“ก็ได้!”
“แต่เดี๋ยวฉันต้องแวะไปโรงงานสุราก่อน เอาเงินไปให้น้องสาวหน่อย”
หูจั้วพูดพลางลุกขึ้น เตรียมเดินออกไป
แต่เฉินโจวกลับเรียกเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน ฉันมีของจะให้เธออีกอย่าง”
หูจั้วหันกลับมา เห็นเฉินโจวหยิบกล่องผ้าไหมกับใบประกาศเกียรติคุณเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน
“ให้ฉันเหรอ?”
หูจั้วถามอย่างสงสัย เฉินโจวยิ้มแล้วถามกลับ “ถ้าไม่ให้เธอ แล้วจะให้ฉันหรือไง?”
“เผื่อผู้การการเมืองมาหาฉันเพื่ออวดก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”
หูจั้วพูดพลางเอื้อมมือไปรับกล่องกับใบประกาศมา
พอเห็นตัวอักษรบนกล่องที่เขียนว่า ‘เหรียญความดีความชอบทางทหารชั้นสอง’ ดวงตาของหูจั้วก็เป็นประกายทันที
คิดได้ว่าวันนี้พอกลับหน่วยฝึกอบรม เขาจะเอาเหรียญความดีความชอบนี้ติดอก แล้วไปประทับรอยรองเท้าลงบนก้นโหลวกั๋วเฉียงสักหลายรอยให้หนำใจ
ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก แต่หูจั้วยังถามด้วยความสงสัย “อยู่ดี ๆ ทำไมถึงให้ความดีความชอบชั้นสองกับฉันล่ะ?”
“เปิดใบประกาศดูเองก็รู้แล้ว”
เฉินโจวเตือน หูจั้วจึงรีบเปิดใบประกาศ
‘สหายหูจั้วปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างโดดเด่นและสร้างผลงานอย่างมีนัยสำคัญ ระหว่างเข้าควบคุมเหตุการณ์จับตัวประกันโดยใช้อาวุธปืนที่อำเภอหนานผิง เมื่อวันที่ 13 กันยายน…’
“แบบนี้ก็ได้ความดีความชอบด้วยเหรอ?”
หูจั้วไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้จริง ๆ
เฉินโจวยิ้มแล้วพูดต่อ “ยังมีเงินรางวัลด้วยนะ”
“ความดีความชอบชั้นสองครั้งนี้ รวมกับชั้นสามที่เธอได้เมื่อสองวันก่อน เงินรางวัลทั้งสองก้อนจะจ่ายพร้อมเงินเดือนเดือนตุลาคม”