คำราม!
มังกรภูตคำรามขึ้นเพียงครั้งเดียว ดังราวฟ้าผ่าทั้งเก้าชั้น
ครานี้ ฉู่เซียวไม่ได้แค่ตัวชา แต่ตาลายศีรษะมึน คลื่นเสียงสยองนั้นในพริบตาบดขยำเทพพิทักษ์ร้อยแปดชั้นของเขาจนแตกกระจาย บาดเจ็บจนเลือดซึมทั้งเจ็ดช่อง
"หนีเร็ว! มันกึ่งขั้นอนัตตาแล้ว!" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ตะโกนลั่น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นสัตว์ภูต หากนับตามขอบเขตของผู้บำเพ็ญ มันห่างจากขั้นอนัตตาเพียงครึ่งก้าว
แต่จะหนีก็คงไม่ทันแล้ว
มังกรภูตอ้าปากกว้างราวหุบเหว ภายในปากมีวังวนหมุนวน พลังกลืนกินถึงขีดสุด ฉู่เซียวเพิ่งลับพ้นร้อยจ้าง ก็ถูกดูดกลับมาอีกครั้ง และถูกกลืนลงท้องต่อหน้าต่อตา
จะว่าไป ท้องของมันก็แปลกจริง ๆ มิเห็นผนังเนื้อบิดเบี้ยว มีแต่ความมืดสนิท แถมยังมีของแปลกประหลาดนานาชนิด กระดูกมนุษย์นี่! เศษอาวุธเวทย์นี่! แถมยังมีครึ่งลำเรือประมงอีกด้วย
ไม่ต้องถามก็รู้ว่ามังกรภูตตัวนี้โลภมาก อะไรก็กลืนลงท้องหมด เรือที่แล่นผ่านมาคงไม่น้อยที่ต้องตกเป็นเหยื่อมัน
"ข้ารู้สึกว่า...ท้องมันเหมือนมิติโลกหนึ่งที่แตกหักชำรุดยังไงชอบกล?" ฉู่เซียวสะดุดล้มหนึ่งก้าวจึงตั้งหลักได้ มองไปรอบด้านอย่างตื่นตา
"มันต้องกลืนของวิเศษสายมิติเข้าไปแล้วแน่" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ลูบคางก่อนเอ่ย "นานวันเข้า ร่างกายมันจึงเปลี่ยนไป แปดเปื้อนพลังมิติมาด้วย"
ฉับ!
ระหว่างที่สองหนุ่มกำลังพูดกัน พลังอันลี้ลับชุดหนึ่งก็ท่วมท้นเต็มโลกมืดนี้ โหดเหี้ยมถึงขีดสุด เปี่ยมด้วยฤทธิ์กลืนสลาย
"อุ๊ก!" ฉู่เซียวครางในลำคอ เพียงหนึ่งวูบ พลังเลือดลมที่พัดพลอยรอบกายเขาก็ถูกกลืนสลาย แม้พลังปราณดำคุ้มกายก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ
"มันกำลังจะหลอมร่างเจ้า" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์กระโดดขึ้น ฉู่เซียวย่อมรู้ดี ของที่ถูกกลืนเข้าท้อง ย่อมต้องถูกย่อย
ไม่คิดมาก เขาเปิดธรรมลักษณ์ประจำตนทันที ยักษ์ผู้สูงสง่าจับดาบยักษ์มังกรบรรพบุรุษ ฟันลงอย่างสุดกำลัง
ฟันแล้วได้อะไร? เขาใช้พลังโจมตีเต็มกำลัง กลับไม่ทะลุท้องมังกรปีศาจ ตรงกันข้ามธรรมลักษณ์ของเขากลับถูกฤทธิ์กลืนสลายหลอมจนแหลกละเอียด
"เผาเจ้าให้ตาย!" ประลองครั้งแรกไม่สำเร็จ ฉู่เซียวจึงอัญเชิญเพลิงนรกอเวจีออกมา กลายเป็นทะเลเพลิงคลุกคลีม้วนไหวในโลกมืด