กระโถนฉี่
ของรักของหวงของลูกผู้ชาย
แต่หากสตรีถือของสิ่งนี้ไว้ในมือ ภาพนั้นก็ชวนให้เสียบรรยากาศอยู่ไม่น้อย
ดั่งเช่นท่านปรมาจารย์ม่งอี้ ที่ยามนี้กำลังถือกระโถนฉี่ใบนั้นพลิกดูวนไปวนมา
นางมีสายตาสูงส่งเพียงใด! แค่มองก็รู้ว่าสิ่งนี้คือของโบราณเก่าแก่ชิ้นหนึ่ง
บังเอิญว่าอาจารย์ของนางก็โปรดปรานของโบราณเก่าแก่เป็นอย่างยิ่ง และสุขภาพไตของท่านผู้เฒ่าก็ไม่ค่อยดีนัก
“แม่นางท่านนี้ จะมาแย่งการค้าหรือ?” เจ้าของร้านรับจำนำมีสีหน้าไม่พอใจ
“สามร้อยตำลึง ของสิ่งนี้ข้าเอาด้วยแล้ว” ท่านปรมาจารย์ม่งอี้โยนถุงเงินให้ฉู่เซียวตามสบาย เสร็จแล้วก็ถือกระโถนฉี่เดินจากไป ขณะก้าวออกจากประตู ยังมีเงินก้อนหนึ่งลอยกลับมา ตกลงบนเคาน์เตอร์อย่างแม่นยำไม่เบี่ยงเบน
นี่เป็นการให้น้ำใจแก่เจ้าของร้านรับจำนำ ให้เอาไปซื้อเหล้ากิน
“เป็นคนรู้จักมารยาทดี” ได้มาฟรีๆ เจ้าของร้านรับจำนำย่อมไม่เกรงใจ
“ผู้อาวุโส” ทางด้านฉู่เซียวก็ตามออกไปแล้ว
ท่านปรมาจารย์ม่งอี้มิได้หยุดฝีเท้า เพียงเหลือบตามองฉู่เซียวเล็กน้อย เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน อืม วันที่เซี่ยงอวี่กับอวี่เหวินจื้อทะเลาะวิวาทกันกลางถนน เด็กคนนี้ก็อยู่ที่นั่นด้วย พลังปราณดำผิดแปลก และพลังชีวิตก็เฟื่องฟูผิดปกติ
“มีธุระอะไร” ท่านปรมาจารย์ม่งอี้เอ่ยถามเบาๆ
“ที่บ้านข้ามีคนป่วยคนหนึ่ง ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสจะช่วยตรวจรักษาให้เขาได้หรือไม่” ฉู่เซียวถามด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง
“ป่วยก็ไปหาหมอ” ท่านปรมาจารย์ม่งอี้กล่าวเรียบๆ
พูดตามตรง นางเป็นคนยุ่งมาก ตั้งแต่มาเมืองกว่างหลิงก็ไม่มีวันไหนได้ว่าง ยุ่งอยู่กับการตามหาผู้มีชะตาฟ้าลิขิต แล้วก็รับศิษย์ไปพลาง
“นางป่วยประหลาด พอถึงคืนเดือนเพ็ญก็จะสูญเสียพลังบำเพ็ญทั้งหมด ต้องถ่ายพลังปราณดำต่อชีวิต และเมื่อวานนี้ยังกลายเป็นผมขาวทั้งศีรษะอีก” ฉู่เซียวพูดไปตามไป กระชั้นถี่ รีบร้อน กลัวว่าผู้อาวุโสหญิงผู้นี้จะเป็นเช่นเดียวกับชายชราชุดป่านคนก่อน ที่เดินๆ ไปก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย