สี่จานเสร็จเรียบร้อย ฉินเซวียนถอดผ้ากันเปื้อนออก
พิงอยู่ที่เคาน์เตอร์กลางครัว แล้วคุยกับลั่วชิงฮวนต่อ
"เธอรู้ได้ยังไงว่าเธอจะไม่ได้กินล่ะ"
"เธอหมายถึงอะไร?"
"ผมในฐานะเลขาฯของคุณลั่ว ไม่ค่อยอยากให้คุณลั่วกินของไม่มีประโยชน์ ผมขออนุญาตอย่างเป็นทางการ ขอเอาข้าวที่ทำเสร็จไปกินที่บริษัทกับคุณลั่ว แล้วก็แวะไปรับคุณลั่วเลิกงานด้วยนะครับ คุณลั่วคิดยังไงกับเรื่องนี้?"
ตอนที่ลั่วชิงฮวนได้รับข้อความนี้ เธอกำลังยืนอยู่ตรงราวบันไดชั้นสองของบริษัท
เธอหลุบตามองหน้าจอ รอยยิ้มผุดขึ้นที่หางตา
เธออ่านข้อความซ้ำสองรอบ รอบแรกดูเนื้อหา รอบสองตัวเธอเองก็บอกไม่ถูกว่ากำลังดูอะไร
ลั่วชิงฮวนยกโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้า ขยับนิ้ว พิมพ์ข้อความส่งออกไปอย่างตั้งใจ "ถ้าเลขาฯฉินไม่รังเกียจ คุณลั่วก็เห็นด้วยเต็มที่"
ข้อความตอบกลับมาเร็วมาก "งั้นตกลงตามนั้น ครึ่งชั่วโมงเจอกันที่บริษัทคุณ ผมเอาข้าวไป คุณลั่วเตรียมเครื่องดื่มไว้หน่อย ได้ไหม?"
ลั่วชิงฮวนตอบ "ได้"
เธอมองบทสนทนาบนหน้าจออีกสองวินาที ก่อนจะยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงยีนส์
แล้วเธอก็โผล่ตัวออกไปครึ่งตัวตะโกนลงไปข้างล่าง "จ้าวม่าน มาหน่อยสิ"
จ้าวม่านที่อยู่ชั้นล่างได้ยินเสียงเรียก ก็สวมรองเท้าส้นสูงเดินก๊อกแก๊กขึ้นมาหา "พี่ชิงฮวน เรียกหนูเหรอ?"