นครตงไห่
โรงพยาบาลประชาชน ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน
"ซี๊ด..."
ความเจ็บปวดซัดสระท่วมทั้งร่าง สติของหลินโม่หยุดอยู่ตรงวินาทีที่รถพุ่งชนเสาหิน
เขาลืมตาครึ่งหนึ่ง สายตาพร่าเลือน
ข้างหูมีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขาด ๆ ต่อ ๆ
"ตื่นแล้วสุดท้ายนะ หนุ่มนี่ชีวิตแข็งแรงจริง ๆ!"
"โธ่เว้ย! ชนรถขนาดนี้แล้วยังลืมตาได้อีก นี่มัน...ปาฏิหาริย์ชัด ๆ!"
หลินโม่เพิ่งจะลองเปล่งเสียง ปอดก็ร้อนแสบร้าวขึ้นมาทั้งอวัยวะ
"โอ้ก โอ้ก——"
พ่นน้ำเค็มจืดชืดออกมาอีกสองปาก ความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกทำให้เขาลุกนั่งขึ้นทันที "ฉัน...ไม่ตายเหรอ?"
เสียงแหบแห้งพูดออกไป ศีรษะก็มืดมนไปหมด
สักพัก ภาพเบลอ ๆ ตรงหน้าค่อย ๆ ชัดขึ้น
เจ้าหน้าที่กายวชาญในชุดขาวยืนอยู่หน้าเตียง เสียงมั่นคง เป็นมืออาชีพ
"หนุ่ม ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง มีที่ไหนไม่สบายตัวชัดเจนไหม?"
"อาการตอนนี้ถือว่าหนักมาก ต้องอยู่เก็บสังเกตในโรงพยาบาล เพื่อป้องกันช่วงหลอกหาย"
"ควรแจ้งครอบครัวให้มาทำเรื่องรับไว้ในโรงพยาบาลเร็วที่สุด ทั้งภัยจมน้ำแห้งและจมน้ำซ้ำเป็นภาวะแทรกซ้อนที่อันตรายมาก"
เมื่อถูกถาม
หลินโม่ยกมุมปากขึ้นอย่างฝืน ๆ ยิ้มเปี่ยมด้วยความขมขื่น
เขาโตมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า จะไปมีครอบครัวได้ยังไง?
นึกถึงคู่หมั้นอย่างซูชิงหาน จิตใจของหลินโม่ก็วุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง
ในสายตาของทุกคน ทั้งคู่เป็นคู่แก่ ถูกชะตากัน
แต่ในความเป็นจริง ซูชิงหาน对待เขาไว้เสมอ...ห่างเหินตลอดมา
สองคนเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ปีสอง หลินโม่ตกหลับตาเดียวให้ซูชิงหาน
แต่ซูชิงหานกลับเป็นดั่งดอกไม้บนยอดผาสูง ดวงตาเย็นชาที่มองเขานั้น เหมือนมีน้ำค้างบาง ๆ มาบังเอาไว้เสมอ
แม้เช่นนั้น เขาก็ยังคอยปกป้องอย่างเงียบ ๆ
ปีจบการศึกษา เทคโนโลยีหลักที่หลินโม่วิจัยสำเร็จ เขามีทีมงานเป็นของตัวเอง มูลค่าตัวเองไม่ใช่น้อย
ปีเดียวกันนั้นเอง ชีวิตของซูชิงหานพลิกผันครั้งใหญ่
บริษัทตระกูลซูถูกคู่แข่งร่วมมือกันวางกล สายทุนขาด ต้องเผชิญหน้ากับการล้มละลาย
หลินโม่ทราบเรื่อง จึงรีบไปหาซูชิงหานทันที ต่อหน้าคนตระกูลซูทั้งหมด เขายินดีเทเงินทรัพย์ทั้งชีวิตเข้าไปช่วย หลังจากนั้นใช้เทคโนโลยีหลักที่วิจัยไว้ นำพาตระกูลซูกลับมาสวีงกลับได้สำเร็จ
ซูชิงหานนั่งอยู่ในตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของกลุ่มบริษัทซูอย่างมั่นคง ส่วนหลินโม่ยินดีรับตำแหน่งรองประธานกรรมการ
