮั่วซิวเช่อเป็นนายหญิงตระกูลฮั่วนะ ข่าวลือมันเป็นเรื่องจริงด้วยเหรอเนี่ย”
“จริงสิ ในวงการเขาร่ำลือกันไปทั่วแล้วหละ นางน่ะ คอยตามต้อย ๆ ฮั่วซิวเช่อทุกวันแบบหมาหม้อ แม้แต่ตอนที่ฮั่วซิวเช่อมีแฟนแล้วก็ไม่เคยหยุด รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี ถึงขั้นเอาอกเอาใจแฟนเขาไปด้วย!”
“สวรรค์ อยากไต่เต้าซะจนบ้าไปแล้วมั้ง! แต่วันนี้ที่คุณชายฮั่วพูดหมายความว่าไงกัน จะทำให้นางสมหวังจริง ๆ เหรอ”
“คุณชายฮั่วก็โกรธจนบ้าเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นจะให้ฉือชิวหลี่ได้เปรียบได้ยังไง รอดูเถอะ ฉือชิวหลี่ต้องเหมือนหมาที่วิ่งไปคาบแหวนกลับมาพร้อมกับแกว่งหางแน่ ๆ…”
เสียงผู้หญิงใส ๆ ขัดจังหวะการวิพากษ์วิจารณ์ในงาน
“ใครสวมแหวนคนนั้นก็เป็นเจ้าสาวงั้นเหรอ”
ฉือชิวหลี่หลังตรง ไม่ถ่อมไม่ยโส สบตากับชายหนุ่มบนเวที
ฮั่วซิวเช่อยกยิ้มมุมปากแบบขมขื่นประชด
“ใช่”
“ฉือชิวหลี่ ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายข้าก็จะยกผลประโยชน์ให้แก่เจ้า…”
พูดยังไม่ทันจบ ก็ชะงักค้าง
ทั่วทั้งงานพลันสูดลมหายใจเยือกเย็นเฮือกใหญ่
เพราะฉือชิวหลี่หยิบแหวนขึ้นมา แล้วสวมให้สุนัขที่เดินผ่านมา
“ถ้างั้นคุณก็ต้องรักษาคำพูดนะ”
อุ้มสุนัขเดินมาหาฮั่วซิวเช่อ ฉือชิวหลี่ยิ้มน้อย ๆ
“เพราะของที่คนอื่นเขาไม่เอา ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน”
……
#ฮั่วซิวเช่อแต่งงานกับสุนัข#
#ของที่คนอื่นเขาไม่เอา ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน#
#ฉือชิวหลี่ยืนหยัดได้แล้ว#
วีรกรรมที่ฉือชิวหลี่ยั่วยุฮั่วซิวเช่อกลางงานแต่งอย่างโจ่งแจ้งระเบิดสนั่นในเวยปั๋ว
เนื่องจากวันนั้นมีสื่อมาก รูปภาพในงานจำนวนมากจึงหลุดออกมา โดยภาพที่เด่นที่สุดก็คือรูปที่ฉือชิวหลี่อุ้มสุนัขเผชิญหน้ากับฮั่วซิวเช่อ
ฉือชิวหลี่ที่เคยถูกคนทั้งโลกด่าว่าเป็นหมาหม้อของฮั่วซิวเช่อ นานทีจะได้รับคำชมว่ามีความทรนง
แต่ราคาของการข่มก็คือ ในคืนนั้นเองนางก็ถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลฮั่ว
ขณะนั้นฝนกำลังตกกระหน่ำ ฉือชิวหลี่ยืนตากฝนเหมือนหมาตกน้ำ ข้างเท้ามีสัมภาระกระจัดกระจายเต็มพื้น
“จะคุกเข่าทั้งคืน หรือจะไสหัวไป แกเป็นตัวอะไรกัน ถึงกล้าทำให้คุณชายขัดเคือง”
พ่อบ้านทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ แล้วปิดประตูเสียงดังสนั่น
ฉือชิวหลี่ไม่ปริปาก เพียงแต่เงยหน้าขึ้นมองไปยังชั้นสอง
