"สุขใจ"
"สุขใจจริง ๆ"
อย่าไปหลงกับท่าทางหน้าตายของประมุขนิกายรักษสะ นับแต่เข้าสิงร่างฉู่เซียวก็แสดงสีหน้าเบื่อหน่าย ทว่าแท้จริงในใจนางกำลังชื่นบานไม่เบา
วิญญาณขั้นวิญญาณอนัตตาหรือ? คงไม่มีใครรู้นอกจากนางผู้เดียว ตบะของนางมิได้มั่นคงนัก หากไม่สละอายุขัยหนุนไว้ คงตกขอบเขตไปนานแล้ว
บัดนี้ก็ดีแล้ว ได้เนื้อกายของฉู่เซียวหล่อเลี้ยง สามวิญญาณเจ็ดพลับพลึกเปลี่ยนแปลงขึ้นเล็กน้อย รากฐานแห่งอนัตตามั่นคงสมบูรณ์
นี่คือวาสนาบุญอย่างหนึ่ง อย่างน้อยการถูกตบเมื่อคราวก่อนก็ไม่เสียเปล่า มีหน่อยแค่ต้องใช้ร่างชายอยู่ไม่กี่วัน... ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ดอกไม้งามพระจันทร์เต็มดวง
ไม่มีใครเสียเวลาชีวิต
ฉู่เซียวกราบไหว้บิดาแล้ว จึงนั่งลงใต้ต้นไม้เก่าอย่างมั่นคง ขับเคลื่อนวิชาโกลาหลอย่างเงียบ ๆ ดูดซับสารอาหารจากกายเนื้อ
ก่อนหน้านี้ เขาจุดสัญญาณมนต์หนึ่งใบ ส่งถ้อยคำผ่านเปลวไปยังโยวตู ถ้อยคำไม่มาก ล้วนเป็นแก่นสาร ปิดประตูเมือง ห้ามออกนอกเมือง เพื่อมิให้เทียนจีก่อความปั่นป่วน
ไม่ต้องรอเขาเตือน ผู้เข้มแข็งแห่งโยวตูก็สุขุมเรียบร้อยดี ปิดประตูเมืองมานานแล้ว ขอให้คนนอกเข้าไม่ได้ ก็ทำลายหลักค่ายกลในเมืองไม่ได้
พูดให้สั้น ยืนหยัดตั้งรับให้ถึงที่สุด สู้หน้าตรงไม่ไหวเชื้อพระวงศ์ต้าฉิน ก็ใช้วิถีลอบเก็บกิน สักวันหนึ่งย่อมสะสมรากฐานจนเต็ม
ส่วนเทียนจีจื่อ ยุ่งไม่หยุด! ยุ่งอยู่กับฆ่าคนปล้นของ ท่าทีเหมือนไม่ชิงพลังหยินหยางมาไม่เลิก
ลำบากเหล่าวิญญาณชั่วร้ายหลีเจียงและคณะราชวงศ์ต้าซวนแล้ว บาดแผลยังไม่หาย ก็โดนซ้อมจนเป็นอัมพาตครึ่งกาย
ไม่ตายง่าย ๆ หรอก ขอบเขตอนัตตาที่ไร้จิตสู้รบ แถมร่างดุจหุ่นเชิด ฆ่าเขาไม่ได้ สู้ไม่ไหว ไม่เท่ากับหนีรอดไม่ได้
บาดแผลภายในอีกชุดหนึ่งบังคับให้เขาต้องโหดเหี้ยมอีกครั้ง กินเลือดเนื้อของผู้อื่นเป็นอาหารตนเอง พลังชั่วร้ายแผ่คลุมไปทั่ว ไม่รู้กลืนกินแหล่งชุมนุมของสิ่งมีชีวิตไปมากเพียงใด