นครตงไห่
โรงพยาบาลประชาชน ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน
“ซี๊ด...”
ความเจ็บปวดถาโถมไปทั่วร่างราวกับคลื่น สติของหลินโม่หยุดอยู่ตรงวินาทีที่รถพุ่งชนแท่นหิน
เขาลืมตาขึ้นเพียงครึ่งเดียว ภาพตรงหน้าพร่ามัว
ข้างหูมีเสียงอึกทึกหลายเสียงดังแว่วมาเป็นระยะ
“ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว พ่อหนุ่มนี่ดวงแข็งจริง ๆ!”
“พระเจ้า! อุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้ยังฟื้นขึ้นมาได้ นี่มัน...ปาฏิหาริย์ชัด ๆ!”
หลินโม่เพิ่งจะลองเปล่งเสียง ปอดก็รู้สึกแสบร้อนอย่างรุนแรง
“แค่ก ๆ...”
เขากระอักน้ำในแม่น้ำที่เค็มปร่าออกมาอีกสองอึก ความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกทำให้เขาผุดลุกขึ้นนั่งทันที “ฉัน...ยังไม่ตายเหรอ?”
เสียงแหบแห้งเปล่งออกมา แล้วโลกทั้งใบก็หมุนคว้าง
ครู่ต่อมา ภาพพร่าเลือนตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
บุคลากรทางการแพทย์หลายคนในชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่ข้างเตียง น้ำเสียงสุขุมและเป็นมืออาชีพ
“พ่อหนุ่ม ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง มีตรงไหนไม่สบายอย่างเห็นได้ชัดไหม?”
“อาการของคุณตอนนี้ค่อนข้างหนัก ต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการ ป้องกันภาวะหลอกว่าหายดี”
“ควรรีบแจ้งญาติให้มาจัดการเรื่องรับไว้รักษาในโรงพยาบาล ภาวะจมน้ำแห้งและการจมน้ำซ้ำเป็นภาวะแทรกซ้อนที่อันตรายมาก”
เมื่อได้ยินคำถาม
หลินโม่ฝืนยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มขมขื่น
เขาเติบโตมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า จะมีญาติที่ไหนกัน?
เมื่อนึกถึงคู่หมั้นอย่างซูชิงหาน อารมณ์ของหลินโม่ก็กลับมาซับซ้อนอีกครั้ง
ในสายตาของคนทั่วไป พวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ต่างก็มีใจให้กัน
แต่ความจริงแล้ว ซูชิงหานปฏิบัติต่อเขาอย่างห่างเหินมาโดยตลอด
ทั้งคู่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ตอนปีสอง หลินโม่ตกหลุมรักซูชิงหานตั้งแต่แรกเห็น
แต่ซูชิงหานกลับเป็นดั่งดอกไม้บนยอดเขาสูง ทุกครั้งที่มองเขาด้วยดวงตาเย็นชา ก็เหมือนมีน้ำค้างแข็งบาง ๆ เคลือบอยู่เสมอ
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงคอยปกป้องเธออย่างเงียบ ๆ
ปีที่เรียนจบ เทคโนโลยีหลักที่หลินโม่พัฒนาก็ประสบความสำเร็จ เขามีทีมงานเป็นของตัวเอง และมีทรัพย์สินไม่น้อย
ปีเดียวกันนั้น ชีวิตของซูชิงหานก็เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ธุรกิจของตระกูลซูถูกคู่แข่งร่วมมือกันวางแผนเล่นงาน จนสายป่านทางการเงินขาดสะบั้นและเผชิญวิกฤตล้มละลาย
เมื่อหลินโม่ทราบข่าว เขาก็รีบไปหาซูชิงหานทันที ต่อหน้าคนตระกูลซูทุกคน เขาตกลงจะทุ่มทรัพย์สินทั้งหมดของตัวเองเข้าไปช่วย จากนั้นยังใช้เทคโนโลยีหลักที่พัฒนาขึ้น พาตระกูลซูพลิกสถานการณ์กลับมาได้สำเร็จ
