“เหยาอวิ๋น ตื่นได้แล้ว”
ฉู่เซียวไม่ค่อยจะเรียกชื่อจริงของนางฟ้าเหลียงโดยไม่จำเป็น เว้นแต่สถานการณ์ถึงขั้นวิกฤติ และภัยพิบัติรอบนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ใดต้องหัวใจสลาย
ภายในมีนักบวชหญิงแห่งเต๋าที่ไม่ยอมรับแม้แต่ญาติสนิท กดขี่ยับยั้งไม่ได้ ภายนอกมีเหล่าตัวก่อกวนสี่ตน จ้องคอยหาโอกาสสร้างปัญหาตลอดเวลา
สถานการณ์ก็เป็นเพียงนี้ แม้ทั้งสองจะใจเดียวกันดั่งคู่สมรส ก็หากดูแลสถานที่นี้ไว้ได้ทันทีไม่
ภัยมารในใจนั้น ตะโกนเรียกเท่าใดก็ไม่ตื่น ยิ่งเวลาผ่านไปนาน ยิ่งยากที่จะฟื้นความรู้แจ้ง จิตสำนึกของนางจมดิ่งไปแล้ว กลายเป็นนางมารโดยแท้จริง
“เฝ้ากดนางไว้ ข้าจัดการเอง” ในทะเลแดน ซุยชุ่ยฮวาขยับกำปั้นพร้อมลุกลี้ลุกลน
นางมีเอกลักษณ์พิเศษ หมัดเล็กชมพูระเรื่องนั้น เคยทุบจิตสามและจิตเจ็ดของผู้อื่นจนกระจายมาแล้วสองครั้ง เมื่อไร้ร่างกายเป็นที่พึ่ง วิญญาณก็ยากที่จะสร้างคลื่นลมใหญ่
กด! ว่ากดก็กด ฉู่เซียวเปิดวิถีหงส์เพลิง ความแข็งแกร่งของตนเพิ่มขึ้นในทันที ตราฝ่ามือต้าหลัวหนึ่งตราประทับลงมาจากฟ้า กดนางเซียนหลิงลงกับพื้นเป็นครั้งที่สอง
สามีเป็นหน้า ภรรยาเป็นหลัง ด้านหลังน้องเหยา ดวงจันทร์กลมใสงดงามดวงหนึ่งลอยขึ้นช้า ๆ ณ ทุกแห่งที่แสงจันทร์แผ่ปก ล้วนถูกผนึกสุดประมาณ
“ฆ่า!” ซุยชุ่ยฮวาตะโกนก้อง ดั่งสายแสงพุ่งออกจากทะเลแดน กำปั้นเล็กกำหนึ่งบีบแน่น กระแทกเข้ากลางคิ้วของนางฟ้าเหลียง
ทว่า ภาพจิตสามจิตเจ็ดถูกทุบกระจายกลับไม่ปรากฏ
ตรงกันข้าม เสี่ยวชุ่ยฮวากลับเป็นฝ่ายหมัดหนึ่งชกเข้าเกราะปฏิปักษ์ เสียงดังโครมคราม เธอทั้งร่างถูกแรงสั่นสะเทือนจนกระเด็นกลับ เหวี่ยงกำปั้นเล็ก แสยงยิ้มเจ็บ “อ้ายยย...เจ็บ”
ฉู่เซียวมองเห็นดังนั้น ความขัดข้องในใจพุ่งเต็มจิตทันที วิญญาณของนางเซียนหลิงมีวิชาเต๋าปกป้อง ยังมีพลังมารชั่วร้ายห่อหุ้ม ด้วยรากฐานของเสี่ยวชุ่ยฮวา ยังไกลเกินจะทะลุผ่าน