ลั่วชิงฮวนมองตามแผ่นหลังของฉินเซวียนจนลับไปที่ปลายลานจอดรถใต้แสงไฟถนน ก่อนจะหันหลังกลับขึ้นรถบ้าน
โจวเซียวนั่งอยู่ที่เดิม
“มาแล้ว นั่งสิ” โจวเซียวชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
ลั่วชิงฮวนนั่งลง
“ดื่มน้ำหน่อยไหม” โจวเซียวเลื่อนขวดน้ำแร่ที่ยังไม่ได้เปิดบนโต๊ะมาให้
“ไม่ดีกว่า ขอบคุณ”
“งั้นเริ่มเลยนะ”
ลั่วชิงฮวนพยักหน้า
“ซีซั่นที่แล้วทีมงานเราเคยเชิญคุณ แต่สุดท้ายคุณไม่ตอบตกลง ทำไมซีซั่นนี้คุณถึงมา”
ลั่วชิงฮวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หาท่าที่สบายก่อนจะพูดว่า “ซีซั่นที่แล้วฉันไม่ได้สมัครเอง”
โจวเซียวแปลกใจกับคำตอบเล็กน้อย ยื่นหน้ามามองเธอแวบหนึ่ง
ลั่วชิงฮวนพูดต่อ “เพื่อนสนิทฉันสมัครให้ ตอนที่ทีมรายการโทรมาคอนเฟิร์มฉันถึงรู้”
“เหตุผลที่ปฏิเสธคือ”
“ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อม”
“งั้นครั้งนี้ถือว่าพร้อมแล้วหรือ”
ลั่วชิงฮวนรวบผมที่ปรกลงมา “ก็ยังไม่พร้อมหรอก แต่ฉันคิดว่าลงมือทำก่อน แล้วค่อยๆ คิดไป”
[ประโยคนี้พูดได้ดีจริง]
[จังหวะของเธอกับฉินเซวียนช้าเหมือนกันเลย สองคนที่ช้าเหมือนกันมาเจอกัน ผลจะเป็นยังไงนะ]
[ก็จะเร็วขึ้นกะทันหันไง เพราะคนที่ช้าเมื่อตัดสินใจได้แล้ว จะเร็วกว่าใคร]
[รู้ได้ยังไง]
[เพราะฉันเป็นนักจิตวิทยา]
โจวเซียวไม่ยึกยักกับเรื่องนี้ ถามคำถามต่อไป “วันนี้มีสักวินาทีไหนไหมที่ทำให้คุณรู้สึกว่ามาถูกแล้ว”
ลั่วชิงฮวนคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ตอนกินข้าว”