ลั่วชิงฮวนมองเก้าอี้สองตัวที่ฉินเซวียนมอบให้ แล้วมองฉินเซวียนที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาไม่เคยละจากเธอไปแม้แต่วินาทีเดียว
ลั่วชิงฮวนยิ้ม และยิ้มอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ
เธอรู้สึกว่าอารมณ์ในตอนนี้ของเธอยากจะบรรยายเหลือเกิน
ฉินเซวียน คนเดียว ในช่วงเวลาที่เธอไม่รู้เรื่อง ได้เก็บเอาคำพูดที่เธอพูดออกไปอย่างลอย ๆ ทีละคำ มาทำให้เป็นจริงขึ้นมาโดยไม่บอกไม่กล่าว
ความรู้สึกแบบนี้ที่โดนคิดถึงตลอดเวลา และทุกคำพูดที่พูดออกไปมีคนเก็บเอาไว้ในใจ มันดีจริง ๆ
ดีถึงขนาดที่ในช่วงเวลาหนึ่ง ในใจของลั่วชิงฮวนเกิดแรงกระตุ้นขึ้นมาว่า อยากจะพุ่งเข้าไปซบในอ้อมอกของฉินเซวียนแล้วไม่ยอมออกมาอีกเลย
แต่สุดท้ายลั่วชิงฮวนก็อดใจไว้ได้ เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอยู่นาน กว่าจะดันอารมณ์ที่หนาแน่นในใจลงไปได้
ตอนนี้ กล้องที่ถูกปิดไปเมื่อคืน ได้ถูกทีมงานเปิดขึ้นมาใหม่แล้ว
เมื่อเก้าอี้โยกสองตัวปรากฏขึ้นในสายตาของผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด จำนวนคอมเมนต์สดก็เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
[เก้าอี้โยกสองตัว? เก้าอี้สองตัวนี้มาจากไหน?]
[โอ้โห! ฉินเซวียนทำกลอุบายลับ ๆ ต่อหน้าต่อตาผู้ชมเป็นล้าน ๆ คนเนี่ยนะ?]
[ฉินเซวียน เธอแอบทำอะไรไว้อีกกี่อย่างที่พวกเราไม่รู้?]
[จบแล้ว พอได้นั่งเก้าอี้โยกตัวนี้แล้ว ลั่วชิงฮวนจะลงมาได้ยังไงไหว ฉินเซวียนนี่โหดเกินไปแล้ว]
[ไม้ตายแบบนี้ใครจะรับไหวกัน]
เมื่ออารมณ์ในใจสงบลงแล้ว ลั่วชิงฮวนก็หยิบเบาะรองนั่งที่กองอยู่บนเก้าอี้โยก แล้วปูลงบนเก้าอี้โยกทั้งสองตัวตามลำดับ