เสียงดังจนแก้วหูเจ็บไปหมด
หลินโม่อยากลืมตา แต่เปลือกตาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ลืมไม่ขึ้น
ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างหนึ่งแล่นผ่านเข้ามา
วินาทีถัดมา
เสียงนั้นกลับเป็นเสียงของอู่เต๋อ
“เซียวหาน หลินโม่เคยช่วยตระกูลซูให้พ้นจากวิกฤต เพราะฉะนั้นไม่ว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายแค่ไหน ฉันก็ปล่อยให้เขาเผชิญเรื่องนี้ตามลำพังไม่ได้”
“ฉันจัดการเรื่องคนไว้เรียบร้อยแล้ว เธอแค่ตามฉันไปด้วยก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องกังวล”
“เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็พอ”
เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ดังขึ้น น้ำเสียงของซูชิงหานเต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บใจที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
“ไม่คิดเลยว่าหลินโม่จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย คนแบบนี้จำเป็นต้องช่วยจริง ๆ เหรอ? เขามีแต่จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนมากขึ้น!”
“ไม่หรอก เซียวหาน อย่างไรเสียตระกูลซูก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากหลินโม่ หวังว่าครั้งนี้เขาจะกลับมาเดินบนทางที่ถูกต้อง”
“……”
เสียงโลหะเสียดสีกันค่อย ๆ เบาลง ก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด
และหลินโม่ก็ลืมตาขึ้นได้ตามปกติ
ทุกอย่างตรงหน้าเป็นปกติดี
แม้แต่ซองบุหรี่ที่เขาหยิบออกมาเมื่อครู่ ก็ยังอยู่ในมือที่กำไว้แน่น
“เกิดอะไรขึ้น? หูฝาดไปเองหรือ?”
หลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และจมน้ำ
ในหัวของเขาก็มีภาพแปลก ๆ ผุดขึ้นมา ราวกับเป็นภาพจากอนาคตที่ฉายล่วงหน้า
เมื่อครู่นี้
แม้จะไม่มีภาพปรากฏขึ้น แต่เสียงนั้นเขากลับได้ยินชัดเจนอย่างยิ่ง