ซูชิงหานนั่งแท่นผู้บริหารสูงสุดของกรุ๊ปซู่ได้อย่างมั่นคง ส่วนหลินโม่ก็เต็มใจรับตำแหน่งรองประธานบริษัท
สองเดือนก่อน ซูชิงหานเอ่ยเรื่องไปจดทะเบียนสมรสด้วยท่าทีสงบนิ่ง
หลินโม่รู้ดีว่าในใจของเธอมีใครบางคนซ่อนอยู่เสมอ
เหตุผลที่เธอพูดถึงเรื่องแต่งงานนั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาคอยปกป้องเธออย่างมั่นคงไม่เคยเปลี่ยนแปลง
แต่ที่มากกว่านั้นคือความซาบซึ้งใจ และแรงกดดันจากครอบครัว
ถึงขั้นพูดได้ว่าเป็นการตัดสินใจที่จำใจทำ
แต่หลินโม่ไม่สนใจ
เขาเชื่อมั่นมาตลอดว่า ขอเพียงทุ่มเทให้เธออย่างสุดหัวใจ สักวันซูชิงหานก็จะต้องซาบซึ้ง
แต่โชคชะตากลับเล่นตลก
ยังไม่ทันถึงวันจัดงานแต่ง แสงจันทร์ในใจของเธออย่างอู่เต๋อ...ก็กลับประเทศมาแล้ว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลินโม่มองทุกอย่างออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
ซูชิงหานไม่เคยลืมอู่เต๋อได้เลย
เพราะอย่างนั้น ในวันไปจดทะเบียน เธอถึงยกเหตุผลว่ายังไม่ได้จัดงานแต่งมาอ้าง แล้วเสนอให้แยกห้องนอนกัน
ตอนนี้อู่เต๋อกลับมา ซูชิงหานก็เริ่มใจลอย แถมยังหาเหตุผลต่าง ๆ นานาไปพบเขาอยู่บ่อยครั้ง
หลินโม่เห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา แต่ไม่ได้ห้ามเธอ
เหตุผลที่เขาใช้โน้มน้าวตัวเองนั้นเรียบง่ายมาก
ความรักคือการให้ ไม่ใช่การเหนี่ยวรั้ง
จนกระทั่งวันนี้
อีกสามวันก็จะถึงวันแต่งงาน ตามที่นัดหมายกันไว้ พวกเขาต้องไปลองชุดแต่งงานที่สั่งตัดพิเศษ
แต่ซูชิงหานกลับยกเลิกนัดหมายเองตามอำเภอใจ
แล้วเปลี่ยนแผนเป็นวันนี้ เธอจะไปฉลองวันเกิดให้พ่อของอู่เต๋อ ส่วนเขาต้องยกเลิกแผนทั้งหมด แล้วไปรับเค้กด้วยตัวเอง
ตอนซูชิงหานประกาศเรื่องนี้ สีหน้าของเธอเย็นชาและห่างเหิน
ตอนยื่นนามบัตรที่มีที่อยู่ให้หลินโม่ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
“เซียวหาน เหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งแล้ว คุณยังไม่ได้ลองชุดแต่งงานเลย...”
“งานแต่งยังไม่เริ่มสักหน่อย จะรีบร้อนอะไร ฉันบอกแล้วไงว่าวันเกิดลุงอู่สำคัญมาก!”
ซูชิงหานขมวดคิ้วเรียว เมื่อหลินโม่ถาม เธอก็แสดงท่าทีหงุดหงิดอย่างยิ่ง
หลินโม่เก็บนามบัตรเข้าที่ ถึงในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ยังหันหลังเดินจากไป
รถพุ่งชนตอม่อสะพานข้ามคูเมือง หลินโม่อาศัยสติที่เหลืออยู่กดโทรหาซูชิงหาน
เสียงของซูชิงหานจากในโทรศัพท์เย็นเยียบราวกับผ่านน้ำแข็งมา
“หลินโม่ คุณมัวชักช้าอะไรอยู่! อู่เต๋อโทรมาตามตั้งหลายครั้งแล้ว ทำไมเค้กยังไปไม่ถึงอีก? ฉันเตือนคุณนะ ถ้าทำให้งานวันเกิดลุงอู่เสียหาย ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”
“ตู๊ด ๆ ๆ...”
เสียงสายไม่ว่างที่ดังตามมาบาดแก้วหูของหลินโม่
เขาฝืนประคองร่างเปิดประตูรถ พอจับตอม่อสะพานไว้ได้ ร่างกายก็เอนหงายอย่างควบคุมไม่ได้ เซถลา...ก่อนจะตกลงไปในแม่น้ำทั้งตัว
ในวินาทีที่ตกลงน้ำ หัวใจของหลินโม่ก็ตายตามไปด้วย
“พ่อหนุ่ม ให้พวกเราช่วยติดต่อครอบครัวไหม?”
