#ลู่จิงซวี่ร่วมงานเลี้ยงวันเกิดผู้อาวุโสตระกูลซู ลือกันว่าการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของสองตระกูลใกล้เข้ามาแล้ว#
#ลู่และซูตกลงร่วมมือกัน การแต่งงานของลูกหลานอาจเป็นสายสัมพันธ์ที่เกื้อหนุนกันทั้งสองฝ่าย#
ผู้คนหลั่งไหลกันออกมาจากสนามบินนานาชาติเมืองหลวง สวี่หลิงเยว่กับเพื่อนร่วมคณะละครเพิ่งเดินทางมาถึง
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่อง สัญญาณหมุนวนอย่างเชื่องช้า
“หลิงเยว่ เมื่อกี้ผู้กำกับบอกว่าเดือนหน้าจะเพิ่มรอบการแสดงที่เมืองจิง เธอสะดวกไหม?” เฉียวเฮ่อหมิง คู่แสดงของเธอเดินอยู่ข้างกาย ชวนคุยไปด้วย
“ฉันสะดวกหมดนั่นแหละ รอกำหนดเวลาแน่นอนแล้วค่อยซ้อมกันก็ได้”
พอสัญญาณกลับมา โทรศัพท์ก็สั่นรัวอย่างกับรวนไปแล้ว
สวี่หลิงเยว่ชะงักฝีเท้า ลากกระเป๋าเดินทางไปหลบด้านข้าง ปลายนิ้วไถหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนเห็นลิงก์ข่าวติดกระแสหลายรายการที่ถังหนิง เพื่อนสนิทของเธอส่งมา
ความเดือดดาลของอีกฝ่ายแทบทะลักออกมาจากตัวอักษร “น่าขยะแขยงไหมล่ะ เธอเพิ่งไปได้ไม่กี่วันเขาก็ทำเรื่องแบบนี้แล้ว จะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ก็แต่งไปสิ อย่างน้อยช่วยเลิกกับเธอก่อนหน่อยได้ไหม นี่จะให้ใครเป็นมือที่สามกัน?”
สวี่หลิงเยว่มองคำว่า “ข่าวดีใกล้เข้ามา คู่กิ่งทองใบหยก การจับคู่ระดับท็อป...” แล้วก็สูดปากเบา ๆ ในใจ
ใครก็ตามคงไม่มีความสุขหรอก หากแฟนตัวเองกับผู้หญิงคนอื่นถูกจับคู่กับคำพรรณนาแบบนี้
“จะโมโหไปทำไมล่ะ เดิมทีก็ไม่ได้คบกันเพื่อแต่งงานอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องมีวันเลิกกัน”
ถ้าความสัมพันธ์จบลงแบบนี้ เธอคงเสียดายแค่ว่าตัวเองแพ้เร็วเกินไปหน่อย
เธอเก็บโทรศัพท์แล้วเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร
หญิงสาวทันสมัยสองคนค่อย ๆ เดินเข้ามาหาอย่างระมัดระวัง “ขอโทษนะคะ... คุณครูสวี่หลิงเยว่ใช่ไหมคะ?”
สวี่หลิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ใช่ พวกคุณคือ...”
“คุณครูสวี่!”
หญิงสาวทั้งสองตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ช่วงนี้พวกเราเห็นคลิปเพลงที่คุณกับคุณครูเฉียวกลับมาแสดงด้วยกันบ่อยมาก ชอบสุด ๆ เลยค่ะ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ?”
เฉียวเฮ่อหมิง คู่แสดงของเธอยิ้มอย่างหยอกเย้า “คุณครูสวี่มีแฟนคลับมารอรับแล้วเหรอครับ?”
