ออกจากงานแต่งงาน
หลินโม่พุ่งเข้าไปในรถของเว่ยเจอ
“ต่อจากนี้นายมีแผนยังไง?”
เว่ยเจอยื่นบุหรี่ให้ ก่อนกดไฟแช็กอย่างคล่องแคล่ว
หลินโม่ไม่ได้ปฏิเสธ เขาจุดบุหรี่แล้วสูดเข้าไปเต็มปอด
หลังพ่นความอึดอัดในใจออกมา เขาจึงพูดอย่างสงบว่า “หย่า ลาออก หาบ้าน”
“ไม่เลวนี่ คิดได้ชัดเจนดี แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ เท่าที่ดู สองตายายของตระกูลซูไม่มีท่าทีจะปล่อยนายไปง่าย ๆ”
พอพูดถึงตระกูลซู
สีหน้ารังเกียจพลันปรากฏบนใบหน้าของเว่ยเจอ เขายังเคาะเถ้าบุหรี่ตามความเคยชิน
ในสายตาของเขา
ตระกูลซูไม่มีคนดีสักคน
ซูชิงหานอาศัยความรักที่หลินโม่มีให้ ทำลายความรู้สึกของเขาอย่างไม่ยั้งคิด
ส่วนซูเหวินเฮากับภรรยาก็เป็นแวมไพร์เฒ่าสองตัว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาอยากให้หลินโม่เป็นทาสรับใช้ คอยสร้างผลประโยชน์ให้ตระกูลซูอยู่ตลอดเวลา
คำพูดเหล่านี้เว่ยเจอพูดมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งก็ถูกหลินโม่โต้แย้งกลับ
ท้ายที่สุด เว่ยเจอจึงทำได้แค่ด่าว่าเขาเป็นพวกหลงรักจนหน้ามืดตามัว
แต่วันนี้ เมื่อพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง
หลินโม่กลับไม่โต้แย้งอีกแล้ว
“พวกเขาบงการการตัดสินใจของฉันไม่ได้ ฉันจะตัดขาดกับตระกูลซูให้เด็ดขาด”
“เรื่องที่เกี่ยวข้องหลังจากนี้ ฉันจะหาทนายไปติดต่อกับพวกเขา”
“ทุกอย่างดำเนินการตามขั้นตอนทางกฎหมาย”
เว่ยเจอโยนก้นบุหรี่ออกนอกหน้าต่าง ก่อนตบต้นขาตัวเองดังป้าบ
“บ้าเอ๊ย นายน่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว! ในที่สุดนายก็ได้สติสักที!”
“วันนี้ฉันเห็นนายทำตัวแปลก ๆ นึกไม่ถึงเลยว่านายจะเก็บไม้ตายไว้”
“เมื่อคืนเอาแต่คิดเรื่องพวกนี้ใช่ไหม ไม่ได้พักผ่อนเลยล่ะสิ? ฉันจะจัดที่ให้นายไปงีบที่บ้านก่อน เอาไหม?”