สองเดือนก่อน ซูชิงหานเสนอขึ้นทะเบียนสมรสอย่างใจเย็น
หลินโม่รู้ดีว่าในใจของเธอ มีคนหนึ่งซ่อนอยู่เสมอ
เหตุผลที่พูดเรื่องแต่งงาน ส่วนหนึ่งมาจากความจงรักภักดีที่ไม่เคยเปลี่ยนของเขา
แต่ส่วนมากเป็นความขอบคุณ และเป็นเพราะแรงกดดันจากครอบครัว
หรือแม้จะพูดได้ว่าเป็นทางเลือกสุดท้ายจากความจำใจ
แต่หลินโม่ไม่สนใจ
เขาเชื่อมั่นเสมอว่า ถ้าเอาใจจริงใจจักถ่ายทอดให้ทั้งหมด สักวันหนึ่งซูชิงหานจะต้องรู้สึกสัมผัสได้
แต่แล้ว...ชะตาฟ้าก็เล่นตลกกับคน
ยังไม่ทันได้ถึงวันแต่งงาน แสงจันทร์ในใจของเธออย่างอู่เต๋อ...กลับมาแล้ว
ตลอดปีที่ผ่านมา หลินโม่รู้เห็นเป็นตา
ซูชิงหานไม่เคยวางอู่เต๋อลงเลย
เพราะงั้นเหละ วันขึ้นทะเบียน เธอถึงได้อ้างว่ายังไม่ได้จัดงานแต่ง จึงเสนอให้แยกห้องนอน
ตอนนี้อู่เต๋อกลับมา ซูชิงหานก็เริ่มใจลอย เมื่อเร็ว ๆ นี้ยังหาแล้วหาอีกว่าจะหาข้ออ้างอะไรก็ได้เพื่อไปพบเขา
หลินโม่มองทุกอย่างเข้าตา แต่ก็ไม่ได้ขัดขวาง
เหตุผลที่เขายอมรับเรื่องนี้ง่าย ๆ
ความรักคือการให้ ไม่ใช่การรัดมัด
จนถึงวันนี้
อีก 3 วันจะถึงพิธีแต่งงาน ตามนัดหมายที่จองไว้ ทั้งคู่ต้องไปร้านชุดแต่งงานเพื่อลองชุดที่ตัดมาเฉพาะ
แต่ซูชิงหานกลับยกเลิกการนัดหมายไปเองเงียบ ๆ
เปลี่ยนเป็นวันนี้ เธอจะไปเลี้ยงวันเกิดให้พ่อของอู่เต๋อ ส่วนเขา ต้องยกเลิกแผนทั้งหมด ไปรับเค้กด้วยตัวเอง
เมื่อซูชิงหานประกาศเรื่องนี้ เธอทำท่าทีห่างเหิน
ตอนยื่นนามบัตรที่มีที่อยู่ให้หลินโม่ ถึงกับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
"เสี่ยวหาน เหลืออีกไม่กี่วันก็ถึงงานเลี้ยงแต่งแล้ว ชุดนั้นนายยังไม่ได้ลองเลย..."
"งานเลี้ยงยังไม่ได้จัดประเด็นไหม ใจร้อนอะไรนัก ฉันบอกแล้วว่าวันเกิดของลุงอู่สำคัญมาก!"
คิ้วเรียวขมวดมุ่น เมื่อถูกหลินโม่ถาม ซูชิงหานอดไม่ได้ที่จะรำคาญอย่างสุดซึ้ง
หลินโม่เก็บนามบัตรเอาไว้ แม้ใจจะไม่พอใจ แต่ก็ยังหันหลังกลับ
รถพุ่งชนเสาสะพานของแม่น้ำคูเมือง หลินโม่ใช้สติเรื้อรังครั้งสุดท้ายโทรหาซูชิงหาน
จากปลายสาย เสียงของซูชิงหานเย็นเยียบเหมือนจุ่มน้ำแข็ง
"หลินโม่ เอ๊ย เธอมัวแต่ทำอะไรล่ะ! อู่เต๋อโทรมาเร่งเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว เค้กถึงยังไม่ส่งถึงอีก? ฉันเตือนเธอนะ ถ้าทำให้งานวันเกิดของลุงอู่เสียไป เรื่องนี้ยังไม่จบแน่!"
"ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ——"
เสียงโทรถูกตัดต่อมา แทงตวงเข้าแก้วหูของหลินโม่
ฝืนร่างเปิดประตูรถ เขาเพิ่งจะคว้าเสาสะพานเอาไว้ได้ ร่างกายก็เอนหลังไปไม่ได้สติ สะดุดสักหนึ่งครั้ง...ทั้งคนก็ร่วงลงไปในแม่น้ำ
วินาทีที่ตกน้ำ หัวใจของหลินโม่ก็หยุดเต้นตามไปด้วย
"หนุ่ม ต้องให้พวกเราตามหาญาติให้ไหม?"