ไฟในห้องชั้นสองเปิดอยู่ แม้จะมีม่านบัง แต่ก็พอเห็นเงาร่างคนอยู่ข้างใน
เป็นฮั่วซิวเช่อ เขากำลังรอให้นางยอมรับผิด
เป็นแบบนี้มาตลอด แค่ไหนางทำผิด ก็ต้องคุกเข่าอยู่ในระยะที่สายตาเขาเห็น จนกว่าเขาจะหายโกรธ
…
ฮั่วซิวเช่อเคาะขอบหน้าต่างอย่างเนิบนาบ ใจนับถอยหลังเวลาที่คนข้างล่างจะคุกเข่าลง
3, 2……
1
เงาร่างในสายฝนค่อย ๆ ย่อตัวลงจริง ๆ ฮั่วซิวเช่อฉีกยิ้มมุมปากด้วยท่าทางดูแคลนและอยู่ในความคาดหมาย กำลังจะละสายตากลับ ทันใดนั้นก็ชะงัก
ก็เห็นคนผู้นั้นคลานราบกับพื้น ดูเหมือนจะคลำหาอะไรบางอย่างในพงหญ้า จากนั้นก็ลุกขึ้นมาทำท่าวอร์มร่างกายหลายท่า
ฮั่วซิวเช่อขมวดคิ้ว ยื่นศีรษะออกไปอยากเห็นชัด ๆ ว่านางกำลังทำอะไรกันแน่
แต่กลับเห็นว่าในวินาทีถัดมา…
ฉือชิวหลี่สะบัดแขนแรง ๆ แขนหมุนควงอย่างรวดเร็วดั่งลูกข่างยี่สิบรอบแล้วเหวี่ยงของในมือออกไป!
“!!!”
ฮั่วซิวเช่อคิดจะหลบโดยสัญชาตญาณ แต่มันไม่ทันเสียแล้ว
'ปัง——!'
ก้อนเนื้อเหลวเปียกชื้นพุ่งตรงเข้าเต็มหน้าผาก ของเหลวผสมโคลนไหลย้อยตามสันจมูก กลิ่นเหม็นตลบอบอวลคลุ้งขึ้นมา
“แหวะ——ฉือชิวหลี่ เธอขว้างอะไรมา อ้วกอ้วกอ้วก——”
ฉือชิวหลี่ในสายฝนยิ้มน้อย ๆ ถอดถุงมือแบบใช้แล้วทิ้ง ทิ้งไว้เพียงสองคำแล้วจากไปอย่างสง่างาม
“ขี้หมา”
…
ว่ากันว่าเป็นบุตรสาวบุญธรรมของตระกูลฮั่ว แต่ความจริงแล้ว สถานะของนางในตระกูลฮั่วนั้นเลวยิ่งกว่าหมาเสียอีก
ตอนอายุ 8 ขวบ พ่อทุเรศของนางโกงเงินตระกูลฮั่วไป 10 ล้าน ขณะหนีก็ทิ้งนางให้ตระกูลฮั่วเป็นการชดใช้หนี้
ตระกูลฮั่วที่โกรธแค้นพ่อทุเรศของนางฝังกระดูก ก็ไม่ปล่อยนางไว้แน่นอน นับจากนั้นก็เริ่มทรมานนาง
แต่ตระกูลฮั่วรักหน้า จะอธิบายที่มาที่ไปของนางให้คนนอกฟังก็ไม่ดีนัก เลยประกาศว่าเป็นบุตรสาวบุญธรรม ยังได้ชื่อเสียงว่ากุศลการกุศลอีกด้วย
หลายปีมานี้นางคอยใช้สติปัญญาสู้รบกับตระกูลฮั่วตลอด ถึงเวลาที่ควรต่อต้านก็อ้อนวอน ถึงเวลาที่ควรยอมรับผิดก็คุกเข่า อย่ามองว่านางดูอ่อนข้อสารพัด ความจริงแล้วคือไม่มีหนทางแล้ว
แต่วันนี้ เต่าหัวหดฉือชิวหลี่กล้ายื่นหัวออกมาอย่างหาญกล้า ก้าวออกไปหนึ่งก้าวเล็ก ๆ ในการต่อต้านตระกูลฮั่ว
และก็กำลังจะเป็นหนึ่งก้าวใหญ่
“บ้าอะไรตระกูลฮั่ว ฉันไม่เอาด้วยแล้ว”
…
หน้าร้อนอบอ้าว โดยเฉพาะคืนฝนตก
กลิ่นอายความชื้นแฉะเหนียวเหนอะหนะโอบคลุมคลื่นความร้อนโหมมา ความโกรธที่ฮั่วซิวเช่อเก็บกดไว้ก็ระเบิดออกมาในที่สุด กำปั้นทุบลงบนขอบหน้าต่างอย่างแรง
“เหล่าฉิน! ใครสั่งให้แกปิดแอร์!”
