“ออกมาแล้ว ”
ภายใต้สายตาที่จับตามองของคนทั้งหลายดังเดิม ฉู่เซียวเดินออกจากร้านจำนำอย่างช้า ๆ มือยังคาบโหวหยางที่เปื้อนเลือดทั้งตัว ในสายตาของชาวโลก ชายผู้นั้นช่างดูราวกับตัวประกัน
โจรผู้ก่อการอันดับหนึ่งแห่งต้าฉิน ใครกล้าขวาง? กระทั่งทหารยามแห่งเมืองเทียนซื่อที่รีบรุดมาถึง ก็ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้าใกล้ มือที่กำอาวุธแทบสั่นไม่หยุด
ศิษย์แห่งฟูจื่อ! ผู้ยิ่งใหญ่ผู้สังหารทะลุตงหลิง แม้ผู้กึ่งก้าวขั้นอนัตตาเห็นเขา ส่วนใหญ่ก็ต้องอ้อมทางหนี คนพวกนี้ ยังไม่ถึงขนาดเป็นแม้กระทั่งกระสอบทราย
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะส่งเสียง และดวงตาที่มองส่งเขาจากไปทีละคู่ ก็แสดงความบูชาได้อย่างเต็มเปี่ยม
ดูสิ โจรผู้ก่อการอันดับหนึ่งแห่งต้าฉิน นิสัยชั่วช้าเพียงใด มาเมื่อไหร่ก็ปล้น ปล้นแล้วก็จากไป ทั้งที่แสงสว่างกลางวัน ทั้งที่ไม่มีผู้ใดอยู่ในสายตา
ก็จริงอยู่ นี่คือโลกที่ผู้แข็งแกร่งคือผู้สูงส่ง หมัดคือความจริงอันแข็งแกร่ง หากพวกเขามีรากฐานเช่นฉู่เซียว คงเกรียงไกรยิ่งกว่าไอ้นั่นเสียอีก
“เขาไม่ได้ฝังอยู่ที่ตงหลิงแล้วหรือ? ทำไมยังมีชีวิต”
“กี่ครั้งแล้วนะ ตานั่นมีชีวิตกันกี่ดวงกันแน่”
“กี่ดวงข้าไม่รู้ แต่ราชครูบางท่าน ครั้งนี้คงต้องเสียเลือดใหญ่แล้ว”
คำพูดถึงตรงนี้ ชาวโลกต่างเบิกตาแจ้งชัด ฉู่เซียวถืออยู่ในมือนั่น ย่อมเป็นโหวหยาง นั่นคือหลานของอวี่เหิงจื่อ
มีแค้นก็ชำระแค้น มีเวรก็ทดเวร ความแค้นระหว่างศิษย์แห่งฟูจื่อกับอาจารย์แห่งแผ่นดินแห่งต้าฉิน มีมาแต่โบราณ ฉู่เซียวจะยุติด้วยดีอย่างไร?
ข่าวสารของตำหนักอาจารย์แห่งแผ่นดิน ย่อมแจ้งชัดเป็นพิเศษมาแต่ไหนแต่ไร
วันนี้ก็ไม่เป็นยกเว้น เมื่อได้ยินข่าว อวี่เหิงจื่อลุกขึ้นยืนทันที “เป็นไปได้ยังไง!”
อาจารย์แห่งแผ่นดินทั้งสามที่สมรู้ร่วมคิดด้วย สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก ฉู่เซียวฆ่าไม่ตายหรือไร? ทำไมจึงฟื้นคืนอีก
ที่อึดอัดที่สุด ย่อมเป็นทหารองครักษ์มังกรทั้งสี่ ที่เห็นตาเห็นตาฉู่เซียวแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ สภาพนั้น ยังมีชีวิตได้อีก?