การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้มาฟรี
ชายชราอ้วนใจกว้างพอสมควร ก่อนที่ฉู่เซียวและจางเทียนซือจะจากไป ชายเฒ่ายังได้เด็ดท้อเซียนอีกสองผลมามอบให้คนละหนึ่ง
ผลไม้เสริมอายุขันธ์
รสชาติเลิศรอบ
"ขอขอบพระคุณ"
กลางมหาสมุทรอันไร้พรมแดน จางเทียนซือแวะพำนักมิใช่น้อย เสด็จเยี่ยมเยียนเกาะน้อยใหญ่นับไม่ถ้วน ฉู่เซียวจึงเปรียบดั่งผู้ติดตามผู้ภักดี ตามเฒ่าผู้อาวุโสไปทั่ว ได้พบปะผู้ทรงภูมิผู้ซ่อนเร้นจากโลกมากมาย
ก็มีที่ไม่อยู่บ้านด้วย เช่น เกาะดอกท้อ ทั้งสองเดินทางไปถึงก็มิได้แม้แต่ก้าวเข้าประตู ตามความคิดของฉู่เซียว เฟิงหยวนคงมุ่งไปยังราชวงศ์ต้าซวนแล้ว กระนั้นก็ยังนับเป็นเจ้าหญิงองค์ใหญ่แห่งรุ่นชาง
วัดเทียนหลง มิได้มีเพียงมิตรของจางเทียนซือเท่านั้น ยังมีสหายของฉู่เซียวด้วย คนหนึ่งมุ่งหาพุทธเฒ่าเติงเติง อีกคนมุ่งหาศิษย์ของท่านคือพุทธเกวยกวย
"คิดว่าเจ้าตายไปแล้วกระมัง" พอฉู่เซียวถอดหน้ากากออก พุทธเกวยกวยก็พุ่งขึ้นต่อยหนึ่งหมัด ครั้นกล่าวกันว่าฉู่เส้าเทียนถูกประตูรักษามารสลายกำจัด โกหกทั้งเปื่อย! มองสิ ยังมีชีวิตดีๆ อยู่ทั้งคน!
จางเทียนซือและพุทธเฒ่าเติงเติงตรัสปรารถนาพระธรรมแก่กัน ส่วนสองเพื่อนก็หิ้วสุราและของกินมุ่งสู่พระอารามเก่าโพธิ์
ไม่เป็นที่เป็นรอบ เหล่ามารบ้าที่ถูกผนึกไว้ในพระสถูป ดั่งผู้อาวุโสเสวียนเกวย ก็ได้จมสู่หลับใหล กระบี่มารบ้าสั่นก้องมาหลายครา ก็ยังมิอาจปลุกให้ตื่น
ทุกสรรพสิ่งเงียบสงบ
ผู้จมสู่นิทรามีมากมาย
ก็มีที่หลับแล้วตื่นกลางคืน
ดั่งเย่เหยา ยามราตรีใจคอไม่เป็นสุข และยังฝันร้าย ทั้งแสงดาราและแสงจันทร์ นางสะดุ้งลุกจากฝัน "พ่อ!"
จื่อเซียนผู้ได้ยินเสียงดังก็มาถึงราวสายลม พอเห็นนางใบหน้าซีดจาก จึงนั่งลงริมเตียง "หรือการบำเพ็ญจะมีปัญหา? ช่วงนี้ทำไมจิตใจถึงได้รุ่งริ่งยิ่งขึ้น"
เย่เหยาสวดมนตร์ปลุกจิตให้สงบ แล้วเบ่งรอยยิ้มบางออกมา "ไม่เป็นไร"
"การบำเพ็ญมิใช่สิ่งที่สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน ใจร้อนมิได้... ฮืม?" จื่อเซียนพูดไม่ทันจบ ก็ก้าวออกจากห้องทันที
มีแขกมาอีกแล้ว และยังมาไม่ใช่น้อย ผ่านม่านพลังกั้นและอาคมต้องห้าม เห็นระเบียบเงามนุษย์พร้อมกันแลบแลมในป่าเขา