ลั่วชิงฮวนอยู่ในห้องนอนคนเดียวอยู่พักหนึ่ง ก็เริ่มอยู่ไม่ไหว
ตอนแรกเธอยังยอมรับผลที่ว่าคู่เดตของเธอไม่ใช่ฉินเซวียนได้
แต่พอเข้านอนไปพักหนึ่ง ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ ในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเรื่อยๆ
ความรู้สึกนี้แปลกประหลาดมาก เป็นประสบการณ์ที่เธอไม่เคยมีตลอดยี่สิบเจ็ดปีของชีวิต
ลั่วชิงฮวนเดินออกจากห้อง ขึ้นไปบนดาดฟ้า ตั้งใจจะสูดลมเย็นๆ ให้ใจเย็นลง
ตอนนี้ทุกคนอยู่ข้างล่างกันหมด ฉินเซวียนอยู่ในห้องช่างไม้ บนดาดฟ้ามีเพียงลั่วชิงฮวนคนเดียว
สายลมยามราตรีพัดผ่านแก้มของลั่วชิงฮวน พัดความร้อนระอุของคืนฤดูร้อนออกไป นำความเย็นสบายมาให้
ลั่วชิงฮวนพิงราวบันได มองเงาหลังของฉินเซวียนที่กำลังยุ่งอยู่ในห้องช่างไม้ ความขมขื่นในใจยิ่งทวีมากขึ้น ขึ้นๆ ลงๆ พันแน่นอยู่ในใจของลั่วชิงฮวน
หงุดหงิด ไม่อยากดูแล้ว
ลั่วชิงฮวนด่าเบาๆ ในใจ แล้วเบือนหน้าหนี
แต่ก็อดไม่ได้ แสร้งทำเป็นมองขึ้นไปอีกครั้ง
แล้วก็มองอีก มองอีก มองอีก
สุดท้าย ลั่วชิงฮวนก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เตรียมจะโทรหาเสิ่นเค่อ
คำถามในใจของเธอ อาจจะหาคำตอบได้ที่เสิ่นเค่อ
ลั่วชิงฮวนกดโทรออก ปลายสายรับทันทีที่เสียงเรียกเข้าดังเพียงครั้งเดียว
เสียงของเสิ่นเค่อดังมาจากปลายสาย: "ดึกขนาดนี้ ทำไมคิดถึงโทรหาฉันล่ะ มีงานเหรอ?"