ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนกลับมาถึงบ้านพักตอนบ่ายสามโมง
สามคนที่อยู่บ้านยังคงง่วนอยู่บนชั้นบน ส่วนคนที่ออกไปทำงานข้างนอกก็ยังไม่มีใครกลับมา
ทั้งสองขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันคนละห้อง แล้วมาเจอกันอีกครั้งตรงบันได
สบตากันครู่หนึ่ง ต่างฝ่ายต่างเงียบ ก่อนจะพากันเดินลงไปชั้นล่าง
เดินลงมาได้ครึ่งทาง ฉินเซวียนเอ่ยถามขึ้นว่า "เพื่อนร่วมบ้านทำงานอยู่เหรอ"
"อืม เฉินเยว่กำลังแก้สคริปต์อยู่"
"ฉู่หยางก็ยุ่งด้วยหรือเปล่า"
"กำลังตัดต่อวิดีโอ"
ลงมาถึงข้างล่าง ฉินเซวียนเดินไปรินชาที่ครัวมาสองถ้วย
ถ้วยหนึ่งวางลงบนโต๊ะกลางหน้าลั่วชิงฮวน ส่วนตัวเองถืออีกถ้วยไปนั่งที่ปลายอีกด้านของโซฟา
ทั้งคู่นั่งตรงข้ามกัน ต่างคนต่างเล่นมือถือของตัวเอง ผ่านไปสิบกว่านาที
ลั่วชิงฮวนโน้มตัวมาทางฉินเซวียน แล้วถามว่า "คุณเล่นเกมเป็นไหม"
ฉินเซวียนได้ยินก็วางมือถือคว่ำไว้ข้างตัว "เล่นเป็นครับ แต่ไม่ค่อยได้เล่น"
ก่อนหน้านี้ฉินเซวียนเคยติดเกมอยู่พักหนึ่ง ช่วงที่เพิ่งย้ายออกมาอยู่คนเดียวใหม่ ๆ ตอนกลางคืนไม่มีอะไรทำ กินข้าวเสร็จก็ขดตัวบนโซฟา เปิดมือถือก็เล่นได้สองสามชั่วโมง
ต่อมาระบบก็ยิงสกิล [อัจฉริยะด้านเกม] ใส่เขา หลังจากนั้นเขาก็ไม่ค่อยสนใจเกมอีก
เพราะไม่ว่าจะเป็นเกมอะไร พอตกมาอยู่ในมือเขา เล่นไม่กี่ตาก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง หมดความท้าทาย
และอีกอย่าง อุปกรณ์ที่ดีที่สุดของเกมไม่ใช่เครื่องหรือฝีมือ แต่เป็นเพื่อน