เมื่อฉินเซวียนมาถึงห้องควบคุมการออกอากาศ ทีมงานกำลังกินอาหารเช้ากันอยู่
พอเห็นฉินเซวียนผลักประตูเข้ามา หนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งก็รีบวางอาหารเช้าลงแล้วเดินเข้ามาหา ปากยังเคี้ยวซาลาเปาที่กลืนไม่ลงคออยู่ ถามฉินเซวียนว่า “อาจารย์ฉินเซวียน คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”
ฉินเซวียนพยักหน้าให้เขา แล้วถามกลับว่า “ผู้กำกับโจวอยู่ไหม?”
หนุ่มน้อยได้ยินว่าเขามาหาโจวเซียว ก็ชี้มือเข้าไปด้านใน บอกทิศทางให้
ฉินเซวียนมองตามทิศทางที่เขาชี้ โจวเซียวนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง หันหลังให้ประตู
ฉินเซวียนบอกขอบคุณหนุ่มน้อย แล้วเดินเลี่ยงสายไฟที่พันอยู่บนพื้นกับกล่องอุปกรณ์ที่วางซ้อนกัน ไปนั่งลงข้างๆ โจวเซียว
ตอนที่เขานั่งลง โจวเซียวกำลังเคี้ยวซาลาเปาอยู่ พอรู้สึกว่ามีคนมานั่งข้างๆ ก็หยุดเคี้ยว
หันไปดูถึงได้รู้เป็นฉินเซวียน ใบหน้าก็ยิ้มแย้มทันที “เช้าขนาดนี้ นายมาหาฉันมีธุระอะไรเหรอ?”
ฉินเซวียนนั่งลงข้างๆ เขา “ธุระเล็กน้อย นายกินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จค่อยว่ากัน”
โจวเซียวมองท่าทางของฉินเซวียนแล้ว ก็ไม่ได้คิดอะไรให้ลึก
ยังไง “คุณชายใหญ่” คนนี้ก่อนหน้านี้ตอนมาแก้ห้องช่างไม้ก็เคยมาหาตน ขออะไรก็ไม่เกินเลย พูดง่ายดี
โจวเซียวเอาซาลาเปาที่เหลือครึ่งลูกยัดเข้าปากสองคำ แล้วหมุนเก้าอี้มาหาฉินเซวียน “กินเสร็จแล้ว พูดมาได้เลย”
ฉินเซวียนเห็นเขากินเสร็จ ก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเหมือนคุยเล่น “[บัตรร่วมชีวิต]อันนี้ เหมือนกับ[การ์ดสิทธิพิเศษ]ที่ฉันเคยใช้ก่อนหน้านี้ใช่ไหม?”