คำด่าของชายชราหยาบคายและไร้เหตุผลอย่างยิ่ง
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ชายชรามีสถานะสูงส่งขนาดนั้นล่ะ
ถึงคณะผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ตรงนั้นจะโกรธแค่ไหน ก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้
มีเพียงเซี่ยมู่ชิงที่กัดฟัน เตรียมใจเป็นคนพูดเรื่องไม่เข้าหู “คุณปู่”
“คุณอาเฉินก็เพิ่งบอกแล้วว่า คนคนนั้นเป็นแค่นายแพทย์ทหารประจำสถานพยาบาลของพวกเขา”
“ไม่มีประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง ทั้งยังไม่มีผลงานวิจัยรองรับ”
“แค่จับชีพจรให้คุณปู่ก็กล้าพูดว่ามั่นใจถึงห้าส่วนแล้ว”
“ใครเจอแบบนี้ก็ต้องระมัดระวังกันทั้งนั้น”
“ใช่แล้ว!”
“ท่านผู้บัญชาการอาวุโส”
เวลานั้นผู้อำนวยการหวังก็รีบรับคำขึ้นมาทันที “มะเร็งเป็นปัญหาที่ยากระดับโลก”
“จะเป็นไปได้ยังไงที่ใครก็ไม่รู้เดินเข้ามาบอกว่ารักษาได้ แล้วจะรักษาหายจริง ๆ”
“นี่มันเหลวไหลชัด ๆ!”
พอได้ยินคำพูดนี้ ชายชราก็เดือดขึ้นมาทันที เขาตวาดเสียงดังว่า “เหลวไหลงั้นหรือ?”
“งั้นก็หาวิธีที่ไม่เหลวไหลมาให้ข้าสักวิธีสิ”
“ข้ามีชีวิตเหลืออีกแค่เดือนเดียว”
“อยู่ต่ออีกวันกับตายเร็วขึ้นหนึ่งวัน มันต่างกันตรงไหน?”
“ข้าจะบอกให้ ตั้งแต่วันที่ข้าแบกปืนตอนอายุสิบเอ็ด ข้าก็ไม่เคยกลัวตาย”
“แต่ถ้าไอ้หนุ่มนั่นช่วยชีวิตข้าได้จริงล่ะ?”
“มีชีวิตต่ออีกไม่กี่วันกับมีชีวิตต่ออีกหลายปี ข้ารู้ว่าต้องคำนวณยังไง”
“ไม่ต้องมายืนพล่ามอยู่ข้าง ๆ”
“ร่างกายเป็นของข้า ข้าตัดสินใจเอง”
“เสี่ยวเฉิน ไปเรียกคนนั้นเข้ามาเดี๋ยวนี้”
“ผม...”
“แค่ก แค่ก—!”
อาจเพราะพูดเร็วเกินไป ชายชราจึงหายใจไม่ทัน จู่ ๆ ก็เริ่มไออย่างรุนแรง
หลังจากไออยู่สองสามครั้ง เขาก็พ่นเลือดก้อนใหญ่จากปากออกมาในทันที