รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นหนึ่งที่เงียบสงบ สองข้างทางเต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมฝรั่งเศสโบราณ กิ่งก้านของต้นไม้เมืองหนาวทอดตัวสานกันเป็นร่มเงาเหนือศีรษะ
ร้านอาหารตั้งอยู่ในตึกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หน้าร้านไม่ใหญ่โต เมื่อมองจากภายนอกดูเรียบง่ายจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือร้านมิชลินสามดาว
คนทั้งสองลงจากรถ พนักงานหน้าร้านตรวจสอบข้อมูลการจองแล้วนำพาพวกเขาเดินเข้าไปข้างใน
ผ่านทางเดินสั้น ๆ ก็มาถึงโต๊ะริมหน้าต่าง
บนโต๊ะปูด้วยผ้าขาว วางช้อนส้อมเงินไว้อย่างเป็นระเบียบ กระจกหน้าต่างถูกเช็ดจนใสแวววาว
ฉินเซวียนดึงเก้าอี้ออก รอให้ลั่วชิงฮวนนั่งลงก่อน แล้วจึงเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้าม
พนักงานเสิร์ฟยื่นเมนูสองเล่ม ปกเป็นหนังปิดทอง หนึ่งคนหนึ่งเล่ม
ลั่วชิงฮวนพลิกดูคร่าว ๆ แล้ววางไว้ข้าง ๆ พูดกับฉินเซวียนว่า "คุณเป็นคนสั่งเถอะ ฉันกินได้หมด"
ปลายนิ้วของลั่วชิงฮวนวางบนขอบโต๊ะ แล้วลากไปตามลวดลายของผ้าปูโต๊ะสีขาวอย่างไม่รู้ตัว
เธอไม่ใช่คนที่เคยนั่งกินข้าวกับผู้ชายแปลกหน้า แต่คืนนี้มันต่างจากปกติเล็กน้อย
ตอนนี้เธอกำลังเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้หาคู่ และผู้ชายที่นั่งตรงข้ามก็เป็นแขกรับเชิญในรายการเดียวกัน
ในแง่หนึ่ง อาหารมื้อนี้โดยเนื้อแท้แล้วก็คือการเดตอำพรางนั่นเอง
แต่ถ้าคนที่นั่งตรงข้ามเป็นฉินเซวียน ลั่วชิงฮวนก็ไม่รู้สึกขัดใจ
ฉินเซวียนไม่ได้ปฏิเสธ เขาหยิบเมนูขึ้นมาทันที
เปิดหน้าแรก สายตากวาดผ่านรายการอาหารเรียกน้ำย่อย แล้วเงยหน้าถามเธอว่า "มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม?"