กร๊วบ!
คืนนี้ ฉู่เซียวไม่ได้หยุดพักเลยสักชั่วขณะ เสียงเอ็นกล้ามเนื้อเคลื่อนไหวบดบี้ปะทะกันดังก้องไม่ขาดหู
ดั่งที่จิตทั้งสองกล่าวไว้ เขาเกิดการเปลี่ยนถ่ายขึ้นจริง
ผลึกเซียนเลือดหงส์เพียงก้อนเดียว ทำให้ร่างกายของเขาผ่านนิพพานเบื้องต้นครั้งหนึ่ง อานิสงส์ที่ได้รับกลับงดงามเหลือเกิน
บาดแผลจากศึกประมือกับประมุขนิกายรักษะ หญิงชรายินโลงเลือด และมังกรรักษาการอันดับหนึ่ง กลับหายดีไปเกือบหมดในการเปลี่ยนถ่ายครั้งนี้
สิ่งใดที่มีคำว่า "เซียน" ติดอยู่ ย่อมเป็นของลิขิตฟ้าสร้างสรรค์โลกจริง ๆ ผลึกเล็ก ๆ แค่นี้ ยังเทียบได้กับยาวิเศษชั้นเลิศ
"หอม หอมจริง ๆ"
จิตกระบี่เผาฟ้าและจิตสายฟ้าเลือดมารก็ไม่ได้ว่างเว้น ทั้งคู่เอาหัวชนกัน อุ้มกระดูกชิ้นหนึ่ง หัวเราะหึ ๆ อยู่นั่น
ภาพนั้นชวนขัน ในสายตาของลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ ย่อมไม่ต่างจากสุนัขทองสองตัว ที่คาบกระดูกกันอยู่เพื่อจะกัดแทะใหญ่
"ของดีจริง" สายตาของท่านพี่วานรสูงเพียงใด สิ่งที่มันยกย่องชมเชย ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา
กระดูกชิ้นนี้ช่างพิศวงนัก ตลอดทั้งชิ้นเปล่งแสงทองระยิบ มีพลังมังกรพันรอบ วิญญาณภูตสาทิตลอยเด่น ราวกับยังมีเสียงมังกรคำรามก้องกัมปนาท บรรจุเอาสาระแห่งสรรพสิ่งอันมโหฬาร
ย่อมเป็นกระดูกมังกรสวรรค์โดยแน่แท้
ฮื้อ!
ไม่รู้เมื่อใด ฉู่เซียวจึงตื่นจากการนั่งบำเพ็ญ ทันทีที่ลืมตา ดาบแหลมคมสองเล่มก็พุ่งประกายออกมา จนแม้แต่อากาศยังเสียดสีเป็นประกายไฟ
"น่าพอใจนัก" ปากของเขายิ้ม ดวงตาสุกใสราวประกายไฟ ทันทีที่กำหนี่ยุทธ์แน่น พลังปราณดำทั้งร่างก็คลั่งไคล้ เลือดเดือดพล่าน ร้อนแรงราวเปลวเพลิงลุกโชน
กลับคืนสู่จุดสูงสุดแล้ว
พลังอันแข็งแกร่งนี้ทำให้เขาตื่นตระหนกใจยิ่ง
ครานี้หากได้เผชิญหน้ากับหลงคุยอีก อาจยังไม่ชนะ แต่ก็ย่อมไม่แพ้เป็นแน่ หากเปิดวิชาหลบหนีมหาธาตุทั้งห้าเต็มที่ จะฆ่าเจ้านั่นจนเสียครึ่งชีวิต ก็มิใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ฮึด!
เสียงมังกรคำรามดังขึ้นอีกครา ทำให้เขาเงยหน้ามอง แล้วก็เห็นกระดูกมังกรสวรรค์นั่นเปล่งแสงระยับ