ฉินเซวียนเดินมาถึงจุดบริการต้อนรับ พอดีกับสบตากับจ้าวม่านที่กำลังกลั้นยิ้มอยู่ เขาจึงพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย
จ้าวม่านรีบพยักหน้าตอบรับเช่นกัน
ฉินเซวียนก้าวเดินเข้าไปข้างใน ในพื้นที่ทำงานชั้นหนึ่งมีหลายคนที่สังเกตเห็นเขาเข้ามา
พวกเขากำลังจะเอ่ยทักทาย แต่ฉินเซวียนก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากอย่างรวดเร็ว เป็นสัญญาณให้ห้ามส่งเสียง
หลายคนเห็นท่าทางของฉินเซวียนก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ แล้วก็ไม่มีใครส่งเสียงอีกเลย
หนูน้อยอู่อีเสียนเห็นฉินเซวียนมา ก็ชูกำปั้นเล็กๆ ให้เขาเป็นกำลังใจ
ฉินเซวียนขึ้นไปที่ชั้นสอง แล้วเดินไปที่หน้าห้องทำงานของลั่วชิงฮวนอย่างคล่องแคล่ว
ประตูห้องทำงานของลั่วชิงฮวนปิดอยู่ ฉินเซวียนยืนอยู่หน้าประตู ยกมือเคาะแผ่นประตูสองครั้ง
กึกๆ!
จากในห้องมีเสียงของลั่วชิงฮวนดังมา: "ใครเหรอ?"
ฉินเซวียนกระแอมเล็กน้อย: "ส่งอาหาร"
เสียงยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงเก้าอี้ถูกผลักออก และเสียงฝีเท้าเดินมาถึงหน้าประตู
ตึก! ประตูถูกเปิดจากด้านใน
ลั่วชิงฮวนยืนอยู่หน้าประตู ยังคงใส่เสื้อถักสีครีมอ่อน กางเกงยีนส์ ผมถูกรวบเป็นหางม้าต่ำอย่างไม่เป็นทางการ
เธอเห็นฉินเซวียนถือกระเป๋ากันความร้อนยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แทบกลั้นไม่อยู่ แต่ปากก็ไม่ยอมอ่อนให้: "ตอนนี้ส่งอาหารถึงชั้นบนได้แล้วเหรอ?"