พ่อบ้านที่ยังกร่างอยู่ต่อหน้าฉือชิวหลี่เมื่อครู่ ตอนนี้เหงื่อเย็นไหลพราก
“คุณชายครับ แอร์ไม่ใช่ผมปิด เพียงแต่ไม่รู้ทำไม รีโมตแอร์ในบ้านหายไปหมดเลยสักตัวครับ…”
“ก็ไปหาพัดลมมา! ไอ้ขยะ!”
“ไปเดี๋ยวนี้ครับ ไปเดี๋ยวนี้!”
พ่อบ้านไม่กล้าชักช้า รีบร้อนออกคำสั่งให้คนใช้ขนพัดลมมาที่ห้องหนังสือ
'ตี๊ด——'
พัดลมเปิด ลมเย็น ๆ พัดพาความร้อนรนของฮั่วซิวเช่อจางไปบ้าง แต่ก็ยังลบความโกรธแค้นในใจไปไม่ได้
เจ้าสาวหนีงานเขาก็รำคาญอยู่แล้ว หมาหม้ออย่างฉือชิวหลี่นั่นยังกล้าปฏิเสธการเป็นเจ้าสาวของเขาอีก
ตอนนี้ยิ่งถึงขั้นกบฏ!
โทรศัพท์บนโต๊ะจู่ ๆ ก็สั่น ฮั่วซิวเช่อขมวดคิ้วหยิบขึ้นมาดู
เป็นฉือชิวหลี่ที่โพสต์เวยปั๋ว
เวยปั๋วไม่มีข้อความใด ๆ มีเพียงรูปภาพรูปเดียว เป็นภาพรีโมตแอร์ที่วางเต็มโต๊ะ
โทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!
“ฉือชิวหลี่! ฉันว่าแกอยากตาย…”
พูดไม่ทันจบ สายตาเขาก็ชะงัก เห็นอีกจุดหนึ่งในรูป
นอกจากรีโมตแอร์เต็มโต๊ะแล้ว ยังมีประแจกับน็อตอีกหลายตัว
นี่มัน…?
'แก๊ก'
'แก๊กแก๊กแก๊กแก๊ก——'
พัดลมไฟฟ้าที่เมื่อครู่ยังเป่าได้ดี จู่ ๆ ก็เริ่มสั่นแก๊กแก๊กราวกับกลายพันธุ์
ฮั่วซิวเช่อรู้สึกถึงลางร้ายเงยหน้าขึ้น ก็ได้พบกับภาพที่เขาไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
'ปังปังปังปัง!'
น็อตที่ฝาครอบพัดลมดีดกระเด็นออกจนหมด ใบพัดนั่นพุ่งกระเด็นออกมาเหมือนอาวุธลับของพ่อเขาเลย!!!