ฉินเซวียนไม่ได้พูดอะไรที่เป็นพิธีรีตองมากมาย แค่กำชับพี่น้องสองคนให้ดูแลพ่อของพวกเขาให้ดี แล้วก็ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้
เงินจำนวนนั้นสำหรับฉินเซวียนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับครอบครัวอู่ในตอนนั้น มันคือกำแพงสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย
หลังจากอู่อังออกจากโรงพยาบาล อู่อีจู้ก็ไม่ฟังคำคัดค้านของพ่อ ตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนอย่างเด็ดเดี่ยว กลับบ้านมาช่วยพ่อดูแลร้าน
ฉินเซวียนไม่เคยพูดถึงเรื่องเงินคืนกับคนในครอบครัวอู่ แต่อู่อังมีท่าทีที่แน่วแน่กับเรื่องนี้มาก
เขาบอกกับลูกๆ ว่าถึงแม้เขาจะไม่อยู่แล้ว พวกเขาสองคนก็ต้องใช้หนี้ก้อนนี้ให้หมด
อู่อังพูดแบบนั้น และก็ทำแบบนั้น
ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล ทุกครั้งที่ฉินเซวียนมาทานข้าว ครอบครัวอู่จะคืนเงินให้ส่วนหนึ่ง บางทีมากบางทีน้อย ไม่แน่นอน
หนี้ก้อนนี้ครอบครัวอู่ใช้เวลาหลายปีกว่าจะจ่ายหมด เพิ่งจะจ่ายหมดเมื่อไม่กี่วันก่อน
หลังจากอู่อีเสียนเล่าเรื่องจบ ก็หันไปถามลั่วชิงฮวนว่า "พี่ชิงฮวน จริงๆ แล้วที่ฉันอยากมาฝึกงานที่บริษัทพี่ นอกเหนือจากที่บริษัทพี่เข้ากับแนวคิดการออกแบบของฉัน ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งด้วย"
ลั่วชิงฮวนถามตามว่า "อะไรหรือ?"
อู่อีเสียนมองลั่วชิงฮวน ยิ้มเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวน้อยที่ขโมยไก่ได้ "เพราะฉันคิดว่าพี่จะได้เป็นพี่สะใภ้ของฉันแน่นอน ถ้าฉันทำงานใต้บังคับบัญชาของพี่ พอพี่แต่งงานกับพี่เซวียนแล้ว ปัดเศษก็เท่ากับฉันทำงานใต้บังคับบัญชาของเขาด้วย"