"ใคร?"
เสียงคำรามของนากมัจฉาก้องกึกฟ้าปฐพี แต่ละอันคือศีรษะทั้งเก้า เพิ่งถูกสับหลุดไปสองหน่อย จะไม่โกรธแรงได้กระไร
โทสะของจักรพรรดินียิ่งไม่น้อยกว่า ดูเปลวเพลิงหงส์นั้น ลุกโชนเผาเต็มแว่นฟ้า คนทั้งปฐพีเหลียวมองด้วยแววตาระยิบระยับ
มาแล้ว มาแล้ว! ศิษย์ของท่านปราชญ์ในที่สุดก็มาช่วยต่อสู้ แถมเป็นขั้นอนัตตาแท้ๆ และยังผ่านการบำรุงด้วยภัยสายฟ้ามาแล้ว
ขั้นอนัตตาก็แบ่งเป็นเก่งและอ่อน เคยดึงดูดบทลงทัณฑ์จากสวรรค์หรือไม่ ล้วนต่างกันคนละเรื่อง ภัยสายฟ้าคือหายนะ แต่ก็คือโอกาส เมื่อฝ่าฟันผ่านไปได้ ย่อมคือการเกิดใหม่และเปลี่ยนแปลงหลังผ่านการหล่อหลอมพันครา
"กองกำลังเสริมมาถึงแล้ว!" เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งโยวตูตื่นเต้นล้นหลาม ผู้เข้าสู่ขั้นอนัตตาหนึ่งร่าง ย่อมพอกลับกระแสสงครามได้ทั้งศึก
แต่เชินหลงจุนแห่งต้าฉินกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย นกหงส์น้อยนี่ ทรงพลังยิ่งกว่าที่เขาคาดเดาไว้
"ขอโทษที ข้ามาสายไป" นกหงส์พุ่งมาดั่งสายลม ฉู่เซียวเช็ดเลือดปาก ดวงตาเปล่งประกายดุจคบเพลิง "ไม่สาย...เหมาะเจอะพอดิบพอดี"
หลังจากผ่านไปหลายวัน หนึ่งฮ่องเต้หนึ่งจักรพรรดินีของต้าซวนก็ยืนเคียงบ่ากันอีกครั้ง หนึ่งมีพลังยุทธ์ทะลุฟ้า อีกหนึ่งงามสง่าเลิศล้ำ ทำให้สายตาทั้งปฐพีจับจ้อง
"สายเลือดฟีนิกซ์เทพวิญญาณ?" นากมัจฉาเลิกคำราม เหลือดวงตางูเพียงเจ็ดคู่ ล้วนเปล่งแสงเร่าร้อนดุจเปลวไฟ
สายเลือดกำเนิดแรกเริ่มหาได้ยาก ต่อให้คว้าขึ้นมาสักตน ก็คือสิ่งบำรุงบำบัดชั้นเลิศ คืนนี้ได้กินของดีแน่
พอพูดถึงของบำรุง จักรพรรดินีก็มิได้มามือเปล่า สะบัดแขนเสื้อเบาๆ หนึ่งครั้ง ซัดยันต์ใบหนึ่งออกมา แล้วปล่อยสิ่งหนึ่งออกจากภายใน
ชั่วขณะนั้น แสงสีทองจ้าระยิบระยับ แผ่นดินมืดสลัวทั้งหมดถูกส่องให้สว่างไสว ผู้ชมที่พลังบำเพ็ญต่ำต้อยล้วนถูกแสงจ้าจนตาพร่า
เมื่อหันกลับมามองให้ดี จึงรู้ว่าเป็นต้นไม้หนึ่ง มิใช่ต้นใหญ่โตนัก แต่ลำต้นกิ่งก้านและใบไม้ ล้วนประกายแสงระยับระยับ