เสียงหมอดังขึ้นอีกครั้ง
หลินโม่ดึงสติกลับมา ฝืนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ต้องครับ ผมไม่เป็นไร รบกวนทุกท่านแล้ว”
ใบหน้าของหลินโม่ซีดขาว เขายื่นมือไปล้วงกระเป๋า
ยังดี
ในกระเป๋ายังมีเงินสด ไม่ได้ถูกน้ำพัดไป
เขาลนลานหยิบเงินส่วนหนึ่งออกมาวางบนเตียง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน หลินโม่ก็เดินโซเซออกไป
เขาฝืนเดินมาถึงหน้าทางเข้าโรงพยาบาล
ทันใดนั้น
ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสมอง
ในงานเลี้ยงแต่งงานสุดหรู ต่อหน้าแขกเต็มงาน ซูชิงหานสวมชุดเจ้าสาวและชุดตัดพิเศษ ก่อนจะหนีไปกับอู่เต๋อ!
เขาไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยของทุกคน พอรถกำลังจะออกตัวก็เอาตัวเข้าไปขวาง พร้อมวิงวอนอย่างสิ้นหวัง
ผู้ใหญ่ตระกูลซูออกมาช่วยกันขัดขวาง
ซูชิงหานถูกกดดันจนต้องลงจากรถ
งานเลี้ยงแต่งงานจบลงอย่างลวก ๆ
ภาพนั้นสมจริงราวกับเกิดขึ้นตรงหน้า ความเจ็บปวดที่รู้สึกได้ราวกับอยู่ในเหตุการณ์ทำให้หลินโม่หายใจหอบถี่
เขาส่ายหน้าแรง ๆ
แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็สลัดภาพเหล่านั้นออกไปไม่ได้
จากนั้นภาพหลายภาพก็สลับซ้อนกัน วูบวาบเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
“เซียวหาน ผมจะทุ่มเทผลงานวิจัยและทรัพยากรทั้งหมดให้คุณต่อไปโดยไม่ปิดบัง รวมถึงเงินทุนด้วย”
มื้อค่ำใต้แสงเทียนดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว ซูชิงหานก็รีบร้อนจากไป
คืนนั้นเอง ผู้หญิงคนนี้ก็ไปพัวพันกับอู่เต๋อ
ซูชิงหานกับอู่เต๋อร่วมกันทำแผนธุรกิจครั้งใหญ่
ซูชิงหานดึงทีมเทคโนโลยีของเขาไป แล้วใช้ข้อหาเปิดเผยความลับสำคัญของบริษัทบีบให้เขาจนตรอก
หย่า!
ออกจากบ้านมือเปล่า!
ร่างกายพิการ!
ชื่อเสียงป่นปี้!
ติดคุก!
ท่ามกลางภาพพร่าเลือน
ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนตักของอู่เต๋อ แขนทั้งสองข้างโอบรอบคอเขาไว้แน่น
ภายใต้เสื้อผ้าเนื้อนุ่มบางเบา เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรอย่างชัดเจน
มือข้างหนึ่งของอู่เต๋อโอบเอวผู้หญิงคนนั้น ส่วนอีกมือก็ลูบไล้อย่างย่ามใจ
ตรงเอวของผู้หญิงมีเชือกแดงเส้นหนึ่งห้อยอยู่ ปลายเชือกทั้งสองข้างผูกกระดิ่งเงินไว้
ทุกครั้งที่ร่างกายสั่นไหว กระดิ่งเงินก็ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งใสกังวานตามไปด้วย...
ดวงตาของหลินโม่แดงก่ำ เล็บจิกลงกลางฝ่ามือโดยที่เขาไม่รู้ตัว
เขาปวดหัวแทบระเบิด แต่กลับก้าวขาออกวิ่งไปข้างหน้าอย่างไร้สติ...
ปากพึมพำซ้ำไปซ้ำมา “นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ต้องเป็นภาพหลอนแน่ ๆ!”