หญิงสาวทั้งสองจำเฉียวเฮ่อหมิงได้ พอได้รับอนุญาตจากเขา ก็ชวนเขามาถ่ายรูปด้วยกัน
ละครเพลงเป็นศิลปะเฉพาะกลุ่ม แต่ไม่ว่าศิลปะจะสูงส่งเพียงใด สุดท้ายก็ต้องรับใช้ผู้คน
การมีโอกาสให้คนทั่วไปได้เห็นและชื่นชอบ ย่อมเป็นเกียรติที่ไม่มีใครปฏิเสธ
แท็กซี่จอดหน้าทางเข้าหมู่บ้าน สวี่หลิงเยว่ลากกระเป๋าเดินทางเปิดประตูบ้าน
เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก เตะไปไว้ข้าง ๆ แล้วรื้อชุดนอนผ้าไหมจากตู้เสื้อผ้า ก่อนหอบเข้าไปในห้องน้ำ
พออาบน้ำเสร็จ ฟ้าก็มืดลงแล้ว
เธอเป่าผมจนแห้งไปครึ่งหนึ่ง มาสก์หน้าแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจอ
ในกลุ่มงาน ผู้กำลังกำลังพิจารณาตารางรอบการแสดงที่เพิ่มเข้ามา พร้อมตรวจสอบเวลาของเธอกับเฉียวเฮ่อหมิง
จู่ ๆ หน้าจอก็เด้งคำเชิญวิดีโอคอลขึ้นมา พร้อมชื่อ “ลู่จิงซวี่” สามตัวอักษร
หลังสวี่หลิงเยว่กดรับสาย เธอก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัวตามสบาย แล้วเริ่มทาโลชั่นบำรุงผิว
“กึก”
สายเชื่อมต่อแล้ว ภาพที่เห็นคือโคมระย้าที่สั่นไหวจนชวนเวียนหัว
ปลายสายเงียบไปสองวินาที ก่อนเสียงใสปนความขี้เล่นจะดังผ่านลำโพงมา
“แฟนสาว ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ยังไม่ยอมให้เห็นหน้าอีกเหรอ?”
สวี่หลิงเยว่แปะมาสก์หน้าไว้จนขยับปากไม่ถนัด จึงค่อย ๆ พูดทีละคำ “กำลังมาสก์หน้าอยู่”
ทางนั้นเหมือนเปลี่ยนท่านั่ง มีเสียงหนังโซฟาเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นเสียงพื้นหลัง “ถึงบ้านเมื่อไหร่?”
“เพิ่งถึงได้ไม่นาน”
“การแสดงราบรื่นดีไหม?”
“อืม”
ถามอะไรก็ตอบอย่างนั้น ไม่มีคำพูดเกินกว่านั้นแม้แต่คำเดียว
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “โกรธอยู่เหรอ?”
สวี่หลิงเยว่ไม่ตอบ
“โกรธที่ผมเบี้ยวนัดเหรอ?”
สวี่หลิงเยว่กดโลชั่นออกมาสองปั๊มแล้วทาลงบนแขน เสียงของเธอผ่านแผ่นมาสก์ออกมา ฟังดูอู้อี้จนเหมือนกำลังไม่พอใจ “แฟนตัวเองขึ้นข่าวติดกระแสกับผู้หญิงคนอื่น คุณคิดว่าฉันควรโกรธไหมล่ะ?”
ปลายสายดูประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แต่เพียงครู่เดียวก็หัวเราะออกมา “ได้ ๆ”
“ผมผิดเองที่เบี้ยวนัดคุณ”
“ให้คนขับไปรับ แล้วพาไปกินมื้อใหญ่ดีไหม? ร้านส่วนตัวร้านที่คุณชอบที่สุดนั่นไง”
“นี่ถือว่าขอโทษเหรอ?”
