วันรุ่งขึ้น
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ โรงเรียนนินจาไม่มีการเรียน ดังนั้น อุจิวะเก็นจึงตัดสินใจไปเดินเล่น
เดินเลียบแม่น้ำนันงะกาวะไปเรื่อย ๆ จนถึงหลังเขาหมู่บ้านโคโนฮะ ระหว่างทางมีใบไม้ร่วงหล่นระเกะระกะ อุจิวะเก็นเดินสบาย ๆ ข้ามโขดหินริมห้วย พระอาทิตย์ทอดแสงเฉียงลอดผ่านยอดไม้ ระหว่างทางเขาก้มเก็บกรวดหินกลม ๆ สองสามก้อน ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟบาง ๆ แล้วโยนลงในลำธาร ไอไฟกระทบน้ำดับวูบไปในพริบตา
เสียงน้ำดังอื้ออึงมาจากด้านหน้า น้ำตกสีขาวดั่งแพรไหมพาดลงสู่แอ่งน้ำลึก ละอองน้ำฟุ้งกระจายคลุมครึ่งแท่นหินสีเขียว
ที่นี่คือจุดหมายปลายทางของอุจิวะเก็นในวันนี้ สถานที่ที่อุจิวะชิซุยจะต้องตายในเนื้อเรื่องต้นฉบับในอนาคต ไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ แค่เบื่อ ๆ อยากมาดูที่นี่เฉย ๆ เท่านั้นเอง
แต่... เหมือนว่าที่นี่จะมีคนอยู่ก่อนแล้ว
ในสายตา คาคาชิเอนหลังพิงก้อนหินที่ถูกน้ำกัดเซาะใต้ผาน้ำตก หน้ากากปิดครึ่งหน้า มือซ้ายถือดาบสั้นพิเศษ หันเหวี่ยงฟันใส่สายน้ำที่กระแทกเข้ามาไม่หยุด
คมดาบผ่าม่านน้ำ เศษละอองกระจายไปทั่ว ตัวเปียกโชกไปหมด
อุจิวะเก็นยืนอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก ไม่ส่งเสียงรบกวน
วินาทีถัดมา คาคาชิย่อเอวจับดาบ ใช้แรงข้อมือฟันออกในแนวนอน คมดาบฉีกม่านน้ำทั้งผืนออกทันที
สายน้ำที่พุ่งไหลพลันขาดออกจากกันชั่วขณะที่คมดาบฟันผ่าน ลอยค้างอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง น้ำตกที่เคยต่อเนื่องขาดออกจากกัน น้ำครึ่งบนขังอยู่ที่ขอบผา น้ำครึ่งล่างกระแทกลงสู่แอ่งน้ำดังสนั่นหวั่นไหว พ่นละอองน้ำสีขาวโพลนขึ้นเต็มไปหมด
"ฮาตาเกะสไตล์-สายน้ำขาด!"
เสียงเย็นชาของคาคาชิดังขึ้นพร้อมกับน้ำตกที่ขาดออกจากกัน ครู่ต่อมา น้ำที่ขังอยู่บนขอบผาสะสมปริมาณพอ น้ำตกจึงไหลลงมาตามร่องน้ำเดิมอีกครั้ง
หลังจากฟันไปหนึ่งดาบ คาคาชิก็ลดมือที่ถือดาบลง เม็ดน้ำที่เกาะอยู่บนใบดาบไหลตามปลายดาบหยดลงบนแท่นหินสีเขียว ท่ามกลางคราบน้ำทั่วพื้นกลายเป็นจุดกลม ๆ เล็ก ๆ
อืม แค่ตัดน้ำตกได้น่ะ ปกติ
คาคาชิเก็บดาบลงแล้วเหล่ตามองไปเห็นอุจิวะเก็นใต้ต้นไม้
ทั้งสองมองข้ามสายละอองน้ำอันหนาทึบไปมาหากัน เสียงน้ำตกดังก้องเติมเต็มช่องว่างโดยรอบ
"ทำไมนายไม่เรียนจบเร็วกว่านี้ล่ะ"
ครู่ต่อมา ฮาตาเกะคาคาชิเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามอุจิวะเก็นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"?"