เสียงถามของหมอดังขึ้นอีกครั้ง
หลินโม่ดึงสติกลับ ยกมุมปากขึ้นฝืน ๆ
"ไม่เป็นไร ฉันสบายดี ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนนะ"
ใบหน้าซีดเผือด หลินโม่ยื่นมือไปที่กระเป๋ากางเกง
โชคดีจัง
ยังมีเงินสดอยู่ในกระเป๋า ไม่ถูกน้ำชะเอาไป
หยิบเงินกองโกลาหลออกมาวางบนเตียงผู้ป่วย ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน หลินโม่ก้าวเท้าสั่น ๆ ออกไป
ฝืนร่างมาถึงหน้าโรงพยาบาล
ทันใดนั้น
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในสมอง
งานเลี้ยงแต่งอลังการ ต่อหน้าแขกที่นั่งเต็มห้อง ซูชิงหานที่สวมชุดแต่งงานและเดรสสูงสุดกลับ...วิ่งหนีไปกับอู่เต๋อ!
เขาไม่สนใจเสียงหัวเราะเยาะของทุกคน ในตอนที่รถกำลังจะสตาร์ท ทุ่มเทร่ากายขวางไว้และปลงใจอ้อนวอน
ผู้ใหญ่ตระกูลซูออกมาร่วมกันขวางไว้
จำใจต้องยอมตามแรงกดดัน ซูชิงหานจึงลงจากรถ
งานเลี้ยงจบลงอย่างฉาบฉวย
ฉากนั้นสมจริงราวกับอยู่ในเหตุการณ์จริง ความเจ็บปวดนั้นทำให้หลินโม่หายใจติดขัด
เขาสะบัดหัวแรง ๆ
แต่ภาพเหล่านั้นกลับขว้างทิ้งไม่หายสักที
ต่อมา ภาพอีกหลายภาพสลับกันวูบวาบเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
"เสี่ยวหาน ต่อจากนี้ฉันจะยังคงมอบผลงานวิจัยและทรัพยากรทั้งหมดโดยไม่เสียดาย รวมไปถึงเงินทุนด้วย"
ค่ำสายเปล่งแสงเทียนผ่านไปครึ่งทาง ซูชิงหานลุกไปอย่างรีบร้อน
คืนนั้นเอง ผู้หญิงคนนี้ก็ไปพัวพันกับอู่เต๋อ
ซูชิงหานกับอู่เต๋อจัดงานเลี้ยงธุรกิจระดับไฮเอนด์ด้วยกัน
ซูชิงหานดึงทีมงานด้านเทคโนโลยีของเขาไป แล้วใช้ข้อหารั่วไหลความลับหลักของบริษัท ดันเขาเข้าสู่ทางตัน
หย่า!
ออกจากบ้านเปล่า ๆ!
ร่างพัง!
ชื่อเสียงเรียรอย!
ติดคุก!
ในภาพที่พร่าเลือน
ผู้หญิงนั่งบนตักของอู่เต๋อ แขนทั้งสองกอดคอเขาแน่น
ภายใต้เสื้อผ้าบางโปร่งอ่อนนุ่ม รูปร่างอันยั่วยวนมองเห็นได้ชัดเจน
อู่เต๋อมือหนึ่งโอบเอวผู้หญิง อีกมือก็ปล่อยให้เป็นอิสระอยู่ข้างล่างอย่างไม่ยอมอายใคร
เอวของผู้หญิงมีเชือกสีแดงห้อยอยู่ ปลายทั้งสองด้านของเชือกแดงผูกกระดิ่งเงินเล็ก ๆ เอาไว้
ทุกครั้งที่ร่างสั่นหนึ่งครั้ง กระดิ่งเงินก็จะส่งเสียงกรุ๋งกริ๋งใส ๆ ดังขึ้นตาม...
ดวงตาแดงก่ำ หลินโม่กำเล็บลงไปในฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว
หัวปวดจะแตก เขาสะบัดก้าวเท้าวิ่งไปข้างหน้าโดยไร้สติ...
ปากพึมพำไม่หยุด "ไม่จริง นี่ต้องเป็นภาพหลอนแน่ ๆ!"
ตลอดปีที่ผ่านมา เขามอบทุกอย่างให้ตระกูลซูอย่างไม่เสียดาย ทั้งชีวิตจิตใจก็มอบให้ซูชิงหาน แม้ซูชิงหานจะไม่รักเขา แต่ก็ไม่ถึงกับโหดเหี้ยมขนาดดันเขาไปสู่ความตายขนาดนั้น
ซูชิงหาน...เธอไม่ใช่คนแบบนั้น
ทันใดนั้น
ข้างหู
เสียงพูดดังขึ้นเรื่อย ๆ เย็นเยียบราวนรก
"หลินโม่ เธอเป็นแค่มุกตลกเท่านั้นแหละ รักซูชิงหานขนาดนั้นแล้วได้อะไร? สุดท้ายเธอก็ยังทำตามฉันอย่างว่าง่ายอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?"
