เวินอี้หัวเราะก่อน แล้วมองเด็กน้อยพลางยิ้ม
ไม่คิดเลยว่าในอนาคตจะเป็นพวกคลั่งคดีความอย่างนักบวชคลั่งในแวดวงเมืองหลวง แต่ลู่เหยี่ยนโจวในวัยเด็กกลับเคยพูดคำแบบนี้!
และคำนี้ก็ออกจากปากลู่เจ๋อหมิงเป็นคนแรก!
ได้เลย สองพ่อลูกนี่ดูแล้วก็ให้เกียรติผู้หญิงดีเหมือนกัน แตกต่างจากสามีของอู่ชิงชิวที่ตบหน้าเธอต่อหน้าทหารทั้งหมด
เพียงแต่ทว่าผู้หญิงที่ลู่เจ๋อหมิงอยากทะนุถนอมน่าจะเป็นเสี่ยวชิงกับแม่ของเด็กคนนั้น
เวินอี้จะไม่คิดเข้าข้างตัวเอง
“ฉันช่วยคุณล้างผักเพราะฉันเป็นผู้ใหญ่ คุณเป็นเด็ก!”
เธอจะไม่พูดว่าทำเพราะเป็นแม่ของเขาหรอก
ลู่เหยี่ยนโจวเติมฟืนในเตา แล้วเดินมาข้างๆ แย่งกะละมังล้างผักไป และล้างผักเงียบๆ คนเดียว
เวินอี้มองเขา
เด็กคนนี้ช่างดื้อรั้นจริงๆ!
เออ เขาไม่อยากคุยกับเธอใช่ไหม! งั้นเธอก็ไม่อยากสนใจเขาเหมือนกัน
ตอนนั้นเด็กๆ ในนิคมครอบครัวกินข้าวเย็นเสร็จแล้ววิ่งออกมาเล่นกันพอดี คาดว่าลู่เหยี่ยนโจวปกติคงทำท่าหยิ่งๆ ไม่เล่นกับพวกเขา เด็กพวกนั้นเลยไม่มีใครมาหาเขาสักคน
ส่วนเวินอี้หยิบลูกอมผลไม้ที่อู่ชิงชิวแนะนำอย่างแข็งขันให้ซื้อออกมาบ้าง แจกเด็กๆ คนละเม็ด
เด็กๆ กินลูกอมของเธอแล้วก็พากันเรียก ป้าครับ ป้าจ๋า ป้าสวยจัง ห้อมล้อมเธอ
ลู่เหยี่ยนโจวที่ทำกับข้าวอยู่ที่ครัวสาธารณะดูเหมือนไม่ใส่ใจเลย แต่พฤติกรรมที่คอยชำเลืองมองเธอเป็นระยะๆ เผยความในใจของเขา