อุจิวะเก็นได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้น
เขา... กับฮาตาเกะคาคาชิคงไม่ได้สนิทกันมาก่อนใช่ไหม? คำพูดที่แฝงความขุ่นเคืองเล็กน้อยนี้หมายความว่ายังไงกัน
"ด้วยฝีมือของนาย ไม่น่าจำเป็นต้องเล่นเกมเด็ก ๆ ในโรงเรียนนินจาต่อไปอีก"
เมื่อไม่ได้คำตอบจากอุจิวะเก็น ฮาตาเกะคาคาชิก็พูดต่อ
มองดูเงาร่างของอุจิวะเก็น ฮาตาเกะคาคาชินึกถึงคำพูดของพ่อที่เคยบอกเขาในตอนเข้าโรงเรียนใหม่
"นั่นเพื่อนร่วมชั้นของลูกเหรอ คาคาชิ มือของเขา... เหมาะกับการฝึกดาบมากเลยนะ ไม่สิ เด็กคนนี้คงเริ่มแตะวิชาดาบไปแล้วด้วยซ้ำ
แล้วก็... ลายกล้ามเนื้อแบบนั้น เป็นวิชาดาบไฟสายอุจิวะสินะ คาคาชิ ดูท่าลูกต้องขยันขึ้นแล้วล่ะ เด็กคนนี้ ตอนนี้คงเก่งกว่าเจ้าพอสมควรเลย"
เด็กอุจิวะที่...
พ่อของตัวเองคิดว่าเก่งกว่าเราพอสมควร...
สำหรับสายตาของพ่อตัวเอง ฮาตาเกะคาคาชิเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ฮาตาเกะซากุโมะ ในหมู่บ้านโคโนฮะถูกเรียกขานว่า [ดวงตาที่แหลมคมโดยแท้จริง] ของนินจา
ดังนั้น เขาจึงคิดว่าตัวเองในตอนนี้อาจจะไม่ใช่คู่มือของอุจิวะเก็นจริง ๆ เขาจึงตรากตรำฝึกฝนตัวเองอย่างสุดชีวิต อยากจะเอาชนะอุจิวะเก็นให้ได้
แต่... คาคาชิไม่เข้าใจ ทำไมอุจิวะเก็นถึงยังอยู่ในโรงเรียนนินจาเล่นเกมนักเรียนแบบเด็ก ๆ กับเพื่อนร่วมชั้นที่น่าเบื่อเหล่านั้นต่อไป
"ทำไมฉันต้องเรียนจบเร็วด้วยล่ะ หาเวลาฝึกสบาย ๆ ได้อีกไม่กี่ปี จะรีบไปรับภารกิจยุ่งยากเป็นวัวเป็นควายทำไม อยู่หมู่บ้านเริ่มต้นเป็นจ้าวกระบี่เขาสิบลี้สนุกกว่าไปรับภารกิจตั้งเยอะ"
อุจิวะเก็นยักไหล่ตอบคำถามของคาคาชิ
ตั้งแต่แรก อุจิวะเก็นไม่มีความคิดจะเรียนจบเร็วก่อนใครเลยแม้แต่น้อย
มีระบบเซ็นชื่อเข้าใช้งานอยู่ มันช่วยให้เขาสามารถพัฒนาตัวเองอย่างมั่นคงในช่วงหลายปีที่เป็นนักเรียนที่โรงเรียนนินจาได้อย่างสบาย ๆ
เพราะว่า โลกนินจาใบนี้ดูไม่ค่อยปกตินัก ถนอมตัวไว้ก่อนเสมอถึงจะถูก
"ฟังไม่รู้เรื่องว่านายพูดอะไร แต่ก็พอจะดูออกว่านายไม่มีความทะเยอทะยานอะไร นายก็ใช้วิชาดาบเป็นสินะ มาสู้กันสักตั้งไหม?"