"บอกความจริงให้ฟัง ทุกอย่างที่เธอเจอมา ไม่ว่าจะภัยพิบัติ หรือเคราะห์กรรม เป็นฝีมือฉันอู่เต๋อจัดการทั้งหมด"
"เธอกินขนมปังในคุก ส่วนฉันนอนกับผู้หญิงของเธออยู่ข้างนอก ใช้เงินของเธอ สนุกกับผลงานวิจัยของเธอ เยี่ยมสุด ๆ!"
"เผื่อเธออยากรู้ ผู้หญิงที่เธอวางไว้บนหัวใจ...ชุ่มฉ่มมาก! เสียงที่เธอร้องบนเตียง..."
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า——"
ดวงตาแดงก่ำ หลินโม่แทบคลั่ง!
วินาทีถัดมา
"วี้ด——"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่แหลมคม เสียงเบรกของรถก็ดังแว่วขึ้นมาพร้อมกัน!
"อยากตายเหรอ เร่งรีบไปชาติหน้าหรือไง!"
คนขับยื่นหัวออกมาด่า
หลินโม่รู้สึกตัวได้ชั่วครู่ ฝืนยกมือขึ้นคว้าประตูรถ หอบถามหอบถามไปว่า "พี่ รับจ้างครับ ไปหอพักยวี่จิ้น"
คนขับแท็กซี่ขยับเปลือกตาขึ้น สีหน้าเบื่อหน่าย
คนตรงหน้าตัวเปียกโชก สีหน้าก็ไม่ปกติ
แต่พอนึกได้ว่าหอพักยวี่จิ้นเป็นหมู่บ้านวิลล่าระดับไฮคลาสที่สุดของตงไห่ ลังเลอยู่พักหนึ่ง ท้ายที่สุดก็ยอมให้เขาขึ้นรถ
ยี่สิบนาทีต่อมา
หลินโม่มาถึงวิลล่า
เพิ่งเดินมาถึงห้องรับแขก เสียงดังสนั่นก็ดังแว่วมาจากชั้นสอง
พร้อมกันนั้น ยังมีเสียงของผู้หญิงสองคนด้วย
"อู่เต๋อคนทรยศนี่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง จะกี่โมงแล้วยังไม่กลับมา ให้ไปรับแค่เค้กเนื้อ ๆ กลับดันหายไปเฉยเลย!"
"คุณซู อย่าโกรธสิ อาจจะเป็นเพราะหลินโม่ใจสั่นก็ได้ จึงตั้งใจหาเรื่องมาทำให้เธอโกรธ ยังไงวันนี้ต้องไปลองชุดกัน ก็ถือว่าสำคัญเหมือนกัน"
"ไม่ต้องพูดเขาเลย ทำอะไรชักช้าแบบนี้ ชัดเจนอยู่แล้วว่าตั้งใจ! เมื่อกี้ฉันพูดแล้ว วันนี้ งานวันเกิดของลุงอู่สำคัญกว่าสิ่งใด ถ้าเรื่องเสียหาย ฉันจะไม่ให้อภัยเขาตลอดชีวิต!"
"เอ๊ะ? สำคัญกว่างานแต่งอีกเหรอ? แล้วงานเลี้ยงแต่ง..."
เสียงค่อย ๆ เบาลง
ชั่วขณะ
เลือดทั้งร่างของหลินโม่เหมือนถูกแช่แข็ง
สถานการณ์ตรงหน้านี้ กับภาพที่เห็นตอนจมน้ำ...เหมือนกันเป๊ะ!
ถ้าเขาเดาไม่ผิด
ต่อจากนี้ ซูชิงหานจะพูดถึงเรื่องสิทธิ์ครอบครองของเทคโนโลยีหลักของบริษัท
"อู่เต๋อบอกว่าตอนนี้ต้องมองภาพรวม ไม่ควรสร้างเรื่องยุ่งยากเพิ่ม"
"เพราะสิทธิ์ครอบครองเทคโนโลยีหลักบางส่วนยังอยู่ในมือของหลินโม่ เพราะฉะนั้น งานแต่งก็ยังต้องจัดต่อไป"
เสียงของซูชิงหานเปล่งความร้อนรน ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความจำใจ
"แตกปั๊บ!"
เสียงของเหลือกแตกดังขึ้นอีกครั้ง
หลินโม่แข็งค้างอยู่ตรงนั้น สมองว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง
ภาพที่ปรากฏในสมองก่อนหน้านี้...ไม่ใช่ภาพหลอน!