หลังจากนั้น ชายหนุ่มในเสื้อโค้ตสีน้ำเงินเข้มก็เดินเข้ามา
เสื้อโค้ตเป็นดีไซน์แบบปะต่อ ดูมีสไตล์มาก บอกได้เลยว่าไม่ใช่แบรนด์ที่ซื้อมาง่าย ๆ
ในมือเขาถือกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นัก สะพายเป้ผ้าใบเฉียงไว้บนหลัง
เจียงเฉิน อายุ 26 ปี ผู้ก่อตั้งแบรนด์สตรีทแฟชั่น
เขายืนอยู่ตรงทางเข้า ยิ้มบาง ๆ “สวัสดีครับ ผมเจียงเฉิน”
น้ำเสียงไม่ดังไม่เบา แต่ถ้อยคำชัดถ้อยชัดคำ
เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น วางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างกำแพง ก่อนเดินตรงไปหาเสิ่นอี้เฟิง ยื่นมือออกไปจับ เขามองชุดสูทของอีกฝ่ายครู่หนึ่ง
“สูทตัวนี้ของคุณมาจากอิตาลีร้านนั้นใช่ไหมครับ? เก็บตะเข็บไหล่ได้ดีทีเดียว”
เสิ่นอี้เฟิงถอนมือกลับ “สายตาดีใช้ได้”
เจียงเฉินยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรมาก หันไปหาซูอวี๋ “ชุดที่ใส่บนเวที เป็นทีมงานของคุณทำเองหรือบริษัทจัดหาให้ครับ?”
ซูอวี๋กำลังเหม่อลอย ไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ “บริษัทจัดหาค่ะ”
“คราวหน้าลองมาหาข้าได้นะครับ” เขาพูดจบก็เดินจากไป
[พี่คนนี้มั่นใจจริง]
[เข้ามาปุ๊บก็เริ่มวิจารณ์การแต่งตัวเลย 555]
[ก็ผู้ก่อตั้งแบรนด์สตรีทแฟชั่นนี่นะ โรคประจำตัว]
[แต่เขาวิจารณ์ได้ตรงดีนะ]
เจียงเฉินนั่งลงบนโซฟา ติดกับกู้ม่าน
กู้ม่านกำลังจดอะไรบางอย่างในสมุดโน้ต เขาชะโงกเข้าไปดูแวบหนึ่ง
กู้ม่านไม่ได้หลบ เขาจึงมองอย่างเปิดเผยสองวินาที
“คุณกำลังเขียนอะไรอยู่เหรอครับ?” เขาถาม
“อืม จดอะไรนิดหน่อย” กู้ม่านเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง