"ท่านพี่วานร?"
"ง่วง ข้าจะหลับสักพัก"
นายวานรผู้ไม่เคยยอมแพ้ให้ใครตลอดชีวิต! สละพลังวิญญาณไปกว่าครึ่ง ก็เพียงเพื่อจะขยะแขยงใครสักคนให้ขาดใจ อักษรสองตัวนั้นเขียนมาบิดเบี้ยวเป๊ะๆ แต่กระนั้นก็ยังเปล่งประกายวิบวับราวทองคำ
ก็จริงอยู่ มันง่วงจริง
วานรศักดิ์สิทธิ์โถมตัวลงหลับทันที
แต่ผู้ไม่อาจหลับใหลกลับเป็นหัวเทียนตู ม่านป้องกันมังกรศักดิ์สิทธิ์เปิดมาแล้วหลายครั้งหลายคราว ยังไงก็ลบอักษรสองตัวนั้นไม่ออก มันเหมือนตราประทับที่สลักลึกอยู่ในวิญญาณของเขา
ไม่เจ็บปวดอะไร ไม่ดูดเอาจิตวิญญาณ ไม่ทำลายร่างกาย มีเพียงข้อเดียว คือมันสว่างเกินไป แค่หลับตาลงก็มองเห็นมัน
เป็นเกียรติจริง ๆ! นี่คือองค์รัชทายาทแห่งเผ่าวานรศักดิ์สิทธิ์ ตื่นแต่เช้ามืดทำงานจนค่ำมืดเพื่อประทับตราให้เขา
หากวิญญาณพิภพยังดำรงอยู่ เพียงสองอักษรนี้ ผู้ใดเห็นเป็นต้องให้เกียรติ?
"สมควรตาย!" หัวเทียนตูโกรธจนตาแดงก่ำ ฝ่าอาคมต้องห้ามไม่ออก ก็หันหลังไปหาองค์ราชครูทันที เขาชอบเก๊กจริง แต่ไม่ได้โง่
อาจชิว!
คืนที่ดำมืดลมกรดพัดกระหน่ำ ฉู่เซียวก็เสียงจามระงม ก้าวข้ามประตูเมืองหลวงเข้ามา
เมืองหลงแห่งต้าฉิน ไม่เหมือนโบราณนครไจซิง ที่นี่ผู้เก่งกาจมากดั่งเมฆ แม้แต่นิสัยของเขา ก็ไม่กล้าเดินโฉ่งฉ่างด้วยใบหน้าจริง
การปลอมแปลงร่าง
จึงเป็นสิ่งจำเป็นยิ่ง
"ได้ข่าวหรือยัง ลูกศิษย์ท่านปราชญ์อีกแล้ว คราวนี้ลงมือที่เยวี่ยตะวันตก ก่อกวนสำนักศึกษาไจซิงยับเยิน"
"ปล้นของวิเศษไปมากมายเชียวนะ ที่ขาดไม่ได้เลยก็คือสมบัติวิเศษพิทักษ์ภูเขาของไจซิง นั่นน่ะหนึ่งในสิบอาวุธร้ายแห่งต้าฉินของพวกเรานะ"
"ร้ายกาจสักแค่ไหนจะเทียบเจ้าฉู่เซียวได้ แปดสำนักศึกษา เขาลงมือไปแล้วสามแห่ง คราวนี้ตั้งใจเต็มเปี่ยมที่จะเป็นโจรกบฏซะแล้ว!"
ยามราตรี เมืองหลวงเบ่งบานราวสวรรค์ ถนนหนทางแขนใหญ่คนหนาแน่นเนืองนิตย์ ก้าวไปทางไหนก็ได้ยินเสียงสนทนา ก้าวไปทางไหนก็มีตำนานของใครบางคน
ฉู่เซียวได้ยินชัดถ้อยชัดคำ และก็คุ้นเคยมานานแล้ว บนบัญชีคนร้ายต้องห้าม เขายังคงจองอันดับหนึ่ง ร้อนระอุจนแทบจะไหม้เกรียม ดูท่าจะกลายเป็นเรื่องเล่าหลังมื้อชาของชาวโลกไปเต็มประดา