ฉินเซวียนกลับมาถึงบ้านพักตอนเกือบสี่ทุ่มแล้ว
เขาผลักประตูบ้านพักออก กระแสลมเย็นวูบเข้ามาปะทะหน้า ราวกับคนละโลกกับลานบ้านข้างนอกที่ร้อนอบอ้าว
ในห้องนั่งเล่นมีเพียงลู่ยี่หมิงอยู่คนเดียว
เขานั่งบนพรมกลางห้องนั่งเล่น ในมือถือจอยเกม กำลังเล่นเกมอยู่
ฉินเซวียนนั่งลงบนโซฟา หยิบมือถือขึ้นมา กดเปิดเกมที่เล่นกับลั่วชิงฮวนเมื่อวานนี้
ตอนเกมกำลังโหลดฉินเซวียนไม่ได้ปิดเสียงเอฟเฟกต์
พอลู่ยี่หมิงได้ยินเสียงเพลงเกมที่คุ้นเคย หัวก็รีบพุ่งเข้ามาดูทันที
เขาจ้องหน้าจอของฉินเซวียนอยู่สองวิ แล้วหยิบมือถือของตัวเองจากโต๊ะกาแฟขึ้นมา: "มาเลย เราเล่นดูโอ้กัน"
ฉินเซวียนไม่พูดอะไร ส่งมือถือให้เขาดูสัญลักษณ์ระดับขั้นที่มุมซ้ายบนโดยตรง
บรอนซ์หนึ่ง
ลู่ยี่หมิงดูระดับบรอนซ์หนึ่งของเขา แล้วก้มลงดูระดับขั้นสตาร์ของตัวเองในมือถือ แล้วถอยกลับไปด้วยความสำนึกตัว
"งั้นรอให้นายไต่ระดับขึ้นมาแล้วค่อยเล่นด้วยกันละกัน"
ฉินเซวียนเติมเงินเข้ากเกมก้อนหนึ่ง จัดการอัปเกรดฮีโร่ สกิน และหน้ารูนให้เต็มทั้งหมด
เกมเริ่มขึ้น ฉินเซวียนไม่ได้เลือกตำแหน่งซัพพอร์ตเหมือนเมื่อวาน แต่ล็อกตำแหน่งป่า
ถ้าเล่นคนเดียว ตำแหน่งป่าที่คุมจังหวะเกมได้ ถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน
ภายใต้สกิล [อัจฉริยะด้านเกม] ที่เสริมให้ ฉินเซวียนเล่นแมตช์ระดับต่ำแบบนี้ราวกับบดขยี้ คู่ต่อสู้ในแต่ละตาไม่มีใครอยู่ได้เกินสิบนาที
ตอนที่เฉินเยว่มาตามไปกินข้าวกลางวัน ฉินเซวียนเพิ่งจบไปหนึ่งตา หน้าเกมยังมีไอคอนแห่งชัยชนะค้างอยู่
ชนะรวดสิบห้าตา ระดับขั้นของเขาจากบรอนซ์หนึ่งขึ้นไปถึงเพชรห้า