เสี่ยวชิงได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มเย็นชา:
"คุณคิดว่าพวกพยาบาลจะทำงานพวกนั้นหรือ? พวกสาว ๆ เขากินเงินเดือนหลวง มีชามเหล็กไม่มีวันแตกนะ กลับกันคนที่มาหาหมอ ส่วนใหญ่ก็เป็นชาวนาจากหมู่บ้านรอบ ๆ ต่อให้เป็นครอบครัวทหารที่ตามมาอยู่ด้วย ก็มีแต่พวกที่มาจากชนบทไม่มีงานทำ..."
ความหมายนั้นแทบจะบอกว่า แล้วทำไมต้องให้พยาบาลเหล่านี้ไปดูแลพวกต่ำต้อยสกปรกด้วย
ฟู่จื้อหย่วนไม่ใช่คนโง่ จะฟังไม่ออกได้ยังไงว่าเสี่ยวชิงต้องการสื่ออะไร
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดมาตลอดปีนี้
เสี่ยวชิงยิ้มบาง ๆ:
"ขอโทษนะ คุณหมอฟู่ ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องพื้นเพของคุณนะ!"
ทั่วทั้งค่ายทหารใคร ๆ ก็รู้ว่าฟู่จื้อหย่วนเป็นบุคลากรทางการแพทย์ที่เบื้องบนส่งมาเป็นพิเศษ เพราะเขามานี่เอง คนที่มาหมอที่หน่วยแพทย์ถึงได้ค่อย ๆ มากขึ้น
แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าฟู่จื้อหย่วนมาจากครอบครัวยากจน ถ้าไม่มีความสามารถโดดเด่น จะมายืนหยัดจนถึงวันนี้ได้อย่างไร?
ก่อนที่หมอฟู่จะมา ทหารหรือครอบครัวในค่ายทหารใครป่วยหนักหรือบาดเจ็บสาหัส ก็ต้องไปรักษาที่โรงพยาบาลในเมือง ตอนนี้อย่างน้อย ๆ พวกหนักหรือบาดเจ็บพวกนั้นหมอฟู่ก็รักษาให้ได้ทั้งหมด
เพียงแต่อุปกรณ์การแพทย์ที่หน่วยแพทย์มีจำกัด การผ่าตัดบางอย่างที่หมอฟู่ทำได้แน่ ๆ ก็ทำไม่ได้เพราะไม่มีอุปกรณ์
ฟู่จื้อหย่วนเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวชิง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกไป:
"หัวหน้าหน่วยเซียว ผมพูดกับคุณไม่รู้เรื่องจริง ๆ!"