หลังจากจัดการเรื่องของซูถงเรียบร้อยแล้ว เวินอี้ก็มุ่งหน้าไปยังแผนกการแพทย์ของค่ายทหาร
……
ภายในห้องทำงานของเสี่ยวชิงที่แผนกการแพทย์ค่ายทหาร ซุนอวี้เฟินเห็นเสี่ยวชิงยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างตั้งใจ ก็หันไปมองกู้ชื่อเจี๋ยด้วยแววตาขอความช่วยเหลือ
อีกเดี๋ยวเวินอี้ก็จะมาถึงแล้ว หัวหน้าหน่วยเซียวกลับยังไม่ร้อนใจเลยสักนิด ต่อไปจะทำยังไงดีนะ?
กู้ชื่อเจี๋ยเข้าใจความกังวลของซุนอวี้เฟิน จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามว่า
“หัวหน้าหน่วยเซียว ส่งคนไปรับซินอี๋มาแล้วหรือยัง? คนอื่นเขาต้องการให้ครอบครัวและเด็กมาขอโทษต่อหน้านะครับ…”
เสี่ยวชิงได้ยินก็ยกยิ้มมุมปาก
“แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้จำเป็นต้องรบกวนซินอี๋ด้วยหรือ?”
กู้ชื่อเจี๋ย: ……
“แล้วเงินที่ต้องชดใช้ให้เขา คุณเตรียมไว้หรือยัง?”
“อวี้เฟินใช้เครื่องสำอางของคนอื่นก็จริง แต่ยังไงเสียเธอก็ไม่รู้ว่าเครื่องสำอางนั่นเป็นของซินอี๋… หยิบของคนอื่นมา…”
กู้ชื่อเจี๋ยไม่กล้าพูดคำว่าขโมย แต่ก็สื่อความออกมาอย่างอ้อมค้อม
“ดังนั้น อวี้เฟินยินดีรับผิดชอบค่าชดเชย 100 หยวน ส่วนอีก 200 หยวนคุณต้องเตรียมเองนะ”
100 หยวนในสมัยนี้ไม่ใช่เงินเล็กน้อย เขาไม่อยากเป็นคนโง่ให้ใครหลอกใช้
“300 หยวน? หน้ามันคุ้มด้วยหรือ?”
เสี่ยวชิงแค่นเสียงเยาะอย่างดูถูก
กู้ชื่อเจี๋ยอีกครั้ง: ……
เห็นท่าทีของเสี่ยวชิง ซุนอวี้เฟินก็พลันมีสีหน้าได้ใจ
ใช่แล้ว ต่อให้ผู้หญิงอย่างเวินอี้จะรับมือยากแค่ไหน ก็ยังมีคนอย่างเสี่ยวชิงที่แข็งกร้าวกดหัวเธอได้ ในเมื่อเสี่ยวชิงมั่นใจขนาดนี้ นางก็จะได้ทำให้กู้ชื่อเจี๋ยประหยัดเงิน 100 หยวน แล้วตอนนั้นเงิน 100 หยวนนี้ยังไงก็ต้องมาตกอยู่ที่กระเป๋านางอยู่ดี?