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทุ่มเททุกอย่างให้ตระกูลซูและทุ่มทั้งหัวใจให้ซูชิงหาน ต่อให้ซูชิงหานไม่รักเขา ก็ไม่น่าจะโหดเหี้ยมถึงขั้นวางแผนเอาชีวิตเขา
ซูชิงหาน เธอไม่ใช่คนแบบนั้น
ทันใดนั้น
ที่ข้างหู
มีเสียงเย็นยะเยือกหลายเสียงดังขึ้นข้างหู
“หลินโม่ แกมันตัวตลกชัด ๆ แล้วแกจะรักซูชิงหานมากแค่ไหนล่ะ? สุดท้ายเธอก็ยังเชื่อฟังฉันอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”
“บอกให้รู้ไว้ ทุกอย่างที่แกเจอ ภัยพิบัติและเคราะห์ร้ายของแก ทั้งหมดเป็นฝีมือที่ฉันวางแผนไว้เอง อู่เต๋อคนนี้นี่แหละ”
“แกกินหมั่นโถวอยู่ในคุก ส่วนฉันก็นอนกับผู้หญิงของแก ใช้เงินของแก เสวยสุขกับผลงานวิจัยของแก สบายสุด ๆ!”
“บอกอะไรให้อีกอย่างนะ ผู้หญิงที่แกทะนุถนอมไว้ในใจคนนั้น...เด็ดมาก! เสียงร้องบนเตียงของเธอน่ะ...”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ดวงตาของหลินโม่แดงก่ำ แทบจะเสียสติ!
วินาทีต่อมา
“เอี๊ยด!”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะน่าสะพรึงกลัว เสียงเบรกแหลมบาดหูก็ดังขึ้นพร้อมกัน!
“อยากตายหรือไง รีบไปเกิดใหม่หรือไง!”
คนขับยื่นหน้าออกมาด่าทอ
หลินโม่ได้สติกลับมาเพียงชั่วครู่ ยกมือขึ้นพยุงประตูรถอย่างยากลำบาก ก่อนพูดหอบ ๆ ว่า “คนขับครับ ช่วยไปหอพักยวี่จิ้น”
คนขับแท็กซี่กลอกตา สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
คนตรงหน้าตัวเปียกโชก สีหน้าก็ดูผิดปกติ
แต่พอนึกได้ว่าหอพักยวี่จิ้นเป็นย่านวิลล่าระดับหรูที่สุดในตงไห่ เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมให้หลินโม่ขึ้นรถในที่สุด
ยี่สิบนาทีต่อมา
หลินโม่ก็มาถึงวิลล่า
เพิ่งเดินเข้าไปในห้องรับแขก ชั้นสองก็มีเสียงดังโครมครามขึ้นมา
พร้อมกันนั้นยังมีเสียงผู้หญิงสองคนดังตามออกมา
“หลินโม่บ้าบออะไรนั่น ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง นี่กี่โมงแล้ว ทำไมยังไม่กลับมา แค่ให้ไปรับเค้กยังหายตัวไปได้!”
“คุณซู อย่าโกรธเลยค่ะ บางทีหลินโม่อาจไม่พอใจ เลยตั้งใจทำให้คุณโมโหก็ได้ ยังไงวันนี้พวกคุณก็ต้องไปลองชุดแต่งงาน เรื่องนี้ก็สำคัญเหมือนกันค่ะ”
“ไม่ต้องมาพูดแทนเขา เขาอืดอาดแบบนี้ก็จงใจชัด ๆ! ฉันบอกไปแล้วว่าวันนี้งานวันเกิดลุงอู่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ถ้าเขาทำเรื่องพัง ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเขาตลอดชีวิต!”
“หา? สำคัญกว่างานแต่งอีกเหรอคะ? แล้วงานเลี้ยงแต่งงาน...”
เสียงค่อย ๆ เบาลง
ชั่วพริบตาเดียว
เลือดในร่างของหลินโม่ราวกับถูกแช่แข็ง
สถานการณ์นี้เหมือนกับภาพที่แวบขึ้นมาตอนเขาจมน้ำ...ไม่มีผิด!
ถ้าเขาเดาไม่ผิด
ต่อจากนี้ ซูชิงหานจะพูดถึงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเทคโนโลยีหลักของบริษัท
“อู่เต๋อบอกว่าตอนนี้เราต้องคำนึงถึงภาพรวม อย่าก่อเรื่องเพิ่ม”
“ยังไงสิทธิ์ในเทคโนโลยีหลักบางรายการก็ยังอยู่ในมือหลินโม่ เพราะงั้นงานแต่งก็ต้องจัดต่อไป”
น้ำเสียงของซูชิงหานฟังดูกระวนกระวาย คำพูดเต็มไปด้วยความจนใจ
“เพล้ง!”
มีเสียงข้าวของแตกดังขึ้นอีกครั้ง
หลินโม่ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สมองว่างเปล่าไปหมด
ภาพที่ปรากฏขึ้นในสมองก่อนหน้านี้...ไม่ใช่ภาพหลอน!