“ท่านพี่วานร ดวงตาของข้าหายไปไหน” “โยนไปเล่นเป็นดอกไม้เพลิงซะแล้ว”
กล่าวถึงความสำคัญของจิตใจ ทั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์ทางตัน คนหนึ่งกับวานรหนึ่งก็ยังมีอารมณ์ล้อเล่นกันได้อีก
ดวงตานั้นไม่ต้องหวังตามคืนแล้ว คราก่อนรบกันเลือดสาดกับบุตรรับใช้มังกร ถูกปลายนิ้วเดียวจิกจนสลาย จนบัดนี้ก็ยังหล่อหลอมขึ้นใหม่ไม่ได้
การกดขี่จากดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว คือรอบด้านไร้จุดตาย กระทั่งความเร็วในการสร้างใหม่ก็ถูกฉุดให้เชื่องช้า
ดีหน่อยที่รากฐานของเขาหนา แม้หล้าสิบลี้จะถูกผนึก แต่แหวนหมึกยังอยู่ ภายในมีโอสถวิเศษมากมาย
ของสำรองก็มีไม่น้อย แต่ก็ทนการใช้จ่ายยาวนานไม่ไหว หากอนัตตาอีกตนบุกเข้ามาท้ารบ เขาก็รับไม่ไหว ยิ่งไปกว่านั้น อายุขัยก็ใกล้หมดอีก
“ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่น กระมังออกไปเดินเล่นเสียแล้ว” ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ลูบคาง ด้วยความเข้าใจในตัวฉินหลงจุน หากบุตรรับใช้มังกรพ่ายแพ้ เขาย่อมลงมือเองแน่นอน
นี่เป็นข่าวดี แต่ก็เป็นข่าวร้าย อย่างน้อยในสายตาฉู่เซียว ความจริงไม่ง่ายเช่นนั้น
หากฉินหลงจุนไม่อยู่ในนครหลวง แล้วเขาจะไปที่ใด หากมุ่งหน้าไปหาโยวตู กำแพงเมืองจะต้านทานได้หรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้
“คิดมากก็ไร้ประโยชน์ ฟื้นฟูพลังให้เร็ว” ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ไม่ถอนจิตสำนึกออก ยังคงควบคุมร่างของฉู่เซียวอยู่
นานแล้วก็ไม่เห็นฉู่เซียวตอบสนอง กลับหลับสนิทไปเสียแล้ว การรบเลือดเรื่องเป็นตายครั้งนั้น ทำให้อายุขัยสูญเสียมาก ความอ่อนล้าทำให้ไร้วิญญาณ
“ชีวิตทุกข์ทรมานแบบนี้ จะสิ้นสุดเมื่อไรเสียที!” ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์กลืนโอสถลงไปหลายเม็ด ไม่ลืมสำรวจรอบทิศ กันผู้ใดบุกเข้ามา
ทุกครั้งที่ตกอยู่ในสถานการณ์ทางตัน มันยิ่งคิดถึงพระราชบิดาและพระราชมารดา หลังวิญญาณพิภพประสบภัย ทั้งสองจะหนีรอดออกมาได้หรือไม่
เมื่อเอ่ยถึงหายนะ มันก็แหงนหน้ามองแดนไกลโพ้นอีกครั้ง แม้เวลาจะล่วงเลยมามากมาย มันก็ยังมีความหวาดกลัวอย่างปริศนาต่อท้องฟ้า