อาหารกลางวันของฉินเซวียนกินที่บ้าน โดยคุณยายเป็นคนทำกับข้าวเอง
ตอนแรกฉินเซวียนคิดว่าคุณยายนั่งเครื่องบินมาทั้งเช้า กลับมาถึงก็ต้องมาทำกับข้าวอีกจะเหนื่อยเกินไป เลยอยากพาท่านออกไปกินข้างนอก
แต่คุณยายยืนกรานหนักแน่น ยังไงก็ไม่ยอมออกไปข้างนอก ต้องลงมือทำอาหารกลางวันให้ฉินเซวียนเองให้ได้
ฉินเซวียนขัดใจท่านไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องปล่อยตามใจคุณยายแก่
ซูหว่านหนิงกับคุณยายไปอยู่ที่ไถเฉิงหนึ่งสัปดาห์ ในช่องแช่แข็งของตู้เย็นที่บ้านอาจจะมีเนื้อเหลืออยู่บ้าง แต่ในช่องสดไม่มีผักอะไรแน่นอน
ฉินเซวียนพาซูหว่านหนิงกับคุณยายกลับบ้านก่อน จากนั้นก็ไปตลาดซื้อกับข้าวกลับมา
กับข้าวตอนกลางวันทั้งหมดเป็นฝีมือคุณยาย ส่วนฉินเซวียนกับซูหว่านหนิงก็ช่วยอยู่ข้างๆ สามคนเบียดกันอยู่ในครัว ต่างคนต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง
เพราะมีคนกินข้าวแค่สามคน ดังนั้นกับข้าวสี่อย่างที่คุณยายทำปริมาณไม่มาก แต่ล้วนเป็นอะไรที่ฉินเซวียนชอบกินทั้งนั้น
บนโต๊ะอาหาร ทั้งสามคนกินข้าวไปพลางคุยกันไปพลาง สิ่งที่คุยก็เป็นเรื่องทั่วไปในครอบครัว
ส่วนใหญ่เป็นคุณยายถาม ฉินเซวียนตอบ ซูหว่านหนิงคอยตักกับข้าวให้ฉินเซวียนกับคุณยายเป็นระยะๆ เจอหัวข้อที่ตัวเองสนใจก็แทรกขึ้นมาสองสามประโยคเป็นครั้งคราว
คุณยายรู้ว่าบางเรื่องไม่ต้องไปเร่งเขาเอง จึงไม่ได้ถามอะไรเกี่ยวกับลั่วชิงฮวนเลยแม้แต่น้อย
สิ่งที่ผู้ใหญ่ให้ความสนใจคือ ฉินเซวียนอยู่ที่บ้านพักสบายไหม กินอยู่อย่างไร เข้ากับคนอื่นได้ดีหรือเปล่า