“ใช่ ผมขอโทษคุณสวี่อย่างจริงใจ”
ผู้ชายคนนี้นี่นะ ช่างแสดงเก่งจริง ๆ
เวลายอมง้อคน น้ำเสียงแบบนั้นชวนให้หัวใจสาวน้อยหวั่นไหวได้อยู่หมัด
“ก็ได้ ส่งที่อยู่มา ไม่ต้องให้คนขับไปรับ ฉันไปเอง”
สวี่หลิงเยว่ไม่อยากทะเลาะกับเขา ตอนนี้เธอหิวจริง ๆ
ร้านอาหารส่วนตัวแห่งนั้นรสชาติถูกปากเธอมาก แถมจองยาก จะไม่กินก็น่าเสียดาย
หลังวางสาย เธอก็ลอกแผ่นมาสก์ออก ล้างหน้า แต่งหน้า แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า
พอเลือกกระเป๋าเสร็จ รถที่เธอเรียกผ่านโทรศัพท์ก็มาถึงพอดี
ใช้เวลา 20 นาที เธอก็มาถึงคลับเฮาส์ พนักงานต้อนรับในชุดสูทสีดำรีบเข้ามาหาทันที “คุณสวี่ใช่ไหมครับ? คุณลู่อยู่ห้องส่วนตัวดีศูนย์ศูนย์หนึ่งบนชั้นดาดฟ้าครับ”
เธอพยักหน้าแล้วเดินตามพนักงานเข้าไปด้านใน
ตอนเดินผ่านบริเวณที่นั่งแบบบูธ ก็ได้ยินเสียงคนกระซิบคุยกันเบา ๆ ลอยมา
“เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม ได้ยินว่ามีชั้นเชิงไม่เบา พี่สามลู่เป็นฝ่ายตามจีบเองแท้ ๆ แต่เธอกลับปล่อยให้เขารออยู่ตั้งนานกว่าจะยอมตกลง”
“นั่นสิ หลายปีมานี้ไม่เคยเห็นใครเอาเปรียบพี่สามได้เลย ใครจะคิดว่าแฟนคนแรกของเขาจะเป็นคนโนเนมแบบนี้”
“จะเป็นแฟนหรือไม่เป็นแล้วไงล่ะ ก็แค่กอบโกยผลประโยชน์ได้แล้วก็ไปไม่ใช่หรือไง? นอกจากตระกูลซูแล้ว พี่สามเคยไปร่วมงานวันเกิดผู้ใหญ่บ้านไหนอย่างเป็นทางการบ้างล่ะ? ท่าทีแบบนี้ยังไม่ชัดอีกเหรอ?”
“ก็จริง ใครจะเทียบคุณหนูใหญ่ตระกูลซูได้ล่ะ?”
สวี่หลิงเยว่ไม่ได้หยุดฝีเท้า รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใสกังวาน
คำพูดแบบนี้ดังมาไม่ขาดตั้งแต่วันแรกที่เธอกับลู่จิงซวี่คบกัน
คนพวกนี้ดูเหมือนต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเธอคบกับลู่จิงซวี่เพราะหวังผลประโยชน์บางอย่างจากเขา
แต่ละคนทำท่าราวกับความจำเสื่อมกันหมด จำไม่ได้เลยว่าลู่จิงซวี่เป็นฝ่ายเสนอตัวเข้าหาเธอก่อน ทั้งยังตามจีบไม่เลิกรา
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง ตัดเสียงอึกทึกด้านนอกออกไป
ภายในห้องส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้า อากาศเย็นอบอวลด้วยกลิ่นไม้ซีดาร์จาง ๆ
ลู่จิงซวี่พิงอยู่ข้างโต๊ะบิลเลียด กระดุมสองเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตสีดำปลดออกอย่างหลวม ๆ แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงท่อนแขน เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือรูปเปลือกหอยงวงช้าง หน้าปัดสะท้อนแสงระยิบระยับ
ปลายนิ้วของเขาคีบซิการ์ที่ยังไม่ได้จุดไว้ พอเงยหน้าขึ้น หางคิ้วก็เลิกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางเจ้าเล่ห์ผสานความหยิ่งทะนงมีระดับที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ดูโดดเด่นสะดุดตา
“งานวันเกิดคุณปู่ตระกูลซู” เสิ่นไป๋เหนียนกระทุ้งแขนเขา “สองตระกูลไม่ได้พูดอะไรกันบ้างเลยหรือ?”
