ถนนใหญ่กว่างหลิง มองสุดลูกหูลูกตาเต็มไปด้วยผู้คน
ตระกูลเย่รับบุตรเขย จัดการอย่างเอิกเกริกครึกครื้น
"ตระกูลใหญ่เช่นตระกูลฉู่ ถึงกับยอมให้หลานชายไปเป็นเขยเข้าบ้านคนอื่นได้?"
"มีอะไรต้องเสียดายเล่า ฉู่เซียวเป็นแค่ลูกอนุภรรยา ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว"
ผู้คนมาสมทบร่วมยินดีไม่น้อย
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเป็นระลอก
ยังมีคนหัวไว โดยเฉพาะรุ่นเก๋า ล้วนลูบเครา สีหน้าเคร่งขรึม
ฉู่ชางหยวนเป็นคนรักหน้าตา แม้ฉู่เซียวจะเป็นลูกอนุภรรยา แต่ก็เป็นหลานชายแท้ ๆ การส่งตัวออกจากบ้านเช่นนี้ เบื้องหลังย่อมต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่มีใครรู้
ไม่ต้องไปสืบก็รู้ว่า เย่เทียนเฟิงทุ่มไม่อั้น รับบุตรเขยไอ้ขยะเช่นนี้มา เป้าหมายก็เห็นชัดแจ๋ว: เกาะขาตระกูลฉู่
หากจะถามว่าในท้องถนนวันนี้ อะไรเด่นสะดุดตาที่สุด ก็ไม่มีอะไรเกินเกี้ยวดอกไม้แปดคนหามนั่น
หากจะถามว่าใครอยากสบถด่าออกมามากที่สุด ก็ไม่มีใครเกินคุณชายสามแห่งตระกูลฉู่ เขาไม่ใช่สาวใหญ่ พึ่งได้นั่งเกี้ยวเป็นครั้งแรก ยังไงก็ทนไม่ไหวอยู่บ้าง แถมยังถูกมัดตรึงแน่นหนา
"ท่านตาเฒ่า ท่านมัดข้าทำไม" ฉู่เซียวพลางดิ้นรน พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
"กลัวเจ้าหนี" ผู้ตอบคือชายชรา นุ่งห่มม่วง ประกบติดเกี้ยวดอกไม้
ฉู่เซียวเคยพบเขาแล้ว คือพ่อบ้านคนสนิทของเย่เทียนเฟิง ตระกูลเย่มารับตัวบุตรเขย ก็คือคนนี้แหละที่จับเขาโยนขึ้นเกี้ยว ทั้งยังมัดเขาหลายรอบ
ตอนนั้นเขาก็คิดจะหนี แต่ตาเฒ่านี่ บำเพ็ญตนสูงส่งเกินไป ไม่รู้ติดยันต์อะไรไว้กลางหลัง ถึงกับผนึกพลังปราณดำของเขาไว้ในตันเถียน ระบายออกมาไม่ได้
"ข้าชื่อฉินโซ่ว ต่อไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว" ชายชรานุ่งม่วงพูดเสริม ยิ้มตาหยี ความหมายแฝงก็คือ: ข้าน่ะ ดูเหมือนจะใจดีกว่าท่านเก๋อเหล่าหวังแห่งตระกูลฉู่ของเจ้ามิใช่หรือ?
"ข้าก็ไม่เข้าใจ ตระกูลฉู่มีอัจฉริยะหนุ่ม ๆ มากมาย เหตุใดจึงเลือกแต่ข้าที่ไร้ประโยชน์ที่สุด" ฉู่เซียวยังดิ้นรน จนเกี้ยวดอกไม้สั่นไหว
"พวกหนุ่มอัจฉริยะเหล่านั้น ท่านปู่ของเจ้าก็ต้องยอมปล่อยด้วยสิ" ฉินโซ่วยิ้มจาง ๆ
ได้ฟังคำนี้ ฉู่เซียวพลันเงียบงัน ไม่ขยับตัวอีกชั่วขณะ แววตาที่เดิมมีประกายวาวโรจน์ ก็หม่นแสงลงในพริบตานี้