คาคาชิได้ยินก็ขมวดคิ้ว แม้จะฟังไม่เข้าใจความหมายของบางคำในที่อุจิวะเก็นพูด แต่ใจความโดยประมาณเขาก็ยังพอฟังออก
รู้ว่าอุจิวะเก็นจะไม่เรียนจบเร็ว คาคาชิก็ยกดาบนินจาพิเศษในมือขึ้นเล็งไปที่อุจิวะเก็นก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
ความคิดที่อยากสู้กับอุจิวะเก็น เขามีมาตลอดตั้งแต่ฮาตาเกะซากุโมะพูดประโยคนั้นออกมา
เพียงแต่ เขาไม่เคยลงมือทำจริง ๆ เสียที พอดี วันนี้เจอกัน... ก็อดไม่ได้ที่จะไม่ถือโอกาสนี้
"ขอโทษนะ ไม่สนใจ ถ้าที่นี่มีคนอยู่แล้ว ฉันไปเดินเล่นที่อื่นก็ได้"
มองดูคาคาชิที่กำดาบจ้องมองตัวเองนิ่ง ๆ อุจิวะเก็นมุมปากยกยิ้มเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้คาคาชิหน้านิ่งกำด้ามดาบนินจาในมือแน่นอยู่เพียงลำพัง
ไม่ได้มีหน้าที่ต้องเป็นคู่ซ้อมให้ใครซักหน่อยโว้ย
ออกจากน้ำตกชิซุยตาย— อืม ชื่อที่อุจิวะเก็นตั้งให้ใหม่— เดินเลียบลำน้ำมุ่งหน้ากลับไปทางเขตตระกูลอุจิวะ
ระหว่างเดินเล่นไปเรื่อย ๆ สิ่งมีชีวิตสีเขียวไม่ทราบชื่อสองตัวก็วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
สายลมเย็น ๆ พัดผ่าน อุจิวะเก็นสีหน้าเรียบเฉย
"..........."
ไม่เป็นไร แค่ใครบางคนวิ่งด้วยความเร็วเต็มพิกัดเท่านั้นเอง ปกติ
เช้าคือยอดเขานกยูง กลางวันคือพยัคฆ์ ยามเย็นเมื่ออาเสี่ยวปรากฏ ราตรีก็เป็นที่ร่ายรำของไก่ป่า
ก็แค่ไม่รู้ว่า ในโลกนินจาแบบนี้ ถ้าปลดปล่อยพลังเต็มที่แบบแปดประตู ค่ายประตูตาย จะเป็นภาพแบบไหนกันนะ
คงไม่ถึงขั้นเตะจูบิปกติตายได้ด้วยเท้าเดียวกระมัง เอ่อ... บางทีก็อาจเป็นไปได้จริง ๆ
แต่ โลกนินจาแบบนี้น่าสนใจไม่ใช่เหรอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ฉันก็เปิดโหมดเต็มที่เหมือนกันด้วยน่ะสิ
เดินเลียบแม่น้ำ รับลมน้ำ อุจิวะเก็นเงยหน้ามองท้องฟ้า เขารอคอยว่า บนโลกนินจาใบนี้ เขาจะได้เห็นภาพงดงามมากแค่ไหน
"โอ้โฮโฮโฮ รอบที่สองร้อยสามสิบแปดแล้ว!! พยายามเข้าน่า ไก่ รู้สึกถึงเสน่ห์ของความวัยเยาว์ที่กำลังลุกไหม้หรือยัง!! เร็วเข้าเร็วเข้าเร็วเข้า!!!"
"โอ้ส!! พ่อครับ!! ผมรู้สึกแล้ว!!!! วัยเยาว์น่ะ!!!! จงลุกไหม้!!!!!! เร็วเข้าเร็วเข้าเร็วเข้า!!!!! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !"
"...........ช่างเถอะ กลับบ้านดีกว่า"
ได้ยินเสียงลมที่เกิดจากร่างทั้งสองพุ่งผ่านไป พร้อมกับเสียง 'ตะโกนเรียกวัยเยาว์' สองประโยคนั้น อุจิวะเก็นก็เปลี่ยนทิศทางเดินกลับบ้านอย่างเงียบ ๆ