ลู่จิงซวี่หัวเราะหยัน แล้วก้มลงวางไม้คิว “จะพูดอะไรได้ล่ะ ก็เรื่องเดิม ๆ นั่นแหละ”
“เข้าใจแล้ว ก็แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์น่ะสิ”
“จริงสิ วันนี้คุณสวี่คนสวยของนายกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่านายทิ้งเธอไว้กลางทาง ไปงานวันเกิดแทน เธอไม่โกรธหรือไง?”
“ผมจะให้คนขับไปรับ เธอบอกว่าไม่ต้อง” มือของชายหนุ่มที่คีบซิการ์ชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายความหยิ่งทะนงอย่างไม่ใส่ใจ
“แต่พี่สาม นายทำถึงขนาดนี้จำเป็นด้วยเหรอ? ผู้หญิงที่เราเลี้ยงไว้ข้างกายก็แค่ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ แต่นายนี่สิ กลับคบเป็นแฟนเป็นเรื่องเป็นราวเสียได้ ถ้าคุณปู่รู้เข้า ไม่ถลกหนังนายออกมาหรอกหรือ?”
ลู่จิงซวี่เหลือบตามองไปรอบวงอย่างไม่ยี่หระ “แฟน? นกในกรงทอง? มันต่างกันตรงไหน?”
เขากระตุกปกเสื้อ ราวกับไม่รู้ว่ากำลังพูดให้ใครฟัง “ก็ไม่ได้แต่งงานกัน แค่ชื่อเรียกเท่านั้น จะกลัวอะไร”
ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ครู่ต่อมา ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดเบา ๆ
ทุกคนเงยหน้ามอง แล้วก็เห็นสวี่หลิงเยว่ยืนอยู่ตรงประตู ไม่รู้ว่าเธอได้ยินหรือไม่ แต่สีหน้าดูไร้อารมณ์
หญิงสาวกวาดตามองภายในห้องอย่างสงบนิ่ง ราวกับดอกมะลิขาวที่จู่ ๆ ก็พลัดเข้ามาในความอึกทึก พร้อมกลิ่นหอมสดชื่นชวนให้สบายใจ
ลู่จิงซวี่ชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนกลับมาแย้มยิ้มอย่างไม่ใส่ใจเช่นเดิม เขาวางไม้คิวแล้วเดินเข้าไปหา “มาแล้วเหรอ?”
คนรอบข้างต่างรู้กาลเทศะ พากันปิดปาก สายตาวนเวียนไปมาระหว่างทั้งคู่
หญิงสาวสวมเดรสสีขาวคล้องคอแบบฝรั่งเศส ชุดขับเน้นแนวไหล่และลำคอได้อย่างพอเหมาะ ชายกระโปรงทิ้งตัวลง เผยเรียวขาขาวผ่องบอบบาง
ผมยาวเป็นลอนถึงเอวสยายอยู่บนไหล่ ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือมีดวงตากลมใสชุ่มฉ่ำ
ต้องยอมรับว่า ต่อให้รวมบรรดาคู่ควงของคนเหล่านี้เข้าไปด้วย
รูปลักษณ์ของสวี่หลิงเยว่ก็ยังโดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ
แต่สิ่งที่แตกต่างและดึงดูดใจที่สุดในตัวเธอ คือบรรยากาศเย็นชาเว้นระยะห่างและกลิ่นอายของผู้รู้หนังสือ แฝงความสงบนิ่งคล้ายมีไอหมึกอบอวล
เมื่อเทียบกับท่าทางเหลวไหลไม่เอาไหนของลู่จิงซวี่ ทั้งคู่ราวกับมาจากคนละโลก
คนสองคนที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะมาเกี่ยวข้องกันได้แบบนี้ หากไม่ใช่เพราะคุณชายสามลู่ตกหลุมรักหน้าตา ก็คงไม่มีใครนึกเหตุผลอื่นออก
แน่นอนว่า ความจริงก็เป็